[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 49  ยอมตาย

ในช่วงต้นทศวรรษในปี 1950 ประเทศผ่านกฎหมายการแต่งงานฉบับแรกในประวัติศาสตร์ และมีการหย่าร้างเกิดขึ้นหลายครั้ง

แต่ในชนบทที่ห่างไกล การหย่าร้างยังไม่ค่อยเกิดขึ้นโดยเฉพาะกับผู้หญิง สถานะของหญิงที่ถูกหย่าร้างจะเหมือนกับการหย่าร้างในสมัยโบราณ

เนื่องจากหวังเซียนฮัวทะเลาะกับกัวอันฉินในหมู่บ้านในวันนั้น เธอจึงกังวลตลอดทั้งวันเมื่อเธอกลับมา กลัวว่าเหวินเฟิงฉีจะหย่ากับเธอเพราะเรื่องนี้

เธอไม่มีความสงบสุขเลยตลอดทั้งวัน เหมือนมีดาบแขวนอยู่เหนือศีรษะ

เดิมทีเธอคิดว่าเมื่อเขาให้เหวินเชี่ยงลูกชายของเธอได้รับตำแหน่งในโรงงานปูนซีเมนต์ เธอก็จะไม่โต้แย้งเกี่ยวกับการยกสิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยทหาร กรรมกร และชาวนาให้กับโจวย่าหนีอีก เธอคิดว่าเรื่องมันก็ควรจะจบลงเช่นนี้

แต่ใครจะคิดว่าเมื่อเธอส่งเหวินเชี่ยงไปทำงานอย่างมีความสุข เหวินเฟิงฉีก็ขอหย่ากับเธอทันที

“ฉันไม่รู้ว่าเธอท้อง” หวังเซียนฮัวร้องไห้

แน่นอนว่าถ้าเธอรู้ว่ากัวอันฉินกำลังตั้งท้องลูกของเหวินเฟิงฉี เธอก็คงจะคลั่งและกำจัดเมล็ดพันธุ์ชั่วร้ายในท้องของแม่ม่ายคนนั้น

“ถ้าแกตะโกนอีกครั้ง เชื่อไหม ว่าฉันจะทุบแกให้ตาย!” เหวินเฟิงฉีพูดอย่างโหดเหี้ยม

การหย่าร้างไม่ใช่เรื่องมีเกียรติตั้งแต่แรก ไม่ต้องพูดถึงว่าที่เขาขอหย่ากับหวังเซียนฮัวก็เพราะการแท้งบุตรของกัวอันฉิน เขาทำทั้งหมดก็เพื่อชดเชยให้กับชู้

ถ้าคนอื่นรู้เข้า เขาคงจะถูกนินทาก่นด่าจนจมกองน้ำลายตาย

"ถ้าเธอยอมหย่า ฉันจะให้สัญญาว่าฉันจะให้สิทธิ์เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแก่เหวินเจวียน" เหวินเฟิงฉีพูดเสียงต่ำด้วยใบหน้าที่มืดครึ้ม "ตอนนี้เหวินเชี่ยงได้เข้าไปทำงานในโรงงานปูนซีเมนต์และเหวินเจวียนก็จะได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัย ฉันทำทุกอย่างแล้วเพื่อชดใช้หนี้และความรับผิดชอบ ส่วนที่เหลือคุณเป็นแม่ก็ทำหน้าที่ต่อไปเอง”

หวังเซียนฮัวส่ายหัว

จากนั้นครอบครัวก็จะแตกแยก และเธอจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ในอนาคต

หากต้องเป็นแบบนี้ เธอยินดีไม่ให้เหวินเชี่ยงเป็นคนงานในโรงงานปูนและไม่ให้เหวินเจวียนได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อที่ครอบครัวยังคงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขดีกว่า

“แม่!” เหวินเจวียนดึงหวังเซียนฮัว “ทำไมแม่ถึงดื้อรั้นแบบนี้!”

หวังเซียนฮัวจ้องลูกสาวด้วยสายตาที่ว่างเปล่า สงสัยว่าลูกสาวหมายความว่าอย่างไร ตอนนี้เธอเวียนหัวเหลือเกิน

"ท้องฟ้ากำลังจะถล่มแล้ว" หวังเซียนฮัวกอดเหวินเจวียน ราวกับว่าเธอพบกระดูกสันหลัง "เจวียนจื่อ พ่อของลูกไม่ต้องการเราอีกต่อไปแล้ว เขาต้องการหย่ากับแม่" 

หย่าร้าง!

ไม่เคยมีการหย่าร้างเกิดขึ้นในหมู่บ้านซานชามาก่อน

เหวินเจวียนมองดูแม่ของเธอร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ราวกับปล่อยให้อีกฝ่ายระบาย เธอคิดกับตัวเอง ไม่ใช่ว่าเหวินเฟิงฉีไม่ต้องการเรา แต่ว่าเขาไม่ต้องการแม่ต่างหาก

พ่อจะเป็นพ่อเสมอไม่ว่าพ่อจะแต่งงานกับใครก็ตาม

นอกจากนี้ ในที่สุดเธอก็สามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเธอ

“แม่” เมื่อเหวินเจวียนเห็นว่าหวังเซียนฮัวร้องไห้อยู่นานแล้ว เธอก็เริ่มหมดความอดทนและพูดว่า “ก่อนหน้านี้มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการหย่าร้างสักหน่อย” 

เจ้าพ่อบ้านั่นไปนอนอยู่กับกัวอันฉินเป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์โดยที่ไม่กลับมานอนที่บ้านสักวัน

และยังมีอีกหลายเรื่อง

เขาทุบตีหรือดุด่าหวังเซียนฮัวทุกครั้งที่เห็นหน้า

"หนูคิดว่าพ่อของหนูตั้งใจแน่วแน่แล้วที่จะหย่าร้างกับแม่” เหวินเจวียนพูด "แม่ก็ยอมตกลงกับเขาแต่โดยดีไปเถอะ ยังไงแม่ก็ยังมีเหวินเชี่ยงและหนูอยู่ เมื่อเราประสบความสำเร็จในอนาคต แม่ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีใครคอยดูแลหรือทอดทิ้ง” 

"ให้ยอมหย่าเหรอ?"

หวังเซียนฮัวหันมองเหวินเจวียนอย่างโง่งม เดิมทีเธอต้องการแรงสนับสนุนและการปลอบโยนจากเหวินเจวียน แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้จากปากของอีกฝ่าย

และก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ยินความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเหวินเจวียน ‘เหวินเชี่ยงและหนู’ เหวินเชี่ยงต้องให้ความสำคัญกับการมีทายาทสืบทอดเป็นลูกชาย นั้นคืออันดับแรกที่เขาจะใส่ใจ

ส่วนลูกสาว…อนาคตก็ต้องไปอยู่กับครอบครัวสามี…

ใครจะดูแลเธอในท้ายที่สุด?

“แก...แกพูดว่าอะไรนะ!?” หวังเซียนฮัวถามปากสั่น “แกอยากให้ฉันหย่าเหรอ เพื่อที่พ่อของแกจะได้อยู่กับนังเลวนั่นอย่างถูกกฎหมายน่ะเหรอ!?” 

ไม่มีทาง ต่อให้ตายเธอก็ไม่ยอมแน่!

“ถ้าแม่ไม่หย่า แม่จะทำยังไงต่อ?” เหวินเจวียนเม้มริมฝีปาก “ตั้งแต่หนูยังเด็ก พ่อเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง เมื่อไหร่กันที่แม่ต่อต้านอะไรได้?” 

ทุกอย่างจะเรียบร้อยดีถ้าแม่ไม่ต่อต้าน

แต่ถ้าแม่ขัดขืน แม่ก็จะถูกเฆี่ยนตีทันที

"แก..." หวังเซียนฮัวโกรธจนลืมร้องไห้ เธอมองไปที่เหวินเจวียน "แกพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง! รู้ไหมว่าเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันทำแบบนั้นเพื่อใคร! ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันจะสู้ยัยตัวแสบกัวอันฉินนั่นไหม!?”

ถ้าลูกสาวของเธอไม่มาพูดคำเหล่านั้นต่อหน้าเธอ เธอจะต่อสู้กับกัวอันฉินได้อย่างไร

"ถ้าฉันไม่ได้ทุบตีเธอ เรื่องมันจะเป็นอย่างนี้ได้ยังไง" หวังเซียนฮัวร้องไห้และกุมศีรษะของเธอ "ฉันไม่หย่า!" 

ต่อให้เธอจะถูกฆ่า เธอก็จะไม่หย่า

“ถ้าแม่รักหนูจริง แม่ตกลงหย่าไปเถอะ เพื่อประโยชน์ของหนูเอง” เหวินเจวียนพูดอย่างไร้ความรู้สึก

“อะไรนะ”

“พ่อบอกว่าตราบใดที่แม่ตกลงหย่า เขาจะให้สิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยกับหนู” ดวงตาของเหวินเจวียนเปลี่ยนเป็นสีแดง “แม่ ตั้งแต่หนูยังเด็ก หนูเป็นคนที่แม่รักมากที่สุดนอกเหนือจากเหวินเชี่ยง"

"แม่ไม่ต้องกังวลนะ ในอนาคตเมื่อหนูรวย หนูจะให้เงินเดือนแม่แน่นอน" เหวินเจวียนเกลี้ยกล่อม "และต่อจากนี้ แม่ก็จะได้ไม่ต้องกลัวว่าพ่อของหนูจะทุบตีด้วย"

“ตกลงไหม" เธอกอดหวังเซียนฮัว "รอให้หนูได้งานทำดี ๆ ในอนาคตก่อน แล้วหนูจะมารับแม่ไปจากที่นี่และเราจะไม่กลับมายังสถานที่อันเน่าเฟะนี้อีก"

ไม่กลับมาที่นี่อีกเหรอ?

หวังเซียนฮัวถามอย่างว่างเปล่าว่า "แล้ว… แล้วทะเบียนบ้านล่ะ แล้วไร่นาล่ะ?"

รอยยิ้มที่มุมปากของเหวินเจวียนกว้างขึ้น 

“ลูก?” แต่...ทำไมเธอยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่?

หวังเซียนฮัวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และส่ายหัวอย่างแรง "ฉันไม่มีการศึกษา ถ้าฉันออกไปข้างนอกก็คงไม่ต่างจากคนตาบอด ฉันยังคิดว่าการอยู่ในหมู่บ้านซานชานี้ดีที่สุด" 

ไม่ว่าข้างนอกจะดีแค่ไหน ก็ไม่ใช่บ้านของเธอ

"ทำไมแม่ถึงไร้สมองแบบนี้!" เหวินเจวียนอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงของเธอออกมา "แม่ต้องตกลงหย่าซะ!”

"นังลุกเนรคุณ!!" หวังเซียนฮัวร้องไห้พร้อมกับตบไปที่ใบหน้าของบุตรสาวอย่างแรง “ตลอดหลายปีที่ฉันเลี้ยงดูแก ความรักที่ฉันมอบให้แกมันช่างเปล่าประโยชน์”

เหวินเจวียนยิ้มอย่างเย็นชา "แม่คิดว่าแม่เลือกได้งั้นเหรอ ต่อให้แม่ไม่เห็นด้วย"

หวังเซียนฮัวสั่นสะท้าน

เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่คำพูดของเธอนั้นบีบคั้นหัวใจมาก แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในตอนนี้ก็ทำให้หวังเซียนฮัวรู้สึกแปลก ๆ ในอก

รอยยิ้มนี้คล้ายกับเหวินเฟิงฉีจริง ๆ

หวังเซียนฮัวสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้ เธอผลักเหวินเจวียนออกและวิ่งออกไป

เธอยังมีลูกชายอยู่

ยังไงลูกสาวก็จะต้องไปอยู่กับครอบครัวสามีในอนาคต ลูกชายต่างหากที่จะเป็นคนดูแลเธอไปจนสิ้นอายุขัย

แต่เธอกลับไม่สามารถผ่านเข้าไปในประตูโรงงานปูนซีเมนต์ได้

หวังเซียนฮัวเดินไปตามถนนด้วยความงุนงง เธอสับสนและไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังมองหาใครอยู่

รู้สึกเหมือนมีอะไรมากดทับที่หน้าอก รู้สึกอึดอัด อยากระบายออกมาแต่ทำไม่ได้

สุดท้ายก็ทำได้แค่นั่งร้องไห้ข้างถนนคนเดียว

เธอคิดที่จะตาย

ผู้หญิงที่หย่าร้างต้องใช้ชีวิตอย่างไรในโลกใบนี้?

หวังเซียนฮัวอดไม่ได้ที่จะมองไปที่บ่อน้ำที่ไกลออกไป

ที่ดินผืนนี้เป็นของหมู่บ้านซานชา เพื่อความสะดวกในการรดน้ำไร่นา หมู่บ้านจึงขุดบ่อน้ำตรงพื้นดินนี้ไว้ ตอนที่บ่อน้ำเพิ่งขุดเสร็จและเธอเพิ่งแต่งงาน เหวินเฟิงฉีจูงมือเธอมาดูด้วยความตื่นเต้น

เธอเพิ่งแต่งงานใหม่และคิดว่าตัวเองโชคดีมากกับการถูกผู้ชายลากมาดูบ่อน้ำ แม้จะถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะ

เมื่อเธอมาคิดถึงมันในตอนนี้ ทั้งหมดนั่นมันเป็นแค่เรื่องน่าขัน

หวังเซียนฮัวเดินโซเซมาที่บ่อน้ำ

จิตใจของเธอว่างเปล่าในขณะนี้ มีเพียงเสียงเดียวอยู่ในหัว

เสียงนั้นก็คือเหวินเฟิงฉีที่ต้องการหย่ากับเธอ

ในเมื่อเขาต้องการหย่า เธอก็จะตายให้รู้แล้วรู้รอด

ด้วยวิธีนี้ นามสกุลของสามีก็จะยังคงสวมอยู่บนชื่อของเธอ เธอก็จะยังคงเป็นสมาชิกของตระกูลเหวิน และจะถูกฝังในหลุมฝังศพของบรรพบุรุษตระกูลเหวินหลังจากที่เธอเสียชีวิต