ผมมี APP จากดาวโลก

ดิเซิร์ท

          อยู่บ้านได้ไม่กี่วัน เพเนียสก็ต้องเดินทางต่อเสียแล้ว แต่ว่าครั้งนี้ดีหน่อยไม่เหงาเพราะมีทั้งพี่ชายอย่างเพวิสแล้วก็มิคุผู้ช่วยของพี่ชายด้วย แน่นอนว่าเดี๋ยวนี้ต้องใช้บริการของสายการบิน Primelight อยู่แล้ว ก็ตอนนี้ถือว่าเป็นพาร์ทเนอร์ที่ดีต่อกันนี่นา(มีส่วนลดด้วย)ส่วนจุดหมายปลายคือดาวที่ชื่อว่าสรูลเลีย เป็นดาวระดับเอดวงหนึ่งใช้เวลาเดินทางเกือบยี่สิบชั่วโมงเลยทีเดียว พอถึงก็เข้าที่พักนอนยาวๆ ต่ออีกวันเลยเพราะนัดกับทางผู้จ้างงานในวันถัดไปนั่นเอง

          ช่วงสายของวันใหม่ในเวลานัดหมายผู้ว่าจ้างใจดีถึงขนาดส่งรถลอยฟ้ามารับพวกเขาที่โรงแรมเลยทีเดียว  สถานที่ถ่ายโฆษณาก็คือฟิตเนสเซนเตอร์ของผู้ว่าจ้างนั่นเองสาขานี้คือสาขาหลักเลยก็ว่าได้ เพราะได้ยินมาว่าอยู่ใกล้บ้านของเจ้าของฟิตเนสด้วย

          ฟิตเนสเซนเตอร์ที่มีเครื่องเล่นครบวงจรที่กินพื้นที่ทั้งชั้นของตึกแห่งหนึ่ง แต่ละชั้นถูกใช้สอยเป็นธุรกิจต่างกันแต่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะรวบเอาทั้งชั้นมาเปิดเป็นฟิตเนสเพราะเงินลงทุนต้องสูงมากๆ ไหนจะที่ตั้งจะอยู่กลางเมืองอีก เพราะเล็งเห็นกลุ่มคนทำงานหรือกลุ่มเป้าหมายที่พักอยู่ตึกใกล้ๆกันนี่นั่นเอง  

          ‘Dessertการออกกำลังกายคือของหวาน’ คือสโลแกนของฟิตเนสแห่งนี้หรือจะเรียกฟิตเนสแห่งนี้ว่าดิเซิร์ทก็ได้ ดิเซิร์ทมีสาขาอยู่หลายแห่งในดาวดวงนี้และดาวใกล้เคียง รวมแล้วกว่า 30 แห่งแต่เพราะพึ่งเปิดมาได้ไม่นานเลยต้องการจ้างคนที่กำลังเป็นที่รู้จักอย่างสองพี่น้องมาเป็นพรีเซนเตอร์เพราะเพเนียสที่สอนทำอาหาร ช่างเหมาะเจาะกับชื่อของฟิตเนสนี้เสียจริงๆแต่ก็แน่นอนสิ คนเป็นเจ้าของที่นี่เขาคือหนึ่งในแฟนคลับของช่องทริพเพิลพี ยัม ยัมยัม เชียวนะ กิจการนี้เกิดขึ้นได้ก็เพราะเพเนียสเลยแต่ถึงแม้ว่าจะเพิ่งเริ่มต้นกิจการ แต่เพราะด้วยความร่ำรวยของเขาเลยตัดสินใจลงทุนครั้งเดียวหลายสาขาขนาดนี้

“ว้าววว น้องเพวิสกับน้องเพเนียสสวมชุดออกกำลังกายแล้วดูดีมากเลยค้า” หลังจากที่มาถึงมีทีมงานต้อนรับพวกเขาอย่างดีก่อนจะพามาแนะนำให้รู้จักกับผู้กำกับและทีมงานคนอื่นๆจากนั้นสองพี่น้องเลยได้ไปเปลี่ยนชุดเพื่อเริ่มงานทันที

“ขอบคุณครับ” สองพี่น้องเอ่ยขอบคุณตอนนี้เพวิสอยู่ในชุดเสื้อกล้ามออกกำลังกายสีดำกับกางเกงขาสั้นสีดำแถบเส้นสีเขียวรองเท้าสีดำเข้าชุด ขับให้ผิวเขายิ่งกระจ่างใสขึ้นไปอีกส่วนเพเนียสได้สวมเสื้อแขนสั้นสีดำแล้วก็กางเกงสี่ส่วนขาจั๊มสีเทา

“มาค่ะนั่งเลยเดี๋ยวพี่สาวจะช่วยดึงเสน่ห์ออกมาให้สุดๆ ไปเลยค้า”เหล่าทีมช่างร้องเรียกทันที ซึ่งสองพี่น้องก็รู้ความไปนั่งประจำที่ให้พวกเธอจัดการกับหน้าและผมต่อเลยทันที

          การทำงานของช่างมืออาชีพด้วยทรงผมที่ดูเป็นธรรมชาติเหมือนๆ คนมาออกกำลังการปกติ แต่ก็ดูดีกว่าอีกหลายระดับส่วนหน้าตาที่เน้นความเรียลความสดก็แต่งเน้นเครื่องหน้าให้ชัดเพื่อรองรับเม็ดเหงื่อที่จะผุดออกมาแล้วดูดีขึ้นมาในเวลาออกกำลังกายพอแต่งออกมาแล้ว ยิ่งขับให้ผิวหน้าของสองพี่น้องใสและกรอบหน้าชัดยิ่งกว่าเดิมเสียอีกยิ่งเพเนียสที่ยังมีแก้มนิ่มๆ อยู่ถูกช่างแต่งหน้ามันเขี้ยวบีบเล่นไปหลายทีเลยทีเดียว คนทำอาหาร ก็ต้องกิน และอาหารปรุงประกอบบางอย่างก็เสริมให้แก้มออกแบบนี้สินะเนี่ย

“เริ่มจากฉากแรกนะครับ พวกคุณจะต้อง...”ผู้ช่วยผู้กำกับการถ่ายโฆษณาเริ่มบรีฟงานกับนักแสดงทั้งสองทันทีฉากแรกที่พวกเขาเลือกถ่ายทำวันนี้ก็คือสิ่งที่ง่ายที่สุด นั่นก็คือลู่วิ่งนั่นเอง ลู่วิ่งที่ปรับความเร็วและความชันได้ตามปกติพร้อมด้วยฟังก์ชันต่างๆ อีกหลายอย่างและที่ขาดไม่ได้ก็คือระบบเพื่อความบันเทิงระหว่างวิ่งเป็นภาพฉาย 5มิติ ไม่ว่าคุณจะอยากวิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์หรือว่าวิ่งหนีสัตว์ประหลาดก็ล้วนทำได้ทั้งนั้น

          หลังจากบรีฟงานจบการถ่ายทำจริงๆ ก็เริ่มขึ้น ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนง่ายแต่ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน รวมๆ แล้วกว่าการถ่ายกับลู่วิ่งผ่านก็เล่นเอาระยะทางรวมเกือบหนึ่งกิโลเมตรเลยทีเดียวและหลังจากพักเหนื่อยอีกนิดหน่อย ก็เริ่มลุยงานในจุดถัดไปผู้กำกับเลือกเอาโซนเด่นๆ ของดิเซิร์ทไว้หลายจุดเพียงถ่ายได้สามจุดก็ถึงมื้อเที่ยงแล้ว

          การคิดเมนูอาหารให้กับสตรีมเมอร์ที่สอนทำอาหารนั้นเป็นเรื่องหนักอกหนักใจแก่ทีมงานฝ่ายสวัสดิการมากเพราะเจ้าของดิเซิร์ทบอกว่าให้สั่งอาหารปรุงประกอบมาให้กับทั้งสองและทีมงานแต่นี่เพเนียสเป็นถึงคนสอนทำอาหารเชียวนะ สั่งมาไม่ถูกใจหรือรสชาติแย่เขาไม่ถูกไล่ออกเลยเหรอ แต่สุดท้ายก็แก้ปัญหาได้โดยมีเพื่อนแนะนำมาเพราะมีแฟนคลับของเพเนียสเปิดรับออเดอร์อาหารที่เพเนียสเคยสอนอยู่นี่น่าเขาสั่งจากร้านนี้มาก็ดูจะเข้าท่า รีวิวก็เยอะอยู่อร่อยมากน้อยเจ้าของช่องก็คงไม่โวยวายอาหารที่ตนเองเป็นคนสอนหรอกมั้ง

“พักกินข้าวเที่ยงก่อนได้ครับ”เสียงของผู้กำกับเอ่ยขึ้น เมื่อเช็กภาพจากมอนิเตอร์แล้วว่าเป็นที่น่าพอใจหลังจากนี้ก็จะได้เปลี่ยนไปยังโซนอื่นแล้ว

“โห อาหารวันนี้ น่ากินทั้งนั้นเลยครับ”เมื่อมีเสียงสั่งพัก สองพี่น้องเลยได้มานั่ง นั่งพักเหนื่อยไม่กี่นาทีทีมงานก็เอาอาหารมาแจกจ่ายให้แล้ว โดยเฉพาะสองที่น้องที่ได้พิเศษกว่าทีมงานนิดหน่อย

“เมนูคุ้นๆ น่ะเนี่ย”เพวิสที่มองมิคุกำลังเปิดกล่องอาหารอยู่ว่าขึ้น มีข้าวสวยให้คนละกล่องส่วนอาหารมีกุ้งผัดหน่อไม้ฝรั่ง หมูสับทอด ซุปมันฝรั่งไก่ แล้วไหนจะยำแตงกวาดองแบบเผ็ดอีก โอ้ววว นี่มันอาหารจากการสอนของน้องชายนี่นา อ้อนี่ยังไม่รวมว่าเครื่องดื่มประจำกองวันนี้ยังเป็นน้ำชาผสมน้ำผึ้งมะนาวของยี่ห้อบ้านเขาอีกนะเพวิสเริ่มคิดแล้วล่ะ ว่าเจ้าของต้องเป็นแฟนคลับน้องชายเขาแน่ๆ

“นั่นสิ ถ้าไม่เห็นว่าเพเนียสอยู่นี่ ก็คงคิดว่าแอบไปทำอาหารมานะเนี่ย”แม้แต่มิคุยังอดแซวออกมาไม่ได้

“ฮ่าๆๆถึงจะเห็นว่าเป็นเมนูที่ผมเคยสอนในสตรีม แต่ก็ใช่ว่าผมเป็นคนทำเสียหน่อยต้องเป็นแฟนคลับตัวยงของผมแน่” เพเนียสว่าออกมาขำๆ และยังมีโมเมเข้าข้างตัวเองด้วยว่าผู้ทำอาหารตัวจริงคือแฟนคลับของตนเอง ซึ่งก็ไม่ผิดหรอกเพราะเจ้าของเพจที่ทีมงานติดต่อสั่งอาหารเจ้าไปนี้ก็ดูไลฟ์สตรีมของเพเนียสอยู่ตลอดเพียงแต่ว่าชื่อเพจกลับตั้งว่า ‘แฟนสาวของเพวิส’เสียอย่างนั้น ก็นะ ถึงแม้ว่าอาหารจะตกเธอได้อยู่หมัดแต่ว่าเสียงเพลงเพราะๆ หน้าหล่อๆ ก็ทำให้เธอแน่นในอกได้เช่นกันแต่เรื่องนี้ทีมงานจะไม่บอกเพเนียสเด็ดขาดถึงแม้ว่าจะได้ยินที่เขาพูดกับพี่ชายเมื่อกี้นี้แล้ว

“ก็น่าจะเป็นยังนั้นนะแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องมาลองชิม ว่าจะเป็นยังไง” เพวิสพยักหน้าตามก่อนจะลงมือชิมเป็นคนแรก ไม่ได้รอเพเนียสกับมิคุที่กำลังเปิดกล่องข้าวสวยของตัวเองที่นั่งร่วมวงกินข้าวด้วยเลย

“เป็นไงบ้างครับ”พี่ชายเคี้ยวหมดไปคำแรก เพเนียสเลยถามออกมา ไม่ใช่แค่น้องชายที่รอฟังทีมงานที่รับหน้าที่นี้ก็ลุ้นฟังจนตัวโก่ง ถ้าดีเขาก็ได้รับคำชมนิดหน่อย แต่ถ้าไม่โดนบ่นจนหูชาไปอีกหลายวัน รู้อย่างนี้น่าจะสั่งมาลองกินก่อนถ้าอร่อยค่อยสั่งมาให้ในกอง แต่นั่นจะไม่ใช่ว่าเขาจะต้องเสียเงินเองหรอกเหรอ

“อร่อย ถึงจะไม่ได้รสชาติเหมือนของนายแต่ก็อร่อย แบบนี้เรียกว่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะไหม” เพวิสวิจารณ์ออกมาเขาคือผู้ชิมอาหารฝีมือน้องชายมาอย่างโชกโชน ย่อมต้องมีประสบการณ์ที่มาก

“เขาเรียกว่ารสมือครับ แบบถึงเราจะกินที่ร้านอาหารที่อร่อยมากๆ แต่บางครั้งก็คิดถึงอาหารฝีมือที่บ้านอะไรแบบนี้ถึงที่บ้านจะอร่อยน้อยกว่า แต่บางครั้งก็ยังอยากกินมากกว่าอาหารจากร้านก็ได้”

“พี่ว่าไม่น่าใช่นะ พี่ไม่เคยนึกถึงรสชาติอาหารที่บ้านเลย”แต่คำนี้ถูกมิคุขัด เขาไม่เห็นด้วยแน่ๆ เขาไม่เห็นคิดถึงฝีมือทำอาหารที่บ้านเลยอาหารสังเคราะห์โฮมเมดที่บ้านถึงจะครบถ้วนตามโภชนาการ แต่ด้านความอร่อยติดลบ  จนตอนนี้เขาได้มาพักที่หอพักพนักงานที่บ้านเพเนียสสร้างให้อยู่แล้วเขาก็ยังคิดๆ อยู่ว่าถ้าจะเอาแม่มาอยู่ด้วยสักเดือนเพื่อมาช่วยเป็นลูกมือแม่ของสองพี่น้องด้วยจะดีไหมนะเพราะดูแล้วเธอก็ไม่ได้หวงการทำอาหารแต่อย่างใดเห็นได้จากวันหยุดหรือตอนเย็นก็มีพนักงานอาสาไปช่วยเป็นลูกมือทำอาหารบ้างเผื่อจะได้กลเมดเคล็ดลับการทำอาหารมาสักเล็กน้อย

“อ้าว เป็นงั้นไป”

“ฮ่าๆๆ”

“เฮ้อออ”ทีมงานที่เห็นสองพี่น้องดาวเด่นหน้ากล้องของงานวันนี้กินข้างได้อย่างมีความสุขดีแถมยังได้ยินว่าอาหารอร่อยด้วยเขาก็โล่งอกรีบสั่งอาหารของวันพรุ่งนี้กับร้านเดิมทันที เดี๋ยวออเดอร์เต็มเขาต้องมาเสี่ยงกับการหาร้านใหม่อีก