ตอนที่ 4 สถานการณ์พาไป
เช้าวันต่อไปรวีมีเรียนเช้า จึงรีบออกห้องไปในขณะที่อิงฟ้าและภาคินนอนหลับอยู่
อิงฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมาเธอมองหน้าภาคินด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก สายตาไล่ไปั้แ่ดวงตา จมูก ปากความลืมตัวทำให้เธอเอื้อมมือไปแตะปลายจมูกภาคิน ภาคินที่สะลืมสะลืออยู่ พลางดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอดในอ้อมอก
“ซนอะไรแต่เช้าหึ” ภาคินพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตา
อิงฟ้าใอย่างมากเกร็งตัวแน่นอย่างไม่รู้จะทำยังไง ในหัวบอกให้เธอรีบผละออกไปแต่ร่างกายกลับอยู่นิ่งในอ้อมกอดชายหนุ่ม ััที่เธอได้รับช่างอบอุ่นอย่างยิ่งรู้สึกอิจฉารวีเป็อย่างมากที่เธอได้อยู่ในอ้อมกอดเขาทุกวัน
ภาคินยื่นปากไปจุมพิตที่หน้าผากไล้ลงมาจุมพิตที่ปากหญิงสาว ก่อนจะกอดเธอไว้แน่น แต่ความรู้สึกช่างแตกต่างจากในทุกๆ วัน เขาลืมตาตื่นขึ้นมอง ในขณะที่อิงฟ้ารีบหลับตาปี๋ ชายหนุ่มใรีบคลายอ้อมกอด
“ขอโทษนะอิงฟ้าเราคิดว่าเป็รวี” ชายหนุ่มรีบขอโทษขอโพยอย่างหนัก
หญิงสาวลุกขึ้นได้แต่ก้มหน้านิ่งทำตัวไม่ถูก
“ไม่เป็ไรเหรอกไม่ได้ตั้งใจนี่นา” อิงฟ้าตอบพร้อมรีบลุกเดินหนี
เธอเข้าห้องน้ำด้วยความรีบเร่งทั้งอาย ทั้งเขิน ทั้งทำให้ไม่ถูก ทำให้ลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาด้วย หลังจากอาบน้ำเสร็จถึงเพิ่งนึกได้ อยากจะเขกหัวตัวเองสักร้อยครั้ง ที่ทำให้ตัวเองขายหน้าไม่หยุด
“ภาคินอยู่ไหม”หญิงสาวะโเรียกชายหนุ่มหลายรอบแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับทำให้เธอคิดว่าเขาไม่อยู่ห้องแล้ว จึงเดินออกจากห้องน้ำทันที
ในขณะที่ชายหนุ่มเองที่ทำตัวไม่ถูกจึงเดินออกนอกห้องนอนเพื่อไปสงบสติตัวเองพลันได้ยินเสียงเรียก จึงเดินกลับห้องเข้านอน
“กรี๊ด.......ด”หญิงสาวร้องเสียงหลง
ภาพหญิงสาวเปลือยเปล่าต่อหน้าตนทำให้ภาคินสตั้นท์ไปชั่วขณะ พอมีสติจึงรีบหันหลังหนีแล้วรีบเดินออกห้องนอนไป
หลังจากอิงฟ้าจัดการตัวเองเรียบร้อยจึงเดินออกมากนอกห้องเพื่อบอกให้ภาคินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว
หลังจากทั้งคู่เรียบร้อยแล้วจึงออกข้างนอกพร้อมกัน โดยที่ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบ และไม่กล้าที่จะสบตากันเลย
เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ภาคินและอิงฟ้าต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งนักััที่ทั้งคู่ได้รับช่างอบอุ่น และโหยหา ในขณะเดียวกันต่างก็รู้สึกผิดต่อกันและต่อรวี เช่นกัน
1K
