เช้าวันถัดจากงานบุญ บรรยากาศในเรือนใหญ่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ญาดายังนอนเหม่อลอยอยู่บนฟูกบาง ๆ กลิ่นขี้ผึ้งและกลิ่นดอกมะลิจากหมอนยังคงติดจมูก
เธอหลับตา แต่เสียงหัวใจของตัวเองยังคงชัดเจน…
เสียงหัวเราะของท่านหญิงเมื่อคืนยังไม่จางไปจากความทรงจำ
"คนอะไร...ยิ้มทีเดียว โลกทั้งใบละลายหมดเลย"
เธอลุกขึ้น เดินเล่นในเรือนตามนิสัยของคนที่อยู่ไม่สุข—แต่บังเอิญว่าการ ‘เดินเล่น’ คราวนี้
พาเธอไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานหนึ่ง...ที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน
ห้องเก็บหนังสือเก่า
“เปิดได้นะเ้าคะ ถ้าแม่นางอยากอ่าน”
เสียงนุ่มนวลของแป้นดังขึ้นจากทางเดิน
ญาดายิ้มแหย ๆ
"ข้าแค่เดินหลง ๆ น่ะ…"
แต่พอได้ยินว่า “เปิดได้” ความอยากรู้อยากเห็นก็ค่อย ๆ พาเธอผลักบานประตูเข้าไป...
ภายในห้องเต็มไปด้วยชั้นไม้เรียงราย หนังสือเก่า หน้ากระดาษเหลืองซีด
กลิ่นกระดาษผสมกลิ่นไม้เก่า ๆ ลอยอบอวล เหมือนพาเธอกลับสู่อีกโลก
แต่แล้ว สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่กล่องไม้ใบหนึ่ง
มันถูกวางไว้ในช่องลับหลังชั้นหนังสือ
กล่องเก่าโทรมที่ดูเหมือนไม่เคยมีใครเปิดมานาน…
เธอเปิดมันด้วยความลังเล ก่อนจะพบว่า...
ข้างในนั้นคือ จดหมายจำนวนมาก กับ สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง
หน้าปกเขียนด้วยลายมือหวัดสวย:
“แด่คนที่ฉันคิดถึง แม้ไม่อาจกล่าวนาม”
ญาดานั่งลง เปิดหน้าหนังสืออย่างช้า ๆ
ถ้อยคำในนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบเบา ๆ
“ข้าเคยมีใครคนหนึ่ง ที่ทำให้ข้าเชื่อว่าความรู้สึกไม่จำเป็ต้องพูดออกมา…
แต่สุดท้าย ข้าก็ไม่อาจรักษาเขาไว้ได้ เพราะความกลัว…”
“ความรักของหญิงอย่างข้า ถูกมองว่าเป็ผิด
และข้าเลือกจะนิ่งเฉย…จนกระทั่งเสียเขาไป”
ญาดาเงยหน้าจากบันทึก น้ำตาซึมที่หางตา
"นี่มัน...ของท่านหญิงอัญชลี?"
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น
ท่านหญิงยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าเรียบนิ่งตามแบบฉบับของเธอ
แต่แววตา เจือแววเศร้าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"ข้าขอโทษ… ข้าไม่ตั้งใจจะอ่าน..."
ท่านหญิงก้าวเข้ามา ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ญาดา หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นมาเปิดหน้าสุดท้าย
"ข้าเขียนมันไว้…เพื่อให้ตัวเองไม่ลืม
ว่าการเงียบ...อาจเ็ปยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธ"
เธอวางมือลงบนมือของญาดา
"ข้าไม่อยากเงียบอีกแล้ว… ถ้าเ้าจะยังอยู่ข้างข้า"
ญาดาไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าทั้งน้ำตา
และในห้องหนังสือเงียบสงบ...
มือสองคู่ก็ประสานกันไว้แน่น ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลอดบานหน้าต่างลงมาบนพรมฝุ่น
6K
