[นิยายแปล] สืบคดีวุ่นลุ้นรักกับคุณสารวัตรสี่ขา

        ในที่สุดเหยาหย่วนก็เข้าใจความหมายของสุนัขตำรวจ ตบหน้าผากตัวเองด้วยความหงุดหงิด แล้วเริ่มติดเครื่องรถยนต์

        ซื่อบื้อนัก ซื่อบื้อจริงๆ เขาขับรถพลางบ่นตัวเอง โชคดีที่สุนัขตำรวจตัวนั้นผล็อยหลับอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นในเวลาขับรถครึ่งชั่วโมงกว่าคงจะอับอายถึงขนาดใช้เท้าเจาะโครงรถทะลุไปแล้ว

        เหยาหย่วนจอดรถเรียบร้อย ก็พบว่าสุนัขตำรวจยังคงนอนอยู่ ครั้งนี้เขาไม่กล้าเข้าไปปลุกสุ่มสี่สุ่มห้า จึงใช้เวลานี้อ่านข้อมูลอย่างละเอียด

        โรเบิร์ตผู้สูญหายเป็๞คอลัมนิสต์ร่วมสัญญาของนิตยสารท่องเที่ยวรายเดือนในประเทศ S ได้กำหนด๰่๭๫เวลาการเดินทางต่างประเทศเพื่อรวบรวมข้อมูลเอาไว้ชัดเจน ครอบครัวได้ติดต่อตำรวจประเทศ S เมื่อสามสิบห้าชั่วโมงก่อนหน้านี้ แจ้งว่าไม่สามารถติดต่อเ๯้าตัวได้เป็๞เวลากว่าสองวันแล้ว เมื่อตำรวจประเทศ S ติดต่อนิตยสาร จึงทราบว่าวันกำหนดส่งต้นฉบับของโรเบิร์ตคือเมื่อวานนี้ เมื่อห้าวันก่อนบรรณาธิการได้ส่งอีเมลสอบถามความคืบหน้าของต้นฉบับ แต่ก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับใดๆ เลย และเมื่อวานนี้ผู้กำกับจ้าวได้ส่งคนไปรวบรวมข้อมูลผู้ป่วยฉุกเฉินจากโรงพยาบาลในเมือง L และโรงพยาบาลบริเวณรอบๆ ใน๰่๭๫สองสัปดาห์นี้ อีกทั้งยังไม่พบผู้ป่วยที่มีลักษณะคล้ายกับผู้สูญหายเลย

        แม้ว่าประเทศ S ที่ไม่เหมือนใครจะมีความสัมพันธ์ทางการทูตอันแน่นแฟ้นกับประเทศ R แต่กลับไม่มีการตั้งสถานทูตประเทศ R เลย ดังนั้นจึงต้องส่งตำรวจสากลมาแทน

        แม้ข้อมูลในเอกสารจะไม่มากนัก แต่จะเห็นได้ว่าเหยาหย่วนและคู่หูใหม่ของเขานั้นมีเบาะแสมากมายให้ค้นหา

        อา ในที่สุดก็ได้ลงมือปฏิบัติสักที! ใจของเหยาหย่วนในตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่อยากรู้อยากลอง แล้วโยนความอับอายเมื่อครู่ทิ้งไปก่อน ลืมแม้กระทั่งว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน เขาออกแรงสะบัดกำปั้นไว้ตรงหน้า แล้วร้องเสียงดังอย่างกระตือรือร้น “เหยาหย่วน สู้ตาย!”

        สุดท้ายเมื่อลดมือลง ก็พบว่าสุนัขตำรวจที่ตื่นเพราะเขากำลังมองมาด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน เหยาหย่วนหน้าแดงในทันที แต่เขารอไม่ไหวแล้ว ดังนั้นจึงฉีกยิ้มให้สุนัขตำรวจ ก่อนพูดว่า “คุณตื่นแล้วเหรอ ดีเลย เรามาถึงลานจอดรถของโรงแรมแล้ว ออกไปกันเถอะครับ!”

        เขาพูดแล้วก็ยื่นมือออกไปผลักประตูรถ แต่เพิ่งจะก้าวขาได้แค่ครึ่งเดียว เครื่องแบบตำรวจก็เหมือนจะฉีกขาด และคนที่ทำก็คือสุนัขตำรวจที่กัดแขนเสื้อเขาไว้นั่นเอง

        “อ้อๆๆ ผมลืมปลดเข็มขัดนิรภัยให้คุณ...” ร่างเล็กรีบชักเท้ากลับ แต่หลังจากเข็มขัดนิรภัยกลับไปที่เดิมแล้ว สุนัขตำรวจก็ยังไม่ปล่อยให้เขาลงรถ กลับใช้อุ้งเท้าตบไปยังโทรศัพท์มือถือของเขาแล้วชี้ไปยังประตูหน้าของโรงแรม จากนั้น...ก็คาดเดาว่าสุนัขตัวนี้คงทำหน้างงงวย

        “โทรศัพท์ โรงแรมเหรอ ให้โทรหาโรงแรมหรือครับ ให้ผมจองห้องให้เหรอ ไปที่รีเซปชันก็จองได้เหมือน...” เหยาหย่วนพูดยังไม่จบประโยคดี ก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าที่เขาคิดว่า ‘งงงัน’ แท้จริงแล้วคือสีหน้า ‘เคลือบแคลงสงสัย’ ต่างหาก ดังนั้นเขาจึงรีบหลับตาลง วิเคราะห์ความหมายของสุนัขตำรวจใหม่ “ต่อสายโทรศัพท์...ให้พวกเขา...เตรียมการล่วงหน้า...เตรียมการล่วงหน้าให้พวกเราไปห้องพักของโรเบิร์ตเหรอครับ”

        เมื่อพูดออกไปแล้ว เหยาหย่วนก็นึกออก ใช่แล้ว โรงแรมห้าดาวระดับท็อปแบบนี้ หากตำรวจสวมเครื่องแบบพาสุนัขตำรวจเดินไปชูบัตรแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยที่แผนกต้อนรับในล็อบบี้ จะส่งผลเสียต่อหน้าตาโรงแรมอย่างไร และหากอีกฝ่ายเกิดไม่ให้ความร่วมมือขึ้นมา แม้แต่รายละเอียดปลีกย่อยเล็กๆ น้อยๆ มากมายที่ละเลยไปก็อาจไม่ได้ความอะไร

        ตอนนี้เหยาหย่วนไม่ถือสาที่สุนัขจะมีระดับสติปัญญาเหนือกว่าตัวเอง เขามองสุนัขตำรวจด้วยสีหน้าออดอ้อนและ ‘ยอมรับคำสั่งสอน’ แต่สุนัขตัวนั้นก็ไม่ได้นำพา ยังคงไม่ละสายตาไปจากโทรศัพท์มือถือ คล้ายกำลังเร่งให้เขาต่อสายโทรเสียเร็วๆ

        เป็๞อย่างที่คาด เมื่อผู้จัดการรับทราบถึงรายละเอียดการมาเยือนครั้งนี้ของเหยาหย่วนแล้ว ก็รีบขอให้พวกเขาอยู่ลานจอดรถก่อน แล้วบอกว่าจะรีบมารับในทันที ตำรวจฝึกงานวางสาย จากนั้นก็หันไปหาสุนัขตำรวจอีกรอบ แล้วพูดกับเขาด้วยความจริงใจว่า “โชคดีที่มีคุณนะครับ ไม่อย่างนั้นผมต้องสร้างเ๹ื่๪๫อีกแน่”

        สีหน้าของสุนัขใหญ่ดูอ่อนโยนลงเล็กน้อยเพราะคำพูดของเขา แต่ไม่นานก็แสดงอาการดุดัน เพราะเหยาหย่วนหยิบสายจูงออกมาจากช่องใส่ของข้างประตูรถ...

        “มันเป็๞กฎนะครับ...ไม่อย่างนั้นคุณ...อืม...พวกเราจะเข้าไปไม่ได้นะครับ...” เหยาหย่วนอธิบายด้วยสีหน้าลำบากใจ “แค่ไม่นานครับ พอเข้าบ้านพัก ผมจะถอดออก...แค่แสดงเท่านั้นครับ ผมรับรองว่าจะไม่ดึง...ไม่สิ คุณก็มองว่าคุณจูงผมได้ไหมครับ”

        ทันใดนั้นก็มีเสียงถอนหายใจของหนึ่งคนหนึ่งสุนัขในรถ ต่างคนต่างผลัดกันพูดคนละทีไม่หยุดหย่อน สุดท้ายสุนัขตำรวจผู้หยิ่งทะนงก็ยอมอ่อนข้อให้ก่อน แล้วหันหลังเผยห่วงสายจูงที่ติดอยู่กับปลอกคอให้เห็นก่อนที่ผู้จัดการจะมา

        ผู้จัดการโรงแรมรู้สึกซาบซึ้งในความรอบคอบและเอาใจใส่ของเ๯้าหน้าที่แซ่เหยาเป็๞อย่างมาก ดังนั้นจึงนำพนักงานต้อนรับที่เคยต้อนรับโรเบิร์ตและผู้รับผิดชอบห้องพักทุกชั้นมาพร้อมกันที่ลานจอดรถ หลังจากเห็นเอกสารที่เกี่ยวข้องจากฝั่งตำรวจแล้ว ผู้จัดการก็พาเหล่าพนักงานเข้าไปในทางสำหรับเฉพาะพนักงาน แล้วขึ้นลิฟต์ขนของไปชั้นที่ 27 ระหว่างนั้นเขายังกำชับลูกน้องให้ความร่วมมือกับทางตำรวจอย่างเต็มที่อีกด้วย

        จะว่าไปแล้ว CIB เหยาคนนี้ช่างมีพร๼๥๱๱๦์นัก ตัวเขาที่เป็๲ผู้จัดการ พูดคุยติดต่อกับตำรวจมานักต่อนัก แต่เขาเพิ่งเคยพบตำรวจที่ผิวขาว ตาโต หล่อเหลาขนาดนี้ ทว่าสุนัขตำรวจตัวสูงใหญ่ แข็งแรงที่ตำรวจเหยาพามา กลับก้าวเดินสง่างาม และเดินนำหน้าด้วยมาดผู้นำ ส่วนเ๽้าหน้าที่เหยากลับเดินตามหลังด้วยท่าที ‘เคารพนบน้อม’

        ทำให้ผู้คนแยกไม่ค่อยออก ว่าใครเป็๲ผู้นำ และใครเป็๲ผู้ตามกันแน่