คลั่งรักองครักษ์ลับ (นิยายแปล)

ตอนที่ 29 ข้าถามเจ้าตอบ (2)

“ได้ ในเมื่อเจ้าเชื่อพี่ ตัวพี่มีความพะวงบางอย่าง ต้องขอโทษในความเชื่อใจของเจ้าแล้ว พี่ไม่ได้ตั้งใจเปิดเผยความลับเล็กๆ ของผู้ภักดีคนนั้นของเจ้า” หย่งหยวนยิ้มมีเลศนัย จงใจไม่พูดให้ชัดเจน ด้วยตั้งใจจะดูปฏิกิริยาของจิ้งเยี่ย หลังสังเกตก็รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ทราบ มุมปากพลันมีความดูแคลนวาบผ่าน

จิ้งเยี่ยไม่แสดงสีหน้าใด ในใจกลับหวั่นไหวขึ้นมา เขารู้ว่าหย่งหยวนจงใจยุแยง แต่อ้านจิ่วมีความลับ เขาเองก็รู้อยู่แก่ใจ เพียงแต่เบื้องต้นยังสืบได้แค่ครึ่งเดียว มิทันกุมความลับทั้งหมดไว้ เวลานี้กลับถูกหย่งหยวนรู้ก่อน ในใจจึงเป็นกังวลอย่างมาก

“น้องเก้าไม่เข้าใจความหมายของท่าน ไม่สู้พูดมาตามตรงเถิด” ใบหน้าจิ้งเยี่ยยังคงประดับรอยยิ้ม เก็บงำความโกรธด้วยท่าทางสงบเยือกเย็น

“อืม เรื่องนี้ความจริงพูดได้ไม่ชัดเจน แต่พี่ขอเตือนน้องเก้า เจ้าก็รู้ว่าเดิมทีองครักษ์ลับควรไร้ความรู้สึกปราศจากความเห็นอกเห็นใจ ไม่มีห่วงพะวงใดๆ มีเพียงคนเช่นนี้จึงจะสามารถปกป้องเจ้านายตนด้วยความมุ่งมั่น เห็นความปลอดภัยของนายเป็นสำคัญ ถ้าองครักษ์ลับผู้หนึ่งมีห่วงอยู่ข้างนอก เช่นนั้นวันหน้าอาจถูกศัตรูรู้ข่าวแล้วใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนดังกล่าว ถึงเวลานั้นเขาจะทรยศเจ้านายตนเพื่อห่วงในใจหรือไม่มิอาจรู้ได้” หย่งหยวนถอนใจเอ่ย “พี่พูดแค่นี้แหละ เรื่องของน้องเก้ากับองครักษ์ลับผู้นั้นของเจ้า เกรงว่าคงต้องไปแก้ไขด้วยตนเอง พี่ไม่พูดมากแล้ว”

ครั้นมองเงาหลังของรัชทายาท ใบหน้าจิ้งเยี่ยก็ค่อยๆ เคร่งขรึมลง ยกชายชุดยาวลายมังกรสี่เล็บแล้วก้าวขึ้นเกี้ยว ก่อนที่หลินถงจะตะโกนให้ยกเกี้ยวได้ จึงเคลื่อนออกไป

“อ้านจิ่ว” ไม่นานเสียงจิ้งเยี่ยก็ดังขึ้นในเกี้ยว อ้านจิ่วพลันส่งเสียงตอบรับอย่างรวดเร็ว “ผู้น้อยอยู่นี่ขอรับ”

“เข้ามา” จิ้งเยี่ยสั่ง ทว่าคนด้านนอกลังเลเล็กน้อย จากนั้นเพียงชั่วครู่ ในเกี้ยวก็มีคนเพิ่มมาอีกหนึ่ง เจ้าตัวคุกเข่าอยู่ตรงหน้าซู่ชิงอ๋อง

“คำพูดของรัชทายาทเมื่อครู่นี้ เจ้าน่าจะได้ยินแล้วกระมัง” แทนที่ตนจะคาดเดาส่งเดชครั้งแล้วครั้งเล่า มิสู้ถามอ้านจิ่วโดยตรง แต่ไม่รู้ว่าเจ้านี่จะพูดหรือไม่ จิ้งเยี่ยพบว่ามีเรื่องบางอย่างที่อีกฝ่ายมักปิดปากเงียบ เหมือนที่เขาเป็นคนของตนนานแล้ว เรื่องนี้เจ้าตัวสามารถอธิบายให้ชัดเจนได้ แต่กลับไม่พูดสักคำตอนให้เขามอบป้ายคำสั่งออกมา สุดท้ายถึงกับยอมทนรับโทสะตน คุกเข่าอยู่กลางสายฝน ทรมานตัวเองไปหลายวัน

ครั้นได้ยินว่า ‘รัชทายาท’ สามคำนี้ กลิ่นอายทั่วร่างอ้านจิ่วก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ร่างเกร็งแน่น อาการต่อต้านที่อธิบายไม่ได้ปรากฏออกมาราวกับพบศัตรู

จิ้งเยี่ยจำได้ชัดเจนยิ่ง ก่อนหน้าอ้านจิ่วไม่ได้เป็นเช่นนี้ ตอนที่รัชทายาทมาขอคนถึงจวนอ๋อง เขากลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ ราวกับไม้ท่อนหนึ่งก็มิปาน เพียงแค่ยืนกรานจะอยู่ในจวนซู่ชิงอ๋องต่อ

เช่นนั้นอีกฝ่ายเริ่มมีอาการเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด ดูเหมือนจะเป็นวันนี้ หลังจากตนเจอมือสังหารแล้วเขามาช้า ดวงตาอ้านจิ่วก็มีความแค้นส่วนหนึ่งเพิ่มขึ้นมา คนที่เจ้าตัวคุมแค้นคือรัชทายาท

หย่งหยวนรู้ความลับของอ้านจิ่ว เจ้าตัวจึงแค้นเขาเข้ากระดูกอย่างนั้นหรือ คนผู้นี้มีห่วงอันใดอยู่ข้างนอกกันแน่ หรือว่า...

“เจ้าต้องการมาอยู่ข้างกายข้าด้วยตนเอง สาบานว่าจะปกป้องข้า เสด็จพ่อก็ให้ความสำคัญต่อเจ้ามาก พูดตามตรงข้าเคารพความภักดีเพียงหนึ่งเดียวนี้ของเจ้า จึงไม่บังคับให้พูดว่าความมุ่งมาดเดิมของเจ้าคืออะไร แต่ตอนนี้เจ้าคงมองออกแล้ว รัชทายาทตั้งตนเป็นศัตรูกับข้าทุกด้าน เหตุผลส่วนหนึ่งเป็นเพราะเจ้า ซึ่งเวลานี้รัชทายาทรู้ความลับของเจ้า ขณะที่ข้ากลับถูกปิดบังไม่รู้เรื่องราว เจ้าจงรักภักดีกับข้าแล้วไม่ควรแสดงความจริงใจต่อข้าหรือไร หรือยังหวังว่าข้าจะไปตรวจสอบด้วยตนเอง เจ้าควรรู้ว่าไม่ถึงสามวัน ข้าก็สืบความได้ชัดเจน”

สีหน้าจิ้งเยี่ยเคร่งขรึมลง อ้านจิ่วนั้นอะไรก็ดีไปหมด แต่นิสัยน่าอึดอัดเช่นนี้ที่ไม่ยอมพูดอะไร ทำให้คนโมโหแล้วจริงๆ

อ้านจิ่วเม้มปากเหมือนตั้งใจจะพูด ทว่ากลับพูดไม่ออก จึงแสดงสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยอย่างตรงไปตรงมา

“ในเมื่อเจ้าไม่พูด เช่นนั้นข้าจะถาม เจ้าแค่ตอบว่าใช่หรือไม่ก็พอ แบบนี้คงได้แล้วกระมัง” จิ้งเยี่ยเห็นแก่ที่เมื่อห้าปีก่อน อ้านจิ่วเลือกตนเองเป็นเจ้านาย จึงให้โอกาสเขาสักครั้ง

เจ้าตัวพยักหน้าแรงๆ “ผู้น้อยรับบัญชา”

“ก่อนหน้านี้ เจ้าจะฉวยโอกาสตอนข้านอนออกไปจากจวนอ๋องทุกวันใช่หรือไม่” เรื่องนี้จิ้งเยี่ยรู้ เพียงแต่ลองหยั่งเชิงอ้านจิ่วดูว่าจะพูดความจริงหรือไม่

“ใช่ขอรับ”

“ออกไปเพื่อพบใครบางคน” จิ้งเยี่ยจำสถานที่นั้นที่อิ่งอีตรวจพบได้ ระบุว่าอ้านจิ่วไปที่นั่นและพบคน เพียงแต่ผู้ที่ไปพบไม่ใช่คนพิเศษอะไร

“ใช่ขอรับ”

หว่างคิ้วของจิ้งเยี่ยค่อยๆ ย่นขมวด ลางสังหรณ์ไม่ดีพลันผุดขึ้น ยังมีความกังวลที่อธิบายไม่ได้สายหนึ่งลุกไหม้อยู่ภายใน ภาพที่เจ้านี่มีท่าทางไม่แยแสสิ่งใด นัดพบกับสตรีผู้หนึ่งเป็นการส่วนตัวพลันผุดวาบขึ้นในหัวอย่างประหลาด

ตั้งแต่ตอนที่ 30 เป็นต้นไป ติดตามตอนต่อไปได้ที่

https://www.readawrite.com/a/54f7fa74ee7a7578795592fb8cca0157