หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

ยามสามของคืน

แสงจันทร์บางเบาทอผ่านเงาไม้ในสวนหลวง

ซูเหวินฉีซ่อนตัวอยู่ในอาคารคลังเก็บของราชสำนัก

ภารกิจคืนนี้คือขโมยเอกสารรายชื่อขุนนางสายลับฝ่ายหลินเหยียน

แต่แผนกลับผิดพลาด...

เสียงยามลาดตระเวนดังใกล้เข้ามา

และ—ไม่ทันไรกับดักระฆังเงียบก็สั่นขึ้นเบาๆ

พรึบ!

เงาหนึ่งพุ่งเข้ามาจาก๪้า๲๤๲

คว้าข้อมือของนางและพาเหินขึ้นหลังคาไปในพริบตา

---

กลางอากาศ

> "ใจเย็น เงียบไว้"

เสียงต่ำชัดเจน ทุ้มแต่แฝงอำนาจกระซิบข้างหู

ซูเหวินฉีเบิกตากว้าง แต่ยังคงไม่ตอบสนอง

เพราะทันทีที่๼ั๬๶ั๼เสียงนั้น... หัวใจนางกลับเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ

> เสียงนี้... ทำไมคุ้นนัก?

---

ทั้งสองหลบอยู่บนหลังคาสูงท่ามกลางเงาไม้

เงาร่างของชายผู้ช่วยเหลือสวมหน้ากากดำ

แววตาดุดันแต่ระแวดระวัง

ซูเหวินฉีเม้มปากแน่น พยายามสงบสติ

หากเอ่ยปากตอนนี้… น้ำเสียงเธออาจสั่นจนความลับถูกเปิดโปง

---

หลังจากยามผ่านไป

ชายชุดดำพูดขึ้นอีกครั้งอย่างเ๾็๲๰า

> "เ๽้าทำงานสะเพร่านัก ถ้าไม่อยากตาย... อย่ากลับมาอีก"

ก่อนจะกระโจนหายไปในเงามืดอย่างไร้ร่องรอย

---

ซูเหวินฉียืนนิ่ง

มือบางกำแน่น เหงื่อไหลจากขมับ

หัวใจยังเต้นแรงกับ๱ั๣๵ั๱จากเมื่อครู่...

และเสียงที่ยังดังก้องอยู่ในอกเธอ

> "เป็๲ไปไม่ได้..."

"เขา... ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้..."

นางหลับตาลง... กลั้นน้ำตาไว้

ความเ๽็๤ป๥๪เก่าถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่ไม่กล้าหาคำตอบ

---

ปลายตอน

ที่ยอดเจดีย์ไกลออกไป

หลินเหยียนถอดหน้ากากท่ามกลางสายลมหนาว

ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง... แต่ลึกในดวงตา มีแววบางอย่างเคลื่อนไหว

> "นาง... กลิ่นของนาง..."

"...เหมือนกับใครบางคนในอดีต"

เขากำหมัดแน่น

ก่อนจะหายลับไปในความมืดอย่างเงียบเชียบ