กลรัก หนุ่มปริศนา

“เธอจะทำยังไงต่อ” บัวศรีถาม

“ไม่รู้สิ…ก็คงต้องเลยตามเลย อีกอย่างฉันเองก็เสียเงินไปแล้วตั้งเยอะ เอาคืนก็ไม่ได้ด้วยนี่สิ” รดาก้มหน้าพูดเบาๆ

“แจ้งความมั้ย..ไปเดี๋ยวนี้เลย” บัวศรีออกความเห็น

“ไม่นะ…ถ้าแจ้งความคนเค้าก็ต้องรู้สิว่าฉันจ้างผู้ชายมาเป็๲แฟน..ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหนล่ะ” รดาพูดเสียงอ่อย

“หล่อนนี่นะ…เมาแล้วเป็๲แบบนี้ หล่อนเลิกดื่มเหล้าไปตลอดชีวิตเลยนะ” บัวศรีเอ็ด

“โชคดีที่เสียแต่เงิน ไม่เสียตัวไปด้วย” บัวศรีพูด

รดาสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ทันที ทั้งสองมองหน้ากัน รดากระพริบตาปริบๆ

“รึว่า…อย่าบอกนะว่า…เธอ…เธอ…มีอะไรกับอีตาเด็กนั่นด้วย” บัวศรีพูดตะกุกตะกัก

รดาพยักหน้าเล็กน้อย หญิงสาวไม่รู้จะตอบเพื่อนรุ่นพี่อย่างไรดี

“รดา…” บัวศรีพูดอย่างหมดแรงทำท่าจะเป็๲ลม

“ฉันขอโทษนะพี่..ฉันมันบ้า เมาจนเสียสติ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป แต่ยังดีที่อีตานั่นก็รักษาคำพูดไม่ได้ป่าวประกาศอะไรให้ฉันเสียหาย เขาก็ทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้” รดาพูดอุบอิบไม่กล้าสบตาบัวศรี

“พี่อย่าไปพูดเ๱ื่๵๹นี้กับใครนะ” รดาขอร้องบัวศรี

“ฉันรู้หรอกย่ะ” บัวศรีตวาดเสียงเขียว

“หล่อนป้องกันรึเปล่า” บัวศรีถามอย่างเป็๲ห่วง

“อืม..ฉันกินยาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉินไปแล้ว” รดาตอบ

“อืม..ก็ยังดี ดูท่าทางเค้าก็ไม่น่าจะใช่ผู้ชายอย่างว่า…แต่หล่อนต้องดูแลตัวเองนะ ห้ามเมาอีกเป็๲อันขาด” บัวศรีกำชับ

“ฉันรู้แล้วๆ” รดาตอบ

“ฉันขอเคลียร์งานก่อนได้มั้ยแล้วค่อยคุยกันนะพี่..ตอนนี้ฉันปวดหัวมากเลยด้วย” รดาพูดขอตัวทำงาน

“อืม..ฉันก็จะไปทำงานเหมือนกัน มีอะไรก็บอกพี่นะรดา พี่รับฟังได้ทุกเ๱ื่๵๹ เข้าใจมั้ย” บัวศรีพูดด้วยความเป็๲ห่วงอีกครั้ง

“ค่ะพี่ พี่ไม่ต้องห่วงฉันนะ” รดาตอบอย่างซาบซึ้งใจ

บัวศรีกลับไปที่โต๊ะทำงานของเธอแล้ว รดานั่งทำงานของตัวเองไปเรื่อยๆ จึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าบอกกับพนักงานสองสาวนั่นไปว่านัดแฟนกินข้าวเที่ยง

รดาจับโทรศัพท์มาค้นหาเบอร์โทรของสิทธาทันที และกดโทรออก

(ค๊าบ..นายหญิง..มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ) เสียงสิทธาดังมาจากปลายสาย

“นายทำอะไรอยู่” รดาถามผ่านสาย

(เอ้า..ผมก็ทำงานของผมน่ะสิ ผมไม่ได้ว่าอย่างที่คุณคิดนะครับ) สิทธาตอบ

“วันนี้ตอนเที่ยงมาเจอฉันที่บริษัท” รดาสั่ง

(ได้ครับ) สิทธารับคำทันที

“ไม่ติดธุระที่ไหนใช่มั้ยเราน่ะ” รดาถาม

(ไม่ครับ..เพราะไปพบคุณก็คืองานของผมเหมือนกัน) สิทธาตอบตามตรง

“ก็ดี..แล้วเปลี่ยนชุดไรเดอร์ของนายออกด้วยนะ แต่งตัวให้หล่อเหลาดูดีให้เหมาะสมกับฉันด้วยล่ะ” รดาสั่งผ่านโทรศัพท์

(คุณจะพาผมไปเดินแบบเหรอครับ) สิทธาถาม

“บ้าเหรอ..นายต้องมานั่งกินข้าวเที่ยงกับฉันที่บริษัทวันนี้ให้ทุกคนเห็นว่าฉันมีแฟนแล้วแฟนของฉันก็หล่อดูดีและเอาอกเอาใจฉันอย่างดีด้วย…นายอยู่ในฐานะแฟนของฉันก็ต้องทำให้ดีอย่าให้ฉันอับอาย ถึงจะเป็๲แค่แฟนปลอมๆก็เถอะ” รดาร่ายยาว

“อ้อ..อีกอย่างเดี๋ยวว่างๆฉันจะเขียนประวัติของนายให้นายท่องให้ขึ้นใจเผื่อมีคนถาม เช่นเ๱ื่๵๹อาชีพ ครอบครัว อะไรประมาณนี้” รดาพูด คนในสายทำหน้างง

(นี่คุณมันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ ผมเป็๲แฟนคุณแค่เดือนเดียวเองนะ แค่พยายามหลบไม่ไปพบเพื่อนหรือคนรู้จักคุณก็น่าจะพอแล้วมั้ง) สิทธาพูด

“ไม่ได้…แฟนบ้าบออะไรจะไม่ไปเจอใครเลย แล้วใครเค้าจะเชื่อว่าฉันมีแฟน” รดาพูดห้วนๆ

“ถ้านายไม่ทำตามที่ฉันพูดนี่ ฉันก็จะยกเลิกสัญญา แล้วนายก็เอาเงินมาคืนฉัน” รดาตัดบท

(โอเคๆค๊าบบบบ…ผมจะเป็๲แฟนที่หล่อเหลาดูดีมีชาติตระกูลให้นายหญิงเองครับ) สิทธาพูดอย่างประชดประชัน พลางอมยิ้ม

“ดีมาก…งั้นเที่

ยงมาเจอฉันที่บริษัท ห้ามเรทฉันชอบคนตรงต่อเวลา” รดาพูดจบก็ตัดสายทันที…..