ขบวนสุดท้ายของยาย

14 ค่ำ เดือนสิบ

“จอย... จอย... ตื่นได้แล้วลูก เขาจะเริ่มขบวนกันแล้ว”

เสียงกระซิบของคุณยายดังแว่วมากลางดึก เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นในยาม ตีสาม อากาศยามเช้าตรู่เย็นเยียบ ความมืดปกคลุมไปทั่วทั้งบ้าน ดวงตากลมโตยังปรือด้วยความง่วงงุน

“จะไปแล้วเหรอคะยาย...” จอยถามเสียงแ๶่๥

“จ้ะลูก ล้างหน้าล้างตาหน่อย เดี๋ยวจะได้เดินขบวนไปวัดกัน”

คุณยายเตรียมของไหว้ ทั้งอาหารคาวหวาน ผลไม้ ข้าวสาก และน้ำสะอาด ใส่ตะกร้าใบใหญ่ไว้พร้อมสรรพ

จอยเดินงัวเงียเข้าครัวล้างหน้า เสียงน้ำไหลกับกลิ่นสบู่จาง ๆ ช่วยปลุกให้รู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง

“ยายจ๋า... หนูขี่คอได้ไหม” เด็กหญิงถามพร้อมยิ้มอ้อน

“ได้สิจ๊ะ มาเลย เดี๋ยวยายแบกเอง”

เด็กหญิงตัวเล็กปีนขึ้นหลังคุณยายอย่างชำนาญ ใบหน้าซุกอยู่บนไหล่ที่คุ้นเคยและอบอุ่นของผู้เป็๲ยาย

ขบวนของชาวบ้านเคลื่อนตัวไปตามถนนที่ทอดเข้าสู่วัด แสงจากตะเกียงและไฟฉายจุดเล็ก ๆ สาดส่องเป็๲หย่อม ๆ บนทางดินที่เปียกชื้นด้วยน้ำค้าง

เมื่อเข้าสู่ประตูวัด จอยมองเห็นป้ายโกฐติดกำแพง ที่มีภาพขาวดำของชายชราและชายหนุ่ม​เคียงกัน

“ยาย… รูปนี้ใครหรอคะ”

คุณยายยิ้มบาง ๆ สีหน้าแฝงด้วยความเศร้า “คุณตาของจอยกับพ่อของหนูเองจ้ะ... พวกเขาไปอยู่บน๼๥๱๱๦์๻ั้๹แ๻่ก่อนจอยเกิด”

เมื่อวางของไหว้เสร็จเรียบร้อย ผู้คนเริ่มทยอยเดินออกจากวิหารกันอย่างเงียบเชียบ จอยยังคงอยู่บนหลังคุณยาย มองลอดไหล่ไปด้านหลัง แล้วชะงักสายตา...

มีชายแก่ร่างผอมโซคนหนึ่งนั่งยอง ๆ ใช้มือตักข้าวเข้าปากตรงจุดที่พวกเธอเพิ่งวางของไหว้ไว้

“ยายจ๋า… ใครน่ะ” จอยกระซิบเบา

คุณยายไม่ตอบ เธอเดินต่ออย่างเงียบงัน

เด็กหญิงกวาดตามองรอบตัวอีกครั้ง เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ผู้คนในขบวนเงียบอย่างน่าประหลาด ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีเสียงหัวเราะเหมือนทุกปี

“ยาย… ทำไมไม่มีใครพูดเลยอะ”

ไม่มีคำตอบจากคุณยาย

จอยยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ เธอเริ่มกอดคอคุณยายแน่นขึ้น เมื่อหันกลับไปดูอีกครั้ง ชายแก่หายไปแล้ว... แต่กลับปรากฏชายคนใหม่ที่มีหน้าตาเหวอะหวะ ลูกตาถลน หน้าผากฉีกเป็๲ร่องลึก ยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว

เด็กหญิงเบิกตากว้าง ร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว

เธอหลับตาแน่น สะอื้นเงียบ ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะพูด

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่อาจรู้ได้ จนกระทั่งเธอกลั้นใจลืมตาขึ้นอีกครั้ง...

และสิ่งที่เห็น ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

ทุกคนในขบวนหันมาจ้องหน้าเธอ

ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับ มีเพียงดวงตานับสิบคู่ที่จ้องเธอเขม็ง

“ยาย… ยาย… รีบเดินเถอะ หนูกลัว!”

คุณยายยังคงเงียบ

แต่ขบวนก็ยังเดิน จนพ้นประตูวัด เด็กหญิงเผลอหลับไปด้วยความหวาดกลัวและเหนื่อยล้า

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง เธอก็ยังอยู่บนหลังคุณยาย

จอยกะพริบตาถี่ ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นดูรอบตัว

ขบวนยังไม่จบ

เสียงเดินของเท้านับร้อยยังดังพึ่บพั่บ

เธอหลับตาแน่น กอดคอคุณยายไว้สุดแรง จนในที่สุดพวกเขากลับถึงบ้าน

จอยรีบโดดลงจากหลังคุณยายแล้ววิ่งเข้าห้องทันที สะอื้นเบา ๆ กับตัวเอง

“หนูไม่ไปอีกแล้วนะยาย…”

คุณยายได้แต่มองตามอย่างงุนงง คิดว่าเด็กน้อยคงแค่เหนื่อยและง่วงนอน

---

12 ปีผ่านไป

จอยอายุ 19 ปี เป็๲นิสิตมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง วันหนึ่งขณะนั่งรถสองแถวกลับบ้าน เสียงประกาศบุญข้าวสากทางหอกระจายข่าวปลุกความทรงจำเก่าให้หวนกลับมา

เธอหลับตาลงอย่างอ่อนแรง หัวเอนพิงกระจกหน้าต่าง และเผลอหลับไป

แต่แล้ว...

เธอก็๻๠ใ๽ตื่น!

ความรู้สึกเหมือนร่วงจากที่สูงเล่นงานจิตใจให้สะดุ้ง

เมื่อค่อย ๆ ลืมตา เธอพบว่า...

เธอกำลังอยู่บนหลังคุณยายอีกครั้ง

“ยาย…?” เธอเรียกเสียงสั่น

คุณยายไม่ตอบ หันมายิ้มให้เพียงเล็กน้อย

“ลงมากินข้าวได้แล้วลูก…”

จอยค่อย ๆ ปีนลงจากหลังคุณยายด้วยความสับสน หัวใจเต้นรัวไม่เป็๲จังหวะ เธอนั่งยองลงเบื้องหน้า ยื่นมือออกไปแตะถ้วยข้าวเบา ๆ

เย็นเฉียบ...

เหมือนความจริงกำลังค่อย ๆ เปิดเผยตัว

ในวินาทีนั้นเอง เธอจำได้ทุกอย่าง...

ขบวนเมื่อสิบสองปีก่อน

เสียงในความเงียบ

สายตานับร้อยคู่

ชายหน้าเหวอะหวะ

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วถามเสียงเบา

“ยาย... ยายยังอยู่เหรอ...?”

คุณยายยิ้มให้ ไม่พูดอะไร

ดวงจันทร์บนฟ้ายังคงกลมโตเหมือนเมื่อสิบสองปีก่อน

ขบวนยังไม่จบ...

---

> ด้วยความรัก... คุณยายจึงมาหาหลานตลอด 12 ปีที่ผ่านมา