Ep11: ใต้ดินและโปรเจกต์
เสียงไซเรนเตือนภัยของ ฟีนิกซ์ ทาวเวอร์ ดังสนั่นหวั่นไหว มันเป็เสียงที่ผมเองเคยออกแบบให้มันน่ารำคาญที่สุดเพื่อสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาให้กับผู้บุกรุก แต่วันนี้... ผมคือผู้บุกรุก
แกร๊ก! แกร๊ก!
ประตูห้องปฏิบัติการทุกบานถูกล็อกด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้า มันเป็กับดักที่สมบูรณ์แบบที่ ณัฐ ศิรินันท์ ตัวเก่าสร้างไว้
แต่ผมคือ ID-09 ที่มีความทรงจำที่สมบูรณ์บวกกับทักษะที่ถูกยกระดับโดยโปรเจกต์โอเมก้า ผมไม่ใช่นักโทษในบ้านที่ถูกขัง... ผมคือ สถาปนิก ที่รู้ทุกช่องโหว่ของโครงสร้างนี้
ผมกวาดสายตาไปยังมุมห้องด้านซ้าย ผมจำได้ว่าผมเคยออกแบบ ปล่องบำรุงรักษาสายไฟฉุกเฉิน ไว้ในบริเวณนี้ เป็ทางลับที่เล็กและแคบจนไม่มีใครคิดจะใช้
ผมใช้ปืนพกกระแทกแผ่นโลหะของปล่องบำรุงรักษาออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นฝุ่นและกลิ่นยางไหม้โชยออกมา ผมคลานเข้าไปในช่องว่างนั้นอย่างทุลักทุเล มือซ้ายกำชิปความทรงจำหลักไว้แน่น ส่วนนิ้วที่สวมแหวนกำลังทำงานอย่างเงียบ ๆ ในการเจาะระบบเพื่อปิดสัญญาณเตือนภัยบางส่วน
"นายน่าจะรู้ดี ณัฐ... ว่าอาคารนี้ไม่มีทางหนี"
จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำของ ID-10 ก็ดังขึ้นจากลำโพงอินเตอร์คอมที่อยู่เหนือศีรษะผม
"นายลงไปในความสกปรกทำไม... นายจำไม่ได้เหรอว่านายเกลียดทางสกปรกแค่ไหน? ณัฐ ศิรินันท์ ควรจะขึ้นลิฟต์ส่วนตัวที่หรูหรา ไม่ใช่คลานเหมือนหนูในท่อระบายอากาศ!"
ผมไม่ตอบโต้ ผมรู้ว่า ID-10 กำลังเล่นเกมทางจิตวิทยาเพื่อกระตุ้น 'ตัวตนเก่า' ที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของผมให้ปรากฏ แต่ ID-09 ที่ไร้ความทรงจำได้สอนผมแล้วว่า ความอยู่รอดสำคัญกว่าศักดิ์ศรี
การปีนป่ายในปล่องแคบ ๆ เป็เื่ทรมาน ผมต้องใช้แรงแขนในการดึงตัวเองขึ้นไปทีละชั้น ความมืดมิดและกลิ่นเหม็นอับทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังปีนอยู่ในโลงศพแนวดิ่งที่ผมสร้างขึ้นเอง
ขณะที่ผมปีนถึงชั้น 15 สัญญาณจากแหวนของผมก็เตือนว่ามี กลุ่มนักรบั กำลังรออยู่บนชั้น 20 พวกเขาได้รับคำสั่งให้ปิดช่องทางฉุกเฉินทุกช่องทาง
"นายกำลังจะเจอกับเพื่อนเก่า... กลุ่มนักรบัที่นายเคยฝึกด้วยตัวเอง" ID-10 พูดผ่านลำโพงที่อยู่ใกล้เคียง "นายจะทำร้ายพวกเขาได้ลงคอไหม... ณัฐ? พวกเขาทำงานเพื่อ โปรเจกต์ ของนาย"
โปรเจกต์! คำนี้ทำให้ความทะเยอทะยานเก่า ๆ ของผมสั่นไหว แต่ผมจำความเ็าที่ผมใช้กำจัด ID-06 ได้... และนั่นทำให้ผมตัดสินใจได้
ผมเปิดระบบระบายอากาศฉุกเฉินบนชั้น 19 ที่ผมกำลังจะผ่านอย่างรวดเร็ว ผมจำได้ว่าผมได้ติดตั้ง สารดับเพลิงแบบฟองแห้ง ไว้ในบริเวณนั้นเพื่อใช้ในการป้องกันเพลิงไหม้ที่เกิดจากไฟฟ้าลัดวงจร
ฟู่มมมมมมมม!
ผมได้ยินเสียงสารเคมีถูกฉีดพ่นออกมาอย่างรุนแรง และตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความใและเสียงปืนที่สับสนของกลุ่มนักรบั! ผมใช้การโจมตีทางเคมีที่สร้างขึ้นจากความรู้ของตัวเอง!
ผมคลานผ่านความโกลาหลนั้นได้อย่างง่ายดาย
.
ผมมาถึงชั้น 75 เป็ชั้นสำนักงานผู้บริหารระดับสูง ผมใช้รหัสสำรองเข้าสู่ห้องควบคุมเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังตู้เก็บเอกสาร มันคือจุดที่ผมจะสามารถใช้ลิฟต์ส่วนตัวได้
หน้าจอในห้องควบคุมปรากฏภาพของ ID-10 ใบหน้าของเขาหล่อเหลา เยือกเย็น และดูสมบูรณ์แบบกว่าผม... รอยแผลที่ขมับซ้ายของผมเป็เครื่องยืนยันว่าผมคือ ร่างที่ไม่สมบูรณ์
"นายไม่ควรมาถึงตรงนี้ ณัฐ" ID-10 พูดผ่านหน้าจอ ไม่ใช่ลำโพงอีกต่อไป
"ฉันมาเพื่อจบมัน" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
"นายไม่สามารถจบมันได้" ID-10 ยิ้มอย่างเย้ยหยัน "เราคือคนเดียวกัน... ถ้าฉันตาย นายก็ตาย"
"นายโกหก! นายคือ ID-10... ร่างทดลอง!"
"ไม่... นายต่างหากคือร่างที่ไม่สมบูรณ์" ID-10 ชี้ไปที่รอยแผลของผม "นายมีความทะเยอทะยานแต่ขาดความยับยั้งชั่งใจ... นายพยายามทรยศผู้สร้างของเรา และล้มเหลว... ส่วนฉันคือณัฐที่ถูกแก้ไขแล้ว ฉันมีสมองของนาย... แต่มีประสิทธิภาพมากกว่า และฉันมี ความยับยั้งชั่งใจ ที่จะนำพาโปรเจกต์นี้ไปสู่ความสำเร็จ!"
ID-10 ยื่นข้อเสนอสุดท้ายที่สั่นคลอนจิตใจผม:
"มาร่วมมือกับฉัน ณัฐ... เราจะใช้ชิปความทรงจำนี้รวมเข้ากับระบบของฉัน... เราจะกลายเป็ ณัฐ ศิรินันท์ เพียงหนึ่งเดียวที่สมบูรณ์แบบ... และเราจะควบคุมองค์กรนี้ด้วยกัน... อาณาจักรที่เราสร้างขึ้นมา... นายไม่ต้องเป็แค่โคลนที่ถูกลบความจำอีกต่อไป"
ผมจ้องมองใบหน้าของตัวเองบนหน้าจอ... มันคือคำเชิญชวนที่ดึงดูดใจที่สุด... การกลับสู่ความสมบูรณ์แบบ
แต่ผมจำคำโกหกของวิรินทร์ได้... จำความเ็ปของการถูกหลอกได้
"ฉันไม่ใช่คนเดียวกับนาย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ID-09 ที่สูญเสียความทรงจำได้สอนให้ฉันรู้ว่า การมีชีวิตสำคัญกว่าอำนาจ"
ผมทุบหน้าจอควบคุมจนแตก และเปิดประตูลิฟต์ส่วนตัวด้วยรหัสฉุกเฉิน
ชั้น 80... ห้องบัญชาการหลัก
เหลืออีกเพียงห้านาที... การปะทะครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
5K
