เสียงของเวทมนตร์ที่เพิ่งปะทะยังไม่ทันจางหาย... เสียงเชียร์ก็ดังก้องขึ้นทั่วบริเวณ
“เอลร่า! เอลร่าจัดให้พวกมันหน่อย!!”
“นั่นแหละ! นักเวทสาวของเราจริง ๆ ด้วย!!”
“เทพธิดาแห่งสายฟ้าบุกแล้ว!!”
เสียงชาวบ้านกึกก้องไม่แพ้เสียงะเิแต่กลับทำให้เรย์ต้องหันมามองหน้าเอลร่าด้วยสีหน้างง ๆ
“เอ่อ...ขอโทษนะครับ ท่านเทพธิดาแห่งหมู่บ้าน ได้โปรดบอกพี่ที... เธอแอบไปแจกใบปลิวสมัคร ส.ส. ั้แ่เมื่อไรเหรอ?”
เอลร่าเม้มปากพยายามกลั้นขำ
“หนูเปล่านะ! ตอนนั้นแค่ยิงเวทพลาดใส่พี่เฉย ๆ เอง!”
“อ้อเหรอ~ พี่โดนะเิทีเดียวกลายเป็บุคคลสาธารณะเลยสินะ!”
แต่เสียงหยอกกันต้องหยุดลง เมื่อแผ่นดินสั่นะเืเบา ๆ ราวกับมีบางอย่างเคลื่อนตัวมาท่ามกลางม่านหมอกควันฝุ่น ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเด่นชัดบนหลังสัตว์อสูรั์ ชายร่างสูงเกือบสองเมตร ผิวเข้มกล้ามแน่น สวมเกราะหนังเวทหนาสีดำหม่น ขี่หมาป่าอสรูขนาดใหญ่ หางยาวฟูคล้ายั ข้างหลังสะพายขวานใหญ่สองเล่มไขว้กัน มีชายอีกคนสวมผ้าคลุมคลุมหัว ยืนข้าง ๆ ไม่พูดอะไร สายตาแหลมคมจับจ้องมาที่เรย์และเอลร่า ชายขี่หมาป่ากระชากเสียงก้อง
“ข้าคือ บราร์ค ขวานดับิญญา หัวหน้ากิลด์ฟันดำ!!”
“และเ้าสาวน้อยนั่น... เป็ใครกัน!? ถึงกล้าปล่อยเวทใส่ลูกน้องข้า!”
เอลร่าก้าวขึ้นด้านหน้าเสียงเธอชัดเจนและหนักแน่นกว่าทุกครั้ง
“ฉันคือเอลร่า นักเวทจากต่างแดน มาเพื่อช่วยหมู่บ้านแห่งนี้จากพวกเ้า!”
เสียงเชียร์ของชาวบ้านกลับมากึกก้องราวกับยืนยันความเป็วีรสตรีของเธออีกครั้งบราร์คหัวเราะเสียงต่ำ
“เ้าคิดว่าเวทอ่อน ๆ แบบนั้นจะหยุดข้าได้รึไง?”
เขาชี้นิ้วแล้วะโ
“ทุกคน! จัดการมัน! พังหมู่บ้านนี้ให้เป็เถ้าถ่าน!”
ทันทีที่คำสั่งออกมาสมาชิกกิลด์ฟันดำ 20 คนพุ่งเข้าโจมตีแนวหน้าชาวบ้านเริ่มถอยร่น เวทมนตร์กับดาบปะทะกันกลางลานกว้าง แต่ยังไม่ทันที่ศัตรูคนไหนจะเข้าถึงเอลร่า เรย์ก็พุ่งออกไปอย่างไม่ลังเล เขาดึงมีดไม้ศักดิ์สิทธิ์จากถ้ำขึ้น กระโจนเข้าใส่บราร์คโดยตรง
“อยากรู้เหมือนกันว่าหัวหน้ากิลด์มันแกร่งขนาดไหน!”
ระบบแจ้งเตือนขึ้นในหัว
อาวุธ: มีดแห่งรากหัวใจ – เปิดใช้งาน
สกิลเสริม: ขโมยเวท 1 สกิล (หากแทงโดนสำเร็จ / คูลดาวน์ 5 นาที)
เรย์ไม่รอช้า พุ่งตัวอ้อมด้านขวาใช้ความเร็วจาก Emotional Pulse ที่ยังค้างอยู่ฟันเข้าไปที่สีข้างของบราร์คอย่างแม่นยำ บราร์คหันขวับ ใช้ขวานหนึ่งเล่มตวัดกลับด้วยความเร็วที่เหนือคาด เรย์หลบได้บางส่วน แต่แรงลมเฉียดก็ยังทำให้ลอยถอยหลังไปสองก้าว เรย์หอบเล็กน้อย
“โห... คิดว่าจะได้เปิดฉากเท่ ๆ เหมือนในนิยาย... ดันเกือบโดนฟันคอแทนซะงั้น”
บราร์คยิ้มเยาะ
“เ้าดีกว่าที่ข้าคิดไว้... แต่ก็ยังไม่พอ!”
เขากระโจนลงจากหลังหมาป่า จับขวานสองเล่มในมือเต็มแรง แล้วเข้าปะทะกับเรย์อย่างดุดัน การต่อสู้เป็ไปอย่างสูสี เรย์อาศัยความเร็วและคล่องตัว บราร์คใช้พลังดิบและประสบการณ์ เสียงเหล็กกระทบกันดังกึกก้อง เวทบางลูกพุ่งสวนเข้ามาเป็ระยะจากสมุนของบราร์ค สุดท้าย ในจังหวะที่เรย์เสียจังหวะจากการหลบขวานที่สอง บราร์คเตะเข้าเต็มท้อง เรย์กระเด็นล้มกลิ้งไปกับพื้น ร่างกระแทกกับหินจนแน่นิ่งไปชั่วขณะ บราร์คก้าวเข้าใกล้ ยกขวานขึ้นเหนือหัว
“เ้ามีฝีมือ... แต่มันไม่พอจะหยุดข้าได้!”
เรย์ยกหน้าขึ้นช้า ๆ เืซิบที่มุมปาก มือจับด้ามมีดแน่น แม้จะไม่มีแรงลุก บราร์คยิ้มเหี้ยม เหวี่ยงขวานลงเต็มแรง—
2K
