"เอาไงจ๊ะหนูนิดวันนี้วันศุกร์แล้วนะสรุปแล้วไปได้ไหมเอ่ย " จ๊ะจ๋าถามขึ้นขณะที่เดินเข้าคณะ
"ไปได้จ้ะหนูนิดขอคุณย่าแล้วท่านอนุญาต แต่หนูนิดคงจะไม่อยู่ดึกนะจ๊ะ " หญิงสาวตอบจ๊ะจ๋าพร้อมกับยิ้มน่ารักส่งให้อย่างไม่รู้ตัว
"โห่...หนูนิดครับอย่ายิ้มแบบนี้ได้ไหม ผมนี่ใจแทบละลายเลยครับ"
กล้าชายหนุ่มที่อยู่คณะเดียวกันเอยแซวหญิงสาวขึ้น เขาแอบชอบหนูนิดมานานแต่หนูนิดก็ไม่เคยเปิดทางให้เลย เลยทำได้แต่เป็มดแดงแฝงพวงมะม่วงอยู่อย่างนี้
"เอ่ากล้ามาแล้วเหรอ วันนี้หนูนิดไปด้วยได้นะพอเลิกเรียนก็มาเจอกันที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่เดิมแล้วกัน" จ๊ะจ๋าบอกกับเพื่อนอีกคนที่อยู่คนละห้อง
"ได้สิเราไปก่อนนะ"
ทั้งสองมองดูกล้ารีบวิ่งขึ้นลิฟต์ไปอย่างรีบร้อน คงจะมาสายอีกตามเคยไม่งั้นคงจะอยู่ป้อยอหนูนิดอยู่เป็นานสองนานแน่
"กล้านี่ก็ตามจีบหนูนิดั้แ่ปี 1 จนตอนนี้จะจบอยู่แล้วยังไม่ตัดใจอีกเนอะ"
"หนูนิดว่ากล้าเขาคงไม่ได้จีบหนูนิดหรอก เพราะถ้ากล้าจีบจริงก็คงจะเดินหน้ามากกว่านี้แล้ว หนูนิดว่าเขาคงแค่แซวเล่นเฉยๆแหละไม่งั้นกล้าคงจะไม่มีสาวๆทั่วทุกคณะหรอกจริงไหม"
มันก็จริงอย่างที่หนูนิดว่าถึงแม้ว่ากล้าจะชอบหนูนิดมานานแต่เขาก็ไม่ยอมหยุดความเ้าชู้ยังมีสาวๆทั่วทุกคณะ เนื่องจากเป็เดือนคณะจึงมีสาวๆเข้ามาติดพันกันมากพอสมควร
"มันก็จริงอย่างที่หนูนิดว่ามานะ ปะอย่าไปสนใจกล้ามันเลยเราเข้าห้องสอบกันดีกว่า"
พูดจบทั้งสองสาวก็เดินขึ้นคณะเพื่อสอบวิชาสุดท้ายก่อนจบชั้นปีที่ 4 ปีสุดท้ายก่อนจะเริ่มเป็พนักงานกินเงินเดือนกัน
หลังจากสอบเสร็จทุกคนก็มานั่งรวมตัวกันที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่ประจำของกลุ่มเธอ บางคนก็ไปเจอกันที่งานเลี้ยงเลย บางคนก็มีธุระไปไม่ได้บ้าง เลยทำให้ตอนนี้เหลือเพียงแค่สิบกว่าคนเองที่ไปได้
จ๊ะจ๋าลากหนูนิดมาที่คอนโดเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้ายังเหลือเวลาอีกเยอะเพราะนัดเพื่อนเอาไว้ 2 ทุ่มกว่า
"เอ่อ ...จ๋าหนูนิดว่าชุดนี้มันโป๊ไปนะจ๊ะ หนูนิดอายมันเปิดเยอะไป "
ชุดที่จ๊ะจ๋าให้หนูนิดใส่เป็ชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวพอดีตัวสั้นเลยเขาขึ้นมานิดหน่อยขับผิวขาวผ่องให้น่ามองยิ่งขึ้น
แต่คนที่ไม่เคยแต่งตัวโชว์เนื้อหนังมังสาแบบนี้มาก่อนก็เกิดความไม่มั่นใจทั้งที่ตัวเองก็เป็คนหน้าอกหน้าใจใหญ่เกินตัว เอวเล็กคอดมีสะโพกนิดหน่อยคล้ายหุ่นนาฬิกาทรายผิวขาวผ่องนุ่มนิ่มอย่างคนดูแลตัวเองเป็อย่างดี
"ไม่โป๊หรอกชุดนี้หนูนิดสวยที่สุดแล้ว ป่ะเราไปกันเถอะจะสามทุ่มแล้ว"
จ๊ะจ๋าไม่รอให้เพื่อนเปลี่ยนใจรีบลากหนูนิดออกจากห้องทันที โดยไม่ฟังคำร้องห้ามของผู้เป็เพื่อนเลย
ผับXXX
"ไอ้นนท์แกกลับไทยมาเมื่อไหร่ว่ะ ทำไมพวกฉันไม่รู้นี่ถ้าไอ้กายมันไม่โทรมาบอกพวกข้าก็คงจะคิดว่าเอ็งยังอยู่ที่ฝรั่งเศสอยู่เลยนะเนี่ย "
เดชาที่เป็เพื่อนสนิทอีกคนั้แ่สมัยเรียนมัธยมจนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แต่เดชาจบและกลับไทยเลยไม่ได้อยู่ทำงานต่ออย่างณนนท์
"มาั้แ่เมื่อวานแล้วว่ะ พอดีกูก็ไม่ได้บอกใครเหมือนกัน นี่กูยังไม่กลับเข้าบ้านเลยถ้าคุณย่ารู้ว่ากูกลับมา แล้วไม่บอกนะกูนี่โดนสวดเละเทะแน่"
"ฮ่า ฮ่า แกก็เลยยังไม่กลับบ้านมันเลยซะงั้น" เดชาพูดอย่างตลกเพื่อนเขามันกลัวคุณย่าของมันจะตาย
"เอ่อดิ แต่พรุ่งนี้คงต้องเข้าแล้วดันบอกคุณแม่ไปแล้วว่ากลับวันไหนไม่เห็นโผล่หัวไปคงโทรตามเพราะคิดถึงข้ามากแน่ๆ "
ณนนท์พูดพร้อมกับคิดถึงเด็กสาวอีกคนที่อยู่บ้านหลังนั้นของเขา ป่านนี้คงโตเป็สาวเต็มตัวและคงจะสวยเหมือนกับในรูปที่คุณแม่ส่งมาให้เขาดูประจำ
รอยยิ้มสดใสแววตาที่ดูรั้นนิดๆนั้น มันคอยห้ามและเตือนสติเขาทุกครั้งเวลาจะเผลอใจไปกับผู้หญิงคนอื่น ก็ใช่สิยัยเด็กนั่นเป็ยัยแม่มดนิ เธออาจใช้โทรศัพท์แม่เขาส่งรูปตัวเองมาบ่อยๆเพื่อสะกดจิตเขาก็ได้และมันก็ได้ผลเสียด้วย
เสียงเพลงที่ดังจนแทบคุยกันไม่ได้ยินพร้อมกับเหล่าผีเสื้อราตรีที่ออกมาโบยบินกลางแสงไฟนีออนกันอย่างสนุกสนาน
หนูนิดได้แต่คิดว่าที่นี่มันคงจะไม่ใช่ที่ของเธอจริงๆ เธอไม่ชอบที่ๆ เสียงดังและผู้คนเบียดเสียดกันแบบนี้มันทำให้เธอหายใจไม่ออก
"หนูนิดเราไปเต้นกัน" จ๊ะจ๋าที่ปกติเป็สาวสังคมอยู่แล้วเธอจึงชอบที่จะออกไปเต้นสนุกแบบนี้ตลอด
"ไม่เอาหนูนิดเต้นไม่เป็ ขอผ่านนะจ๊ะ"
หญิงสาวบอกกับเพื่อนพร้อมกับมองไปรอบๆที่เราเพื่อนของเธอพากันออกไปโยกย้ายกลางฟลอร์เต้นกันหมดแล้ว
"อ่าวกล้ามาพอดีเลย อยู่เป็เพื่อนหนูนิดแป๊บนะเราไปเต้นก่อนเดี๋ยวมา"
ว่าเสร็จจ๊ะจ๋าก็รีบวิ่งออกไปหาเพื่อนที่กวักมือเรียกอยู่อย่างรีบร้อน ทิ้งให้ที่โต๊ะเหลือแค่กล้ากับหนูนิดสองคนเพียงเท่านั้น
"ไม่สนุกเหรอครับหนูนิด"
เพราะเพลงเสียงดังจึงต้องเข้ามาพูดกระซิบที่ข้างหูตอนแรกหนูนิดก็ใ แต่คิดว่ามันเป็การพูดคุยเฉยๆไม่ได้มีอะไรก็เบาใจลง
"หนูนิดไม่ค่อยชอบที่แบบนี้น่ะกล้า อีกสักพักหนูนิดว่าจะขอตัวกลับแล้วแหละ"
"น่าเสียดายจังมาแป๊บเดียวเอง" กล้าแสดงแววตาเสียดายอย่างเห็นได้ชัด
"เรากลัวคุณย่าน้อยเป็ห่วงน่ะ" หนูนิดะโบอก
"เห้ยนนท์แกดูน้องผู้หญิงตัวนั้นสิวะ ขาวสวยน่ารักอ่อนหวานสเปคข้าเลยว่ะ "
กายหันมาบอกกับผู้เป็เพื่อนพร้อมกับชี้ไปที่โต๊ะที่มีหญิงสาวที่เป็สเปคของเขานั่งอยู่ ถึงแม้จะเป็เ้าของผับทำงานกลางคืนแต่เขาดันมีสเปคสาวที่อ่อนหวานเรียบร้อยและเป็แม่ศรีเรือนซะงั้นเขาก็แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน
ณนนท์ไปมองตามที่เพื่อนชี้ก็เจอกับชายหญิงคู่หนึ่งที่กระซิบกะทราบใกล้ชิดกันอยู่แทบจะสิงเป็ร่างเดียวกัน ตอนแรกมองผ่านความมืดไปไม่ชัดเนื่องจากพวกเขานั่งหลบมุมอยู่ค่อนข้างไกลพอสมควร
แต่แล้วจังหวะที่หญิงสาวคนนั้นเหมือนกับกวาดตามองไปรอบบริเวณที่เธออยู่คล้ายกับััได้ว่ามีคนจ้องมองเธออยู่ ณนนท์ก็ต้องใไม่คิดว่าจะเจอหญิงสาวที่ตนกำลังคิดถึงอยู่นะตอนนี้ในสถานที่แบบนี้
"เห้ย!! นนท์แกจะไปไหนวะนั่นฉันแค่บอกว่าน้องเขาสวยนะเว้ยไม่ได้จะไปขอเบอร์เขากลับมาก่อน"
กายที่เข้าใจว่าเพื่อนคงจะเข้าไปขอเบอร์หญิงสาวคนนั้นให้ก็ใเพราะถ้าเกิดดูไม่ผิดเธอคงจะมากับแฟนเธอแน่ๆ
253
