"ย่อมได้ โลกของเ้ากำลังจะไปเป็โลกที่มีพลังกำลังภายใน เ้ารู้แค่นี้ก็พอแล้ว"
"ข้าไม่สามารถกลับไปโลกเดิมได้แล้วใช่มั้ย"
"ใช่ข้าจะให้เ้าขอพรได้แค่ห้าข้อเท่านั้นรีบเสียเถอะมันถึงเวลาที่เ้าต้องกลับร่างนั้นแล้ว"
"ไหนๆ ข้าจะไปโลกที่มีกำลังภายในคงก็เหมือนกับหนังจีนจอมยุทธ์ที่ข้าดู คงจะสนุกไม่น้อย อิอิ งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วพรข้อแรก ขอให้ข้ามีความทรงจำที่ดีเลิศและเข้าใจได้อย่างรวดเร็วอ่านครั้งเดียวจำได้ขึ้นใจ"
เมื่อมีความทรงจำที่ดีไปอยู่ที่นู่นคงสามารถเอาตัวรอดได้สิ่งนี้สำคัญมาก จะขออะไรอีกน้า
"พรข้อแรก ได้ พรข้อต่อไป "
"เอ่อ... ท่านเทพยุคที่ข้าจะต้องไปมีพลังธาตุใช่มั้ยเ้าคะ"
"ใช่ "
"งั้นพรข้อที่สองข้าขอให้ข้าสามารถใช้ได้ทุกธาตุและใช้ได้อย่างชำนาญ"
"จริงๆแล้วพรข้อนี้ไม่มีใครสามารถขอได้ ไม่มีใครสามารถรับพลังทุกธาตุไหวเช่นเ้าเพราะเ้าไม่เหมือนกับคนอื่นทั้งร่างกายและจิติญญาของเ้าช่างวิเศษยิ่งนักข้อนี้ ย่อมได้"
"พรข้อที่สามขอให้ข้ามีความสามารถเก่งทุกๆ ด้านไม่ว่าจะเป็ ผู้ปรุงยาโอสถ นักอักขระนักสร้างศาสตราอาวุธ "
"นี่ เ้าจะเก่งไปไหน"
"ก็โลกที่ข้าไปมันอันตรายท่านก็รู้นี่เ้าคะ หรือท่านจะไม่ให้ ท่านจะผิดคำพูดหรือเ้าคะ"
"ข้าให้พรแก่เ้าข้ารู้ดีว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นและข้าย่อมรักษาคำพูด พรข้อสาม ได้"
"พรข้อที่สี่ ข้าขอสัตว์เทพ 4ตัว ั หงษ์แดง เสือขาว เต่าดำ และศาสตราวุธระดับเทพ"
"เ้า!!! เฮ้อออ ย่อมได้แต่ศาสตราวุธเป็ศาสตราวุธไร้ลักษณ์เ้าอยากให้มันเปลี่ยนเป็รูปลักษณ์ประเภทแบบไหนย่อมได้ ส่วนระดับขึ้นอยู่กับระดับพลังของเ้า"
"พรข้อสุดท้ายแล้วข้าจะเลือกอะไรดี อืมมมม งั้นพรข้อสุดท้ายให้ท่านเลือกเถอะว่าจะเอาอะไรให้ข้าเ้าค่ะ"
"ในเมื่อเ้าพร้อมแล้วข้าจะเริ่มร่ายคาถา "
เทพผู้ให้กำเนิดกำลังร่ายคาถาเวทมนตร์แม่นางสาวน้อยก็ร้องทักขึ้นมา
"เดี๋ยวก่อนเ้าค่ะ ขะข้า..."
เทพผู้ให้กำเนิดเห็นสีหน้ากังวลและลังเลของแม่นางสาวน้อยที่ตนจะส่งกลับไปก็รู้ทันทีว่าแม่หนูอยากพูดอะไร
"เ้าไม่ต้องห่วงคนที่นั่นข้าเตรียมการเรียบร้อยแล้ว "
"ขอบคุณท่านเทพมากเ้าค่ะ"
เธอไม่รู้หรอกว่าท่านผู้ให้กำเนิดจะทำอะไรที่นั่นในเมื่อท่านเป็เทพคงมีวิธีจัดการอย่างนี้เธอไม่ต้องกังวลห่วงโลกที่เธอจากมา
พริ้วววววเหมือนจะมีพลังบางอย่างพุ่งใส่ร่างของเธอเธอเห็นท่านเทพชี้นิ้วชี้ที่มีแสงสีทองอร่ามจากนั้นกลายเป็คลื่นวงกลมหลายวงพุ่งใส่เธอจิติญญาของเธอก็หายไปจากตรงนี้
"หมดภาระสักที ขอให้ท่านโชคดีท่านเทพธิดาน้อย "
แล้วร่างเทพผู้ให้กำเนิดหายจากตรงนี้เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ตระกูลเสวี่ย ยามเหม่า (05.00 - 06.59น.
ร่างหญิงสาววัยละอ่อนอายุสิบหกปีขยับตัวเล็กน้อยเนื่องจากนอนท่านี้เป็เวลานาน
ที่นี่ คือโลกเหล่าจอมยุทธ์สินะโอ๊ยยย ทำไมมันเจ็บอย่างนี้ เรี่ยวแรงแทบจะไม่เหลือ
ตุบ ตุบ ตุบเสียงคนหลายคนกำลังมาทางห้องคุณหนูสี่
แกร๊กกก ปัง (เสียงเปิดประตู)
"ฉุนเอ่อร์ เ้าฟื้นแล้วเป็อย่างไรบ้าง แม่เป็ห่วงเหลือเกิน แม่คิดว่าเ้าจะจากแม่ไปเสียแล้ว"
ร่างบางมองคนที่เรียกตัวเองว่าแม่ด้วยสายตาใสซื่อราวกับเด็กไร้เดียงสานางกำลังสับสนกับการปรับตัวในร่างกายใหม่และยุคสมัยนี้
โอ๊ยยยยยย ปวดหัว โอ๊ยยยย
จู่ๆหญิงสาวก็ปวดหัวราวกับมีอะไรมาตุบตีศีรษะของนางอย่างแรง จากนั้นความทรงจำต่างๆวิ่งเข้ามาในศีรษะของนาง นางก็สลบในอ้อมกอดของหญิงสาววัยกลางคน
"ฉุนเอ่อร์ เ้าอย่าเป็อะไรนะกวนฟง เ้าไปตามท่านอาหมอมา เร็วๆ เข้า"
"เ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่"สาวใช้ก็รีบวิ่งออกจากห้องให้คนไปตามท่านอาหมอมา
เมื่อท่านอาหมอมาถึงก็ตรวจชีพจรของเสวี่ยฉุนจากนั้นก็บอกคนรับใช้ให้ไปต้มยามา แล้วป้อนยาให้คุณหนูสี่ดื่มทันที
"พี่สะใภ้ ฉุนเอ่อร์ไม่เป็อะไรมากเหรอ นางแค่อ่อนเพลีย ท่านอย่ากังวลเลย พวกเราไปกันเถอะให้นางนอนพักผ่อน อยู่ไปก็รบกวนนางเสียเปล่า"
เมื่อคนทั้งหลายพากันออกจากห้องของคุณหนูสี่ได้ไม่นานเสวี่ยฉุนก็ฟื้นตื่นขึ้นมา
จากความทรงจำและคำบอกเล่าของเทพผู้ให้กำเนิดว่าเธอทั้งสองเป็คนเดียวกันเพราะความจริงแล้วจิติญญาทั้งคู่เป็จิติญญาดวงเดียวกันที่ถูกแตกออกเป็สองส่วนเนื่องจากความผิดพลาดของท่านเทพ
เธอซึ่งเป็สโนไวท์จึงเกิดก่อนดวงิญญาที่มีชื่อว่าเสวี่ยฉุนนางจึงมีอายุน้อยกว่าเธอในยุคปัจจุบันตอนที่จิติญญาทั้งสองรวมเป็หนึ่งเธอและนางไม่รู้สึกตัวว่ากำลังหลอมรวมกันเมื่อรวมกันเสร็จสมบูรณ์ถึงได้มีอาการปวดหัวเพราะความทรงจำทั้งสองรวมเป็หนึ่งเดียวกันแล้ว
ยุคนี้หญิงสาวมีชื่อเสวี่ยฉุนเหมือนเธอในยุคปัจจุบันชื่อสโนไวท์ ชื่อทั้งสองมีความหมายเหมือนกัน คือบริสุทธิ์ราวกับหิมะ
เธอในยุคนี้ป่วยเป็โรคประหลาดไม่มีทางรักษาได้แต่ช่วยบรรเทาอาการเท่านั้นไม่สามารถฝึกลมปราณได้ พลังธาตุก็ไม่มีสาเหตุของโรคประหลาดที่เกิดขึ้นคือจิติญญาดวงนี้ไม่สมบูรณ์และอ่อนแอมากไม่เหมือนกับจิติญญาอีกดวงค่อนข้างแข้งแกร่ง
เมื่อทั้งสองมาหลอมรวมกันกลายเป็หนึ่งเดียวความสนุกก็จะเกิดขึ้น แผ่นดินต้องะเือย่างแน่นอน
836
