ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        เมื่อถังชิงยุ่นเห็นว่าหานเฉินต้งนั้นเห็นด้วย แววตาของเขาจึงเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

        เขาพยักหน้าและเอ่ยกับหานเฉินต้งว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนั้นผู้ที่ได้รับการยกเว้นการคัดเลือกก็เป็นอันตัดสินแล้ว ธุระของข้าก็มีเพียงเท่านี้คงต้องขอตัวกลับไปถังชิงจงก่อน"

        หานเฉินต้งเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่สบายใจ เขารู้สึกว่าวันนี้ถังชิงยุ่นนั้นแปลกไปราวกับว่ามีบางสิ่งคอยรบกวนจิตใจของถังชิงยุ่นอยู่ตลอดเวลา

        เมื่อหานโม่เห็นว่าถังชิงยุ่นกำลังจะเดินจากไปจึงปีนลงมาจากต้นไม้ด้วยความกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว นางรอให้ถังชิงยุ่นออกไปจากตระกูลหานแต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อไปถึงด้านนอกห้องโถงใหญ่แล้วจะชนเข้ากับถังชิงยุ่นที่ยืนอยู่ด้านนอก

        ทันทีที่เห็นถังชิงยุ่น หานโม่ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย

        นางมองถังชิงยุ่นที่สวมใส่อาภรณ์ยาวหรูหราที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็รู้สึกถึงสัญญาณเตือนที่แผ่ออกมาจากไขกระดูกของนางไม่หยุด

        ที่ข้างกายของถังชิงยุ่นมีสาวใช้หน้าตาดีท่าทางคล่องแคล่วอยู่ผู้หนึ่งที่หานโม่ไม่รู้จัก แต่ถังชิงยุ่นกลับดูเหมือนจะคุ้นเคยกับสาวใช้ผู้นั้นมาก เมื่อเห็นหานโม่โผล่ออกมาดวงตาทั้งสองของถังชิงยุ่นมีประกายซับซ้อนบางอย่างซ่อนอยู่ เขาหันไปถามสาวใช้ข้างกายว่า "นี่คือผู้ใดกัน? เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นนางมาก่อน?"

        สาวใช้ผู้นั้นคงเป็นคนของเว่ยซื่อ ตอนที่เห็นหานโม่ดวงตาของนางปรากฏประกายความความปิติยินดีอยู่ภายในนางตอบถังชิงยุ่นว่า "เรียนผู้อาวุโสนี่คือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหานของเราเจ้าค่ะ เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้คุณหนูอาศัยอยู่ในเรือนหลังเล็กที่ห่างไกลออกไปดังนั้นผู้อาวุโสจึงไม่เคยพบนาง "

        หานโม่จ้องสาวใช้ผู้นั้นเงียบๆ โดยไม่เอ่ยอะไรออกมา

        ประโยคที่สาวใช้ผู้นี้เอ่ยออกมาไม่เพียงแนะนำตัวตนของนางเท่านั้น แต่ยังแนะนำสถานะของนางในตระกูลหานด้วย

        ถึงก่อนหน้านางจะเคยอาศัยอยู่ที่เรือนหลังเล็กจริงๆ แต่การเอ่ยเช่นนี้ต่อหน้าคนภายนอกอย่างถังชิงยุ่นไม่ใช่เป็นการกล่าวว่านางเป็นคุณหนูที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของตระกูลหานหรอกหรือ?

        แน่นอนว่าเมื่อถังชิงยุ่นได้ฟังเขาก็เข้าใจความหมายในคำพูดของสาวใช้เช่นกัน จึงส่งเสียงออกมาด้วยความสนใจจากนั้นจึงเอ่ยถามว่า "เจ้าพูดว่าก่อนหน้า เช่นนั้นแล้วตอนนี้เล่า?"

        สาวใช้พูดต่อ "ตอนนี้คุณหนูเจ็ดอาศัยอยู่ที่เรือนเหอเซียงเจ้าค่ะ"

        ถังชิงยุ่นส่งเสียง "อืม" ออกมาเบาๆ และโบกมือให้สาวใช้ออกไปพลางเอ่ยว่า "ไปบอกฮูหยินของเจ้าว่าให้นางทำตามแผนที่วางเอาไว้ได้เลย"

        สาวใช้นางนั้นจากไปทันที

        ฉับพลันห้องโถงที่เคยมีคนเดินเข้าออกวุ่นวาย กลับกลายเป็นไร้ผู้คนขึ้นมาทันที

        ส่วนตัวของหานเฉินต้งไม่รู้ว่าออกไปตั้งแต่เมื่อใด ห้องโถงใหญ่แห่งนี้มีทางเข้าออกอยู่สองทางในเมื่อถังชิงยุ่นยืนขวางประตูด้านหน้าอยู่ แน่นอนว่าหานเฉินต้งก็คงออกไปอีกทางแล้ว

        ถังชิงยุ่นกำลังขวางหน้าหานโม่อยู่ไม่ขยับเขยื้อนและไม่เอ่ยสิ่งใดกับนางอีก เขาปล่อยจิตสังหารบางๆ ตรงมายังหานโม่อย่างชัดเจน

        หานโม่ไม่รู้ว่านางเผยพิรุธอะไรออกมาต่อหน้าเขา สิ่งที่สำคัญสุดในตอนนี้คือการคิดหาหนทางในการหลบเลี่ยงสถานการณ์ตรงหน้าให้ได้แทนที่จะคิดว่าถังชิงยุ่นรู้ว่านางแอบฟังได้อย่างไร

        เวลานี้ถังชิงยุ่นไม่สามารถจะเก็บงำจิตสังหารของตนเองไว้ภายในใจได้อีกแล้ว

        หานโม่รับรู้จิตสังหารของถังชิงยุ่นได้อย่างชัดเจน ทำใยิ่งแน่ใจว่าตัวเองคงได้เผยพิรุธบางอย่างออกมาเป็นแน่ถังชิงยุ่นจึงต้องการจะฆ่าปิดปากนาง

        แม้ว่าจะเข้าใจเจตนาของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน แต่หานโม่รู้สึกว่าไม่สามารถจะยอมรับชะตากรรมเช่นนี้ได้

        "ท่านคงเป็นผู้อาวุโสถังชิงยุ่นแห่งถังชิงจงใช่หรือไม่? ขออภัยที่ข้าต้องเสียมารยาทถามว่าท่านผู้อาวุโสกำลังทำสิ่งใด?" ดวงตาของหานโม่จ้องเขม็งไปยังถังชิงยุ่นอย่างไม่ปิดบัง ทั่วทั้งร่างเกร็งแน่นเพื่อเตรียมตัวจะตอบโต้การโจมตีของถังชิงยุ่นตลอดเวลา

        ถังชิงยุ่นมองไปยังหานโม่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

        กล่าวตามความจริง ตอนที่เขาได้เห็นหานโม่ครั้งแรกก็รู้สึกตกใจกับรูปร่างหน้าตาของนางเป็นอย่างมาก

        ถังชิงยุ่นเป็นผู้อาวุโสของสำนักที่มีชื่อเสียงนอกเหนือจากเว่ยซื่อชู้รักของเขาในตอนนี้ถังชิงยุ่นก็เคยเห็นสตรีที่มีรูปโฉมงดงามมามากมาย

        ไม่รวมสาวงามจากที่อื่น เพียงแค่สาวงามที่เขาได้พบเจอในตระกูลหานก็มากพอที่จะทำให้เขาใจเต้นเร็วแล้ว

        ถึงแม้ว่าเขาจะคลุกคลีกับเว่ยซื่อตลอดเวลา แต่ก็รู้ว่าควรจะปฏิบัติตัวอย่างไร แม้ว่าจะยังมีจิตใจชมชอบ "สิ่งงดงาม" อยู่ แต่เขาก็ต้องข่มใจตัวเองเอาไว้

        ทว่าหานโม่เป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาเลยจริงๆ

        ไม่ นางยังไม่สามารถเรียกว่าหญิงสาวได้เลยด้วยซ้ำ

        จากประสบการณ์ของถังชิงยุ่นแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเป็นเพียงสาวน้อยที่บริสุทธิ์และสูงส่ง

        หากเมื่อคืนนี้ไม่ได้เกิดเรื่องขึ้นมาแล้วล่ะก็ ตอนนี้เขาก็คงอาจจะยังยุ่งคิดหาทางวางแผนอยู่กับเว่ยซื่อ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงมีเพียงความคิดที่ชื่นชมความงามของหานโม่เท่านั้น ไม่มีความคิดอื่นอีก

        ความจริงแล้ว เมื่อคืนนี้ถังชิงยุ่นสังเกตเห็นใครบางคนกำลังแอบมองมาจากนอกหน้าต่างเรือนของเว่ยซื่อ

        ในเวลานั้นเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกๆ ที่ไม่ใช่ของมนุษย์ แต่กลับมีกลิ่นอายของมนุษย์ปะปนอยู่เล็กน้อย แรกแริ่มเขายังลังเลใจไม่ได้ลงมือจัดการในทันทีแต่ในตอนที่ตัดสินใจจะลงมือจัดการ คนผู้นั้นกลับหนีหายไปเสียแล้ว

        เวลานั้นถังชิงยุ่นอยากจะไล่ตามไป แต่เขาบังเอิญชนเข้ากับสาวใช้ที่มาส่งของให้เว่ยซื่อพอดี

        เมื่อสาวใช้นางนั้นเจอหน้าเขา ทำให้เว่ยซื่อตื่นตระหนกตกใจกลัวว่านางจะนำเอาเรื่องที่พบเจอถังชิงยุ่นในเรือนของนางไปบอกคนอื่น

        ถังชิงยุ่นจึงบอกให้เว่ยซื่อขังสาวใช้นางนั้นเอาไว้แล้วค่อยนำนางมาจัดการต่อหน้าคนอื่นในเช้าวันรุ่งขึ้นแทน เมื่อเว่ยซื่อได้ฟังในสิ่งที่เขาแนะนำ นางก็รู้ได้ทันทีว่าถังชิงยุ่นกำลังวางแผนสิ่งใดอยู่ นางจึงทำตามที่เขาขอ

        ถึงแม้ว่าเว่ยซื่อจะเป็นหญิงสาวที่เข้าสู่วัยกลางคนแล้วแต่นางก็ยังฉลาดเฉลียวและกระตือรือร้นในเรื่องอย่างว่าเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่ถังชิงยุ่นมีความสัมพันธ์กับนางร่างกายของเขากลับเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แน่นอนหญิงสาวที่ออกเรือนแล้วอย่างเว่ยซื่อย่อมต้องทำเรื่องอย่างว่าได้ดีกว่าหญิงสาววัยแรกแย้มอย่างแน่นอนนั่นคือสาเหตุที่ถังชิงยุ่นเลือกจะมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับเว่ยซื่อ

        ในเช้าวันต่อมา ถังชิงยุ่นส่งคนของตนเองมาคอยเฝ้าอยู่ใกล้ๆ กับเรือนของเว่ยซื่อจากนั้นก็เกิดเรื่องวุ่นวายจากการลงโทษสาวใช้ของเว่ยซื่อขึ้น  ถังชิงยุ่นคาดการณ์ว่าอย่างไรก็ต้องมีคนในตระกูลหานเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่

        เขาจงใจปล่อยข่าวของสาวใช้ออกไปเพื่อดูว่าผู้ที่เข้ามาสอดแนมเรือนของเว่ยซื่อเมื่อคืนนี้เป็นผู้ใด และมีเพียงคนเดียวที่เข้ามาติดกับดักของเขานั่นก็คือ หานโม่

        ถังชิงยุ่นถือโอกาสนี้เข้ามาปรึกษาหารือกับหานเฉินต้งเกี่ยวกับการประลองของตระกูลหาน หลังจากนั้นจึงวางแผนที่จะไปตามหาตัวหานโม่

        ตอนที่กำลังพูดคุยเรื่องการประลองของตระกูลหานอยู่ในห้องโถงใหญ่ เขาสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรเมื่อพูดคุยธุระของตนเองเสร็จแล้วจึงคิดที่จะไปหาตัวหานโม่ตามแผนเดิม คิดไม่ถึงว่าเป้าหมายจะมาให้เขาเจอโดยที่ไม่ต้องออกแรงเสียนี่

        กาลเวลา ผืนดิน และผู้คนที่เหมาะสม [1] ทุกอย่างล้วนเข้าข้างถังชิงยุ่นไปหมดเขาไม่ต้องลงมือจัดการใดๆ ด้วยตนเองเลย แม้ว่าในใจจะรู้สึกเสียดายกับความโชคดีเล็กน้อยเช่นนี้ก็ตาม

        แม้ว่าเขาจะรู้สึกประหลาดใจที่ไม่สามารถมองเห็นระดับพลังลมปราณของหานโม่ได้ แต่ถังชิงยุ่นก็ไม่อยากเสียเวลาสอบถาม เขาสะบัดฝ่ามือหนึ่งทีแล้วพุ่งเข้ามาโจมตีหานโม่ทันที

        หานโม่ไม่คิดว่าถังชิงยุ่นจะลงมือทันที นางตกใจจนชะงักไปครู่หนึ่งแต่เนื่องจากเตรียมพร้อมตั้งรับการโจมตีอยู่ก่อนแล้ว นางจึงตอบสนองการโจมตีของถังชิงยุ่นกลับไปได้อย่างรวดเร็ว หานโม่หลบฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังปราณของถังชิงยุ่นไปด้านข้าง อีกฝ่ายไม่คาดคิดว่าหานโม่จะสามารถหลบฝ่ามือของเขาได้ ทันใดนั้นแววตาของเขาก็ลุ่มลึกขึ้นมาทันทีราวกับว่าต้องการที่จะมองหานโม่ให้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง จิตสังหารของเขาเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม

        ........................................................................

        เชิงอรรถ

        [1] กาลเวลา ผืนดิน และผู้คนที่เหมาะสม หมายถึงของล้ำค่าสามสิ่งที่จะทำให้คนประสบความสำเร็จ