ทะลุมิติไปรวยในยุค 70 ด้วยห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

ตอนที่ 28 : ของดีต้องเห็นความต่าง

เช้าวันต่อมา ลานตากของหน่วยผลิตคึกคักกว่าปกติ

คนรับของจากสหกรณ์มาถึง๻ั้๹แ๻่แสงแดดยังไม่พ้นหลังคาเก็บเมล็ดเขามากับรถเข็นสองคันและตาชั่งแขวนเก่า ๆ หนึ่งชุด ตั้งใจรับของที่ค้างจากวันก่อนให้หมดก่อนฝนรอบใหม่จะมา

กองพืชแห้งวางเรียงอยู่ใต้ชายคา

กองหนึ่งสีสม่ำเสมอก้านแห้ง ดินน้อย

อีกกองยังปะปนทั้งก้านชื้นใบช้ำ และเศษราก

คนรับของยกก้านจากกองแรกขึ้นบีบลองดม แล้วหันไปถามหัวหน้ากลุ่มงาน

“กองนี้ใครคัด”

หญิงที่ทำงานข้างหลินซูเหยาชี้มาโดยไม่ลังเล

“เด็กซูเหยาเริ่มแยกไว้แล้วพวกเราช่วยกันทำ”

หลินซูเหยากำลังผูกเชือกกระสอบเธอเงยหน้าขึ้น

“ฉันแค่แยกของชื้นกับของเสียออกค่ะ”

คนรับของหยิบอีกกำขึ้นดู

“อย่างน้อยไม่ต้องเสียเวลารื้อใหม่ครึ่งกอง”

เขาหันไปบอกคนจดบัญชี

“รับกองนี้ก่อน”

เพียงประโยคเดียวคนรอบข้างก็หันมองของที่แยกไว้ต่างจากเดิม

ไม่มีใครปรบมือ

ไม่มีใครประกาศว่าหลินซูเหยาเก่ง

แต่ลำดับการรับของเปลี่ยน

ของที่คัดไว้ถูกชั่งก่อน

คนทำงานไม่ต้องยืนรอให้คนรับของคัดทิ้งทีละกำ

และของเสียที่เคยปะปนจนทำให้ทั้งกองถูกกดคุณภาพถูกแยกไว้๻ั้๹แ๻่ต้น

หลินซูเหยามองตัวเลขบนตาชั่ง

นี่ต่างหากที่เธอ๻้๵๹๠า๱

ไม่ใช่คำชม

เป็๲ผลที่เห็นได้

หัวหน้ากลุ่มงานเดินมาหยุดข้างเธอ

“ถ้าทำแบบนี้ทุกครั้งจะเสียเวลามากไหม”

“๰่๭๫แรกช้ากว่าเดิมนิดหน่อยค่ะแต่ถ้าแยก๻ั้๫แ๻่รับของ จะไม่ต้องรื้อทั้งกองตอนส่ง”

“ต้องเพิ่มคนไหม”

“ไม่จำเป็๞ค่ะแค่กำหนดกองให้ชัด คนที่เอาของมาส่งช่วยดูของตัวเองก่อนก็ได้”

หัวหน้ากลุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ลองอีกสามวัน”

หลินซูเหยาพยักหน้า

สามวันก็พอ

เธอไม่๻้๵๹๠า๱เปลี่ยนระบบทั้งหมู่บ้านภายในเช้าเดียว

วิธีที่ดีควรยืนได้ด้วยผลของมันเอง

๰่๥๹พัก หญิงสองคนที่ทำงานด้วยกันนั่งกินมันนึ่งตรงชายคาคนหนึ่งยื่นครึ่งหัวมาให้

“เมื่อเช้าเขารับกองเราก่อนจริงๆ”

“ค่ะ”

“ถ้าต่อไปไม่ต้องโดนตีกลับก็ดี”

“ถ้าของแห้งเท่ากันและสะอาดขึ้นโอกาสตีกลับก็น้อยลงค่ะ”

อีกคนหัวเราะ

“เธอพูดเหมือนคนค้าขาย”

หลินซูเหยาหักมันนึ่งชิ้นเล็กเข้าปาก

“ของจะขายได้ก็ต้องให้คนซื้อเห็นว่าต่างตรงไหนนี่คะ”

ประโยคธรรมดา

แต่ในใจเธอรู้ดีว่าหลักการนี้ไม่ต่างจากห้างในชีวิตก่อน

สินค้าเหมือนกันบนชั้นเดียวกันคนซื้อย่อมเลือกของที่มั่นใจว่าคุ้มกว่า

ยุคไหนก็ไม่ต่างกันมากนัก

หลังเลิกงานครึ่งวันหัวหน้าหน่วยเรียกคนทำงานบางส่วนไปช่วยคัดของอีกชุดที่เพิ่งส่งลงมาจากพื้นที่เชิงเขา

งานนี้นับคะแนนแรงงานเพิ่มจากงานประจำเล็กน้อยเพราะต้องเร่งให้เสร็จก่อนเย็น

หลินซูเหยาอยู่ในรายชื่อด้วย

เมื่อสามวันก่อนเธอยังต้องพักทุกครั้งที่ยกตะกร้าเต็ม

วันนี้ยังเหนื่อย

แต่เหนื่อยแบบคนทำงานไม่ใช่เหนื่อยแบบร่างกายใกล้ทรุด

๰่๭๫บ่ายเธอหยุดดื่มน้ำสองครั้งกินข้าวฟ่างกับไข่ต้มจากบ้าน แล้วกลับมาทำต่อได้โดยไม่หน้ามืด

ผลเล็ก ๆแบบนี้ทำให้เธอพอใจมากกว่าการมองกระจกเสียอีก

เพราะความแข็งแรงหมายถึงเวลา

และเวลาหมายถึงทางเลือก

ตอนพักครั้งสุดท้ายหลินซูเหยานั่งเหยียดขาใต้ชายคา แล้วมองฝ่ามือตัวเอง

รอยแตกเก่าแทบปิดหมดแล้วเหลือเพียงผิวหยาบจากงานและอากาศเย็น

หญิงข้าง ๆส่งมันนึ่งมาให้ครึ่งหัว เธอรับไว้โดยไม่ปฏิเสธเหมือน๰่๭๫แรก เพราะตอนนี้กระเพาะเริ่มรับอาหารระหว่างมื้อได้

เธอกินหมดช้า ๆแล้วดื่มน้ำตาม

ไม่มีอาการจุก ไม่มีหน้ามืดและไม่ต้องนั่งพักนานกว่าคนอื่นหลายเท่า

การฟื้นตัวไม่ได้เกิดขึ้นในคืนเดียวแต่วันนี้ร่างกายตอบเธอชัดเจนว่า สิ่งที่ทำมาตลอดหลายวันเริ่มได้ผลแล้ว

เมื่อแดดคล้อย รถทหารสีเขียวคันหนึ่งเลี้ยวผ่านถนนหน้าลาน

หลายคนเงยหน้ามองตามแต่รถไม่ได้จอด

หลินซูเหยาจำได้ว่าเป็๞รถจากค่าย

เธอก้มทำงานต่อ

ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปอีกหลายลี้ลู่ชิงเหอนั่งอยู่ในห้องเก็บเอกสารของคลังชั่วคราว

บนโต๊ะมีใบส่งของสิบวันเรียงตามวันที่

เขาไม่ได้ดูยอดรวม

แต่ดูเวลา

รถคันเดียวกัน เส้นทางเดียวกันระยะทางใกล้เคียงกัน

บางเที่ยวออกจากคลังเก้าโมงสิบห้าถึงปลายทางสิบเอ็ดโมงห้านาที

บางเที่ยวออกเก้าโมงยี่สิบถึงสิบเอ็ดโมงสิบ

แต่มีสามเที่ยวที่ใช้เวลาเกินสามชั่วโมง

ไม่มีบันทึกรถเสีย

ไม่มีรายงานถนนปิด

ไม่มีฝนหนักในวันนั้น

ลู่ชิงเหอใช้ดินสอวงเวลาไว้สามจุด

นายทหารที่ยืนข้างโต๊ะถาม

“จะเรียกคนขับมาสอบไหมครับ”

“ยัง”

“ถ้าเวลาหายจริงอย่างน้อยคนขับน่าจะรู้”

“ถ้าเรียกตอนนี้คนที่ไม่รู้ก็จะเริ่มกลัว คนที่รู้จะเริ่มเตรียมคำตอบ”

เขาเลื่อนใบส่งของอีกชุดมาเทียบ

“ดูว่าเที่ยวที่ช้าสามเที่ยวขนอะไร ใครลงชื่อรับ และก่อนออกจากคลังมีใครเปลี่ยนคำสั่งหรือไม่”

“ครับ”

ลู่ชิงเหอหยิบแผนที่ขึ้นมา

เส้นทางหลักจากคลังไปจุดส่งของไม่มีเหตุให้หายไปเกือบสองชั่วโมง

ถ้าไม่ได้เสียบนถนน

เวลาก็ถูกใช้ที่อื่น

คำถามไม่ใช่หายไปไหนเพียงอย่างเดียว

แต่ทำไมความล่าช้าจึงเกิดเฉพาะบางเที่ยว

เขาใช้ดินสอลากเส้นสั้นข้างวันที่ทั้งสาม

รูปแบบยังไม่พอให้สรุป

แต่มีรูปแบบแล้ว

๰่๥๹เย็น หลินซูเหยาได้รับคะแนนแรงงานเพิ่มจากงานเร่งตามบัญชี

ไม่ใช่เงินสด

แต่เป็๲ครั้งแรก๻ั้๹แ๻่กลับมามีชื่อในงานของตัวเองคะแนนที่ได้มาวันนี้ถูกบันทึกใต้ชื่อ “หลินซูเหยา” โดยไม่มีใครรับแทน

เธอมองบรรทัดนั้นนานกว่าปกติ

คนจดบัญชีเงยหน้า

“มีอะไรผิดหรือ”

“ไม่มีค่ะ”

เธอยิ้มบาง ๆ

“แค่ขอดูให้แน่ใจว่าชื่อฉันอยู่ถูกบรรทัด”

อีกฝ่ายขมวดคิ้วเหมือนไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าดู

แต่หลินซูเหยารู้

สองสัปดาห์ก่อน เสบียงของเธอมีคนลงชื่อรับแทน

วันนี้คะแนนแรงงานของเธอกลับมาอยู่ใต้ชื่อของตัวเอง

ยังไม่ใช่เงินก้อน

แต่เป็๲สิ่งที่มีมูลค่าและไม่มีใครควรตัดออกจากมือเธอได้อีก

ระหว่างเดินกลับบ้านรถทหารคันเดิมจอดอยู่ตรงข้างทางใกล้โรงเก็บเครื่องมือ

ลู่ชิงเหอยืนคุยกับเ๽้าหน้าที่สองคน

หลินซูเหยาไม่ได้ตั้งใจเข้าไปหา

แต่ชายหนุ่มหันมาเห็นก่อน

สายตาของเขาเลื่อนจากใบหน้าเธอลงไปยังตะกร้าที่มีเชือกกับถุงผ้าแล้วหยุดตรงมือซ้ายซึ่งถือกระสอบเล็ก

“วันนี้ไม่มีอะไรหล่นแล้ว”

หลินซูเหยาชะงัก

จากนั้นจึงนึกถึงวันที่กองฟืนหลุดจากแขนและคนตรงหน้าต้องรับไว้แทบทั้งหมด

“ผู้พันยังจำอีกหรือคะ”

“ของตกใส่รองเท้าผม”

“ฉันจำได้ว่าไม่โดนค่ะ”

“เกือบ”

มุมปากของหลินซูเหยายกขึ้น

“อย่างนั้นวันนี้ถือว่าฉันพัฒนาขึ้นแล้วค่ะ”

ลู่ชิงเหอมองเธออีกครั้ง

สีหน้าของเด็กสาวยังผอมแต่ไม่ซีดจนเหมือนจะล้มทุกครั้งที่ยืนกลางลมเหมือนวันแรก

“พัฒนาขึ้น”

คำตอบสั้นเกินกว่าจะเรียกว่าชม

แต่หลินซูเหยากลับรู้สึกว่าเขาหมายถึงมากกว่าการถือของ

เธอไม่ได้พูดต่อ

ลู่ชิงเหอก็ไม่ถามเ๹ื่๪๫บ้านไม่ถามเ๹ื่๪๫สมุด และไม่ถามว่าเมื่อคืนกินอะไร

เขาเพียงหลบทางให้เธอเดินผ่านก่อนหันกลับไปคุยงานกับทหารต่อ

ความรู้สึกนั้นพอดีอย่างประหลาด

ไม่ถูกดูแลจนหายใจไม่ออก

แต่ก็ไม่ได้ถูกมองผ่านเหมือนไม่มีตัวตน

กลับถึงบ้าน หลินซูเหยาปิดประตูวางตะกร้า แล้วตรวจหน้าต่างด้านตะวันตก

ลิ่มไม้ยังอยู่ตรงเดิม

เส้นถ่านบนปลายลิ่มยังตรงกับกรอบ

เธอพยักหน้าให้ตัวเองก่อนเข้าไปในห้าง

คืนนี้เธอให้รางวัลตัวเองด้วยนมอุ่นครึ่งแก้วกับขนมปังเนื้อนุ่มชิ้นเล็ก

ไม่ใช่เพราะได้เงิน

แต่เพราะสิ่งที่ทดลองไว้เริ่มพิสูจน์ว่าใช้ได้

และเพราะชื่อของเธอกลับมาอยู่ในบัญชีแรงงานของตัวเองแล้ว

หลินซูเหยานั่งกินช้าๆ ตรงโต๊ะเล็กในห้าง

ความสุขไม่ใหญ่

แต่มันเป็๲ของเธอ

ส่วนอีกฟากหนึ่งของพื้นที่ลู่ชิงเหอยังคงนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง

ใบส่งของสิบวันถูกแบ่งออกเป็๲สองกอง

เที่ยวปกติ

กับเที่ยวที่เวลาหาย

สามเที่ยวที่ช้าผิดปกติมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน

คนลงชื่อรับปลายทางไม่ใช่คนเดียวกัน

ของที่ขนก็ไม่เหมือนกัน

มีเพียง๰่๥๹วันที่—

ทั้งหมดเกิดหลังมีการเปลี่ยนเวรเฝ้าคลังในสัปดาห์เดียวกัน

ลู่ชิงเหอหยุดปลายดินสอ

สองชั่วโมงที่หายไป

เริ่มมีขอบเขตแคบลงแล้ว