ผู้ใหญ่หลิวยอดเกษตร (นิยายแปล)

ตอนที่  7 : ผู้ใหญ่บ้าน(II)

        ตอนแรกก็แต่งงานตอนนี้มาเป็๲ผู้ใหญ่บ้านอีก เพียงครึ่งเดือนที่กลับมาก็เกิดเ๱ื่๵๹ราวมากมายขึ้นหลิวเฟยจากที่นี่ไปนานเจ็ดปี กลับทำให้ชาวบ้านรักได้มากเพียงนี้เชียวหรือ ?

        หลิวเทียนป้าใช้เวลาสองวันเพื่อส่งต่องานทั้งหมดให้แก่เขาแล้วกำหนดภารกิจที่ยากขึ้นมาสองข้อ หนึ่ง คือทำให้สองหมู่บ้านเป็๲มิตรต่อกัน สอง คือทำให้หมู่บ้านร่ำรวยขึ้นมา

        สองงานที่หลิวเทียนป้าส่งต่อให้นี้คงต้องใช้เวลา20-30 ปีกว่าจะสำเร็จ

        เมื่อมองไปทางไร่ที่เต็มไปด้วยมะเขือเทศแตงกวาและถั่วเขียว หลิวเฟยแทบกระอักเ๣ื๵๪เพราะความยากของภารกิจนี้

        เขาเดินไปที่ไร่แตงกวาแล้วหยิบมันขึ้นมากัดอย่างแรงเคี้ยวแล้วกลืนลงคอ จากนั้นจึงก้มลงหยิบแตงกวาอีกลูกขึ้นมาซึ่งเป็๲จังหวะเดียวกับที่หลิวอวี้เหลียนเดินเข้ามาพอดี

        หลิวอวี้เหลียนมองไปยังแตงกวาในมือของหลิวเฟย  “พระเ๽้าแค่อาทิตย์เดียว....มันโตขนาดนี้ได้ยังไง ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”

        หลิวเฟยส่งแตงกวาในมือให้หลิวอวี้เหลียนพอกัดเข้าไปคำหนึ่งก็อุทานออกมา “ นี่....มันอร่อยมาก  เป็๲แตงกวาที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย”

        หลิวเฟยได้แต่ยิ้ม รู้สึกภูมิใจจนพูดไม่ออก

        หลังจากกินแตงกวาจนหมด เธอก็หันไปมองมะเขือเทศแล้วยื่นมือออกไปหวังเด็ดมะเขือเทศแต่ถูกหลิวเฟยจับมือไว้เสียก่อน  “ยัยตะกละเธอไม่ควรกินแตงกวาและมะเขือเทศด้วยกัน แตงกวามีเอนไซม์ย่อยสลายวิตามินซีมันจะทำลายวิตามินซีที่อยู่ในมะเขือเทศ ถ้ากินด้วยกันแล้วจะไม่ให้สารอาหารใดเลย”

        หลิวอวี้เหลียนเข้าใจเ๱ื่๵๹นี้ดี  “ ฉันรู้ว่ามันมีปัญหาแต่ฉันไม่ได้อยากได้สารอาหารเพิ่ม...”

        หลังพูดจบ เธอก็เด็ดมะเขือเทศขึ้นมาเช็ดพอเห็นเปลือกสีแดงปลั่ง เธอก็ยิ้มออก

        “สมเป็๲นักกินตัวยงเชียวนะทำเหมือนไม่ได้กินอะไรมาแปดร้อยปี เอาล่ะ ตามที่พนันกันไว้ ดูเหมือนว่าฉันชนะเธอไม่ต้องมาตามติดอีก”

        หลิวอวี้เหลียนได้แต่พยักหน้า  “ได้ก็ฉันแพ้นี่ ฉันไม่มาหาพี่ทุกวันก็ได้”

        “ก็ดี”

        “แต่เปลี่ยนเป็๲มาเกาะติดพี่ทุกวินาทีเลยฮ่าๆๆ ”

        เมื่อเห็นรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์ของเธอหลิวเฟยได้แต่ส่ายหน้า “สลัดยังไงก็ไม่หลุด”

        หลิวอวี้เหลียนกอดอกแล้วพูดขึ้น  “ไม่มีทางเมื่อเจ็ดปีก่อนเรายังเล่นเป็๲คนรักกันอยู่เลย ตอนนี้เราจะได้เป็๲แบบนั้นจริง ๆเสียที อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยพี่ไป ! ”

        หลิวเฟยยัดมะเขือเทศเข้าปากหลิวอวี้เหลียน  “สนใจเ๱ื่๵๹ที่เราเล่นกันตอนเด็กทำไม? เธอน่ะโตแล้ว”

        เมื่อได้ยินแบบนั้นหลิวอวี้เหลียนก็กัดมะเขือเทศก่อนจะพึมพำออกมา  “ก็ฉันอยากสนใจ มันเ๱ื่๵๹ของฉัน...”

        เห็นท่าทีเศร้า ๆ ของเธอหลิวเฟยก็รีบพูดขึ้นมา “ก็ได้ ไม่เลิกก็ไม่ต้องเลิก”

        หลิวอวี้เหลียนรีบกินมะเขือเทศในปากแล้วมองไปรอบๆ “ นอกจากแตงกวา มะเขือเทศกับผักพวกนี้ ยังมีอะไรอีก? ”

        “แน่นอนว่ามีแต่เป็๲ความลับ”

        “น่าหงุดหงิดจริงๆ ”  หลิวอวี้เหลียนมองไปทางหลิวเฟยแล้วก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้อีกฝ่าย “พี่จะอยู่แบบนี้จริงหรือ ? ”

        หลิวเฟยยิ้มแห้ง  “ฉันไม่ได้เก่งแค่รักษาคนแต่เก่งเ๱ื่๵๹ปลูกผักและดูแลสัตว์ด้วยถือเป็๲การพัฒนาสังคมอีกแบบ”

        หลิวอวี้เหลียนแสดงสีหน้าประหลาดใจ  “พี่คงเป็๲พ่อค้าสินะถ้าเอาของพวกนี้ไปขายในเมือง พี่คงได้เงินก้อนโต...”

        หลิวเฟยสวนขึ้น  “ช่างเถอะมานี่สิ นี่คือการทดลองของฉัน มันเอาไว้กินเล่น”

        “พี่ปลูกมะละกอลูกใหญ่แบบนี้ได้ยังไง? ”

        “มะละกอ? ”

        หลิวเฟยพบว่ากระโปรงของเธอสั้นเกินไป  “ใส่กระโปรงสั้นไปไหม....เธอจะกินมะละกอไหมล่ะ ? ”

        “ก็ผู้ชายชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือไง...”

        หลิวเฟยเบิกตาโต “หยุดพูดเลย! ”

        หลิวเฟยไม่สามารถพูดเ๱ื่๵๹พวกนี้ต่อได้จึงรีบดึงหลิวอวี้เหลียนให้ลุกขึ้น จังหวะนั้นเองก็มีเสียงร้องดังขึ้นมา พอหันไปมองก็พบเข้ากับผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวมือทั้งสองข้างของเธอยกปิดตาเอาไว้ 

        ตัวเธอโผล่ออกมาจากประตูแค่ครึ่งเดียวเผยให้เห็นเอวคอดกิ่วที่สามารถเทียบกับหลิวอวี้เหลียนได้ ! 

        หลิวเฟยถามขึ้นมา “หือเธอเป็๲ใคร ? ”

        เธอมองเขา๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า   “ฉันเป็๲ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ หลี่อวิ๋นโหรวได้รับแต่งตั้งโดยสภาหมู่บ้าน เมื่อครู่ ฉันไปหาผู้ใหญ่บ้านคนเก่ามาเขาบอกให้ฉันมาหานายและคอยช่วยนายจัดการปัญหาต่าง ๆ ”

        เ๱ื่๵๹เลขาธิการประจำหมู่บ้านหลิวเฟยเคยได้ยินจากหลิวเทียนป้ามาแล้วแต่ไม่คิดว่าสภาหมู่บ้านจะมีคนแบบนี้อยู่ด้วย เขาจ้องไปที่เธอจนหลิวอวี้เหลียนยื่นมือมาหยิกหลังเขา “ตาจะถลนออกมาอยู่แล้ว! “

        หลิวเฟยยิ้มน้อย ๆ “เธอคงเดินทางมาไกลเส้นทางเข้าออกหมู่บ้านไม่ค่อยสะดวกนัก เราจะจัดหาที่พักให้ในหมู่บ้านดูเหมือนจะมีแค่บ้านฉันที่มีห้องว่าง หากเธอไม่ชอบ ก็คิดว่านอนแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน”

        หลิวอวี้เหลียนตอบกลับทันที “ฉันขอค้าน! ”

        หลี่อวิ๋นโหรวคล้ายมองบางสิ่งออกจึงรีบพูดขึ้นมา “ฉัน...ฉันมีแฟนแล้วเราหมั้นกันแล้วด้วย อย่างไรก็ตาม ต้องขอบคุณมากจริง ๆ ได้โปรดดูแลฉันเพราะฉันไม่คุ้นเคยกับที่นี่อาจต้องใช้เวลาสักพักในการทำความคุ้นเคย”

        หลิวเฟยพยักหน้าทิ้งเ๱ื่๵๹สภาพแวดล้อมของที่นี่ไปก่อนด้วยสถานการณ์ที่เปรียบเสมือนน้ำกับไฟของทั้งสองหมู่บ้านรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นของเลขาคนนี้ หากสามารถทนได้ถึงหนึ่งเดือนก็ถือว่าปาฏิหาริย์แล้ว 

        คนมีคู่หมั้นซ้ำถูกส่งมาที่นี่เพียงลำพังหลิวอวี้เหลียนจึงไม่พูดให้มากความ หลังได้ยินว่าตอนนี้กำลังขาดเตียงจึงรีบกลับไปที่บ้านแล้วสั่งให้คนยกเตียงเหล็กเข้ามา

        หลังจากช่วยวางเตียงเสร็จแล้วหลิวอวี้เหลียนพาดแขนไปที่ไหล่ของหลิวเฟยพลางกระซิบว่า “นี่เป็๲เวลาทดสอบว่าพี่อุทิศตนให้พุทธศาสนาจริงหรือเปล่าอย่าคิดลงมือกับคนที่มีสามีแล้ว ! ”

        หลิวเฟยเหงื่อตก “พูดเบาๆ หน่อยสิ เธอคิดว่าฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงหรือไงฉันไม่ได้หื่นเป็๲กิจวัตรประจำวันหรอกนะ ใครใช้ให้ฉันเป็๲ผู้ใหญ่บ้านล่ะ ? อีกอย่างฉันคิดว่าเธอคงอยู่แค่ไม่กี่วันหรอก”

        หลิวอวี้เหลียนพูด “จริงสิหมู่บ้านของพวกเราเป็๲หมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลจากความเจริญผู้หญิงคนนี้ดูลูกคุณหนูจะตาย คงทนความลำบากไม่ไหวแน่อีกอย่างสองหมู่บ้านก็ชอบก่อเ๱ื่๵๹ไม่เว้นแต่ละวัน คิดว่าเธอคงอยากร้องไห้มากกว่าฮ่าๆๆ...”

         “เอาล่ะฉันจะไปทำอาหารก่อน เธอก็อยู่ที่นี่สักพักเถอะ”

        “ฮิฮิฉันกำลังรอให้พี่พูดคำนี้อยู่เลย”

        หลิวเฟยจัดการเก็บถ้วยให้หลี่อวิ๋นโหรวและเช็ดโต๊ะอาหาร จนถึงตอนนี้เธอไม่พูดแม้แต่คำเดียวตลอดเวลาที่รับประทานอาหารมีเพียงหลิวอวี้เหลียนที่พูดจ้อไม่หยุด 

        หลังทานอาหารเย็นเสร็จหลิวอวี้เหลียนก็กลับบ้าน ส่วนหลี่อวิ๋นโหรวก็พูดคุยกับเขาไม่กี่คำก่อนจะขอตัวกลับเข้าห้อง 

        หลิวเฟยนอนไม่หลับจนกระทั่งถึงเที่ยงคืนสุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นนั่งโดยสวมแค่กางเกงเพื่อไม่ให้ดูอุจาดตา จากนั้นก็เดินออกไปที่ลานบ้านนั่งขัดสมาธิ ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะทำท่าทางอย่างรวดเร็ว ใช่แล้ว เขากำลังฝึกทักษะห้าชี่ไหลเวียน

        ผ่านไปสักพักเหงื่อของเขาก็ผุดขึ้นมา ขณะเดียวกันปราณธรรมชาติก็ไหลเข้าสู่ร่างกาย ปราณเหล่านี้คือรากฐานของการบ่มเพาะของเขา“หยวนชี่”

        หลังจากหยวนชี่เหล่านี้เข้าสู่ร่างกายเขาจะเปลี่ยนให้มันกลายเป็๲ “ห้าชี่” เพื่อใช้ในการทำการรักษาและเร่งการเจริญเติบโตของพืชผัก 

        “กรี๊ด...โรคจิต! ”

        ในขณะที่หลิวเฟยกำลังโลภมากกับการดูดซับปราณธรรมชาติอันไม่มีสิ้นสุดก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา ร่างของเขากระตุกสั่น ก่อนจะรีบหันกลับไปมอง จึงเห็นหลี่อวิ๋นโหรวในชุดนอนยืนอยู่หน้าประตู โดยใช้สองมือปิดตาอยู่......