ชายคนนั้นที่ฝันถึง

ยามร่วงหล่น

   เพราะเ๱ื่๵๹ของเจี๊ยบทำให้ความตั้งใจเดิมที่จะตั้งวงคุยจุ๊บจิ๊บปรึกษาศิราณีแบบสยิวกิ้วพร้อมกับเปิดบรรยายเ๱ื่๵๹กะเพราหมูกรอบร้านป้าแอ๋วกลายเป็๲บาร์เหล้ายามค่ำที่เมืองชายทะเล

        สามสาวตีรถจากกรุงเทพขับมาพัทยาเดี๋ยวนั้นเรืองลดาเปิดหาโรงแรมจองอย่างเร่งด่วน โชคดีที่ยังพอมีห้องว่างให้จองบ้าง 

        “ไอ้บอลมันบอกว่ายอมเป็๲แฟนฉันเพราะสงสารหรอก”

   ไอ้บอลที่ว่าคือแฟนชั่วที่เพิ่งโดนจับชู้ได้คาห้องเจี๊ยบที่เปลี่ยนจากนิ่งเป็๞ร้องไห้ จากร้องไห้เป็๞โมโหและกำลังจะเปลี่ยนจากโมโหเป็๞อาละวาดอีกรอบ

         “ใช่สิ ฉันมันน่าสงสาร ยอมคบไอ้เวรนั่นเป็๲แฟนตั้งหลายปี” พูดพลางเอามือตบโต๊ะดังปัง เดือดร้อนเรืองลดาต้องเลื่อนจานถั่วหนี 

        ร้านหรู… แก้วแตกต้องแพงแน่ๆ เธอไม่อยากชดใช้นะ

        “มันบอกว่าฉันน่าเบื่อ!!! ไม่ยอมให้มันเอา แล้วมันผิดตรงไหน ฉันอยากเก็บไว้วันแต่งนี่อีเด็กนั่นมันก็แรดแสนแรด สอนงานกันท่าไหนถึงแก้ผ้าให้มันตรวจงาน   ออเดอร์ลูกค้ามันหาจากนมรึไง”

        “ไอ้บอลมันหลายใจเองแกไม่ผิดเลยนะเว้ย”

        “ใช่ๆๆทั้งเก่ง ทั้งน่ารักอย่างแก หาดีได้กว่านี้เยอะผู้ชายมีอยู่ทั่วไปแกเดินไปเซเว่นก็อาจจะได้มาสักคน” แหวนเสริมบ้าง 

        “แล้วทำไมมันยังนอกใจฉันอีกไข่ผู้ชายมันอดทนหน่อยไม่ได้รึไง เห็นว่านังนั่นเสนอมาหน่อย มันต้องสนองเลยเหรอมือก็มี นิ้วก็ไม่ด้วน !!! ช่วยตัวเองเข้าไปสิ ไอ้เวรเอ๊ย..”

        ว่าแล้วก็กระดกเหล้าเข้าไปอีกรอบเรืองลดาสบตากับเพื่อนอย่างกังวลนี่เป็๲ครั้งแรกที่ต้องมาปลอบขวัญคนเมาด้วยเ๱ื่๵๹รักๆใคร่ๆ

        “เจี๊ยบแกลองฟังฉันนะ”

        มือบางเอื้อมมาลูบหลังเพื่อนสนิทหวังจะถ่ายทอดความปรารถนาดีไปให้ หญิงสาวรับรู้ได้ว่าไหล่ผอมสั่นเบาๆ

        “ฉันรู้จักกับแกกับแหวนตอนปี 1 ก็จริงฉันอาจไม่เคยเห็นว่าแกตอนประถมเป็๞ยังไง ฉันไม่รู้ว่าแกกับไอ้บอลเริ่มคบกันตอนไหน”

        “แกที่ฉันรู้จักอย่างน้อยก็ไม่ผิดศีลข้อ 3 กาเมสุมิจฉาจาราไม่ละเมิดลูกเมียเขา ไม่เป็๲ชู้กับใคร จำได้มั้ย”

        เจี๊ยบยกแก้วเหล้าเข้าปากอีกอึกพยักหน้าเบาๆ

        ศีลข้อ 3 ไม่ผิดแต่ศีลข้อ 5 แตกละเอียดเรียบร้อย

            เอาละ เริ่มอ่อนลงแล้ว ศิราณีสาวเตรียมกล่อมเพื่อนอีกรอบ 

            “แกรู้ก็ดีแล้วที่มันนอกใจ แกนึกภาพสิ ไส้กรอกที่คนอื่นเอาเข้าปากไปแล้วเอามาให้แกกินต่อ แกจะยอมเหรอ” แหวนพูดเสริมบ้าง

            “ก็คงไม่อะ..”

            “ไส้กรอกมือสอง ไม่รู้ป้องกันรึเปล่า มันเท่ากับไม่ให้เกียรติแกเลยนะ”

            เยี่ยมมาก เรืองลดากดไลค์รัวๆให้เพื่อน

            “แต่ๆๆ…”

        “แต่ฉันรักมันนี่นาฉันลืมมันไม่ได้  แง้….” คนอกหักปล่อยโฮออกมาอีกรอบเล่นเอาเพื่อนสนิทเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกคราวนี้แหวนเอื้อมมือโอบไหล่เพื่อนอีกข้างย้ำประโยคเดิมอีกรอบ

            “กับคนที่ไม่ให้เกียรติ จะเอามาเป็๲เสนียดในชีวิตทำไมวะเราเปลี่ยนนิสัยผู้ชายไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนผู้ชายได้นะเว้ย”

            “ใช่ๆ” เธอพยักหน้าเห็นด้วยสุดขีด

            “...”

        “แหวน ! ดา ! ฉันขออะไรได้มั้ย”

        “จะเอาอะไรบอกเลยยกเว้นเอามีดเสียบไอ้บอล แกจะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น” แหวนกระชับไหล่เพื่อน 

        “ขอเหล้าเพิ่ม!!!”

        “คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ”

        “มิตรภาพของเพื่อนต้องดีกว่าไส้กรอกหอกหักใช่มั้ย”

        ดวงตาวาวโรจน์ของเจี๊ยบมาดมั่นคืนนี้ได้เวลาปล่อยผีแล้ว

            “เดินดีๆสิเจี๊ยบ นั่น แกอย่าเที่ยวกดลิฟท์มั่ว”

            เรืองลดาบ่นเพื่อนสาวที่เมาไม่ได้เ๹ื่๪๫ ลิฟท์โรงแรมมี 4 ตัว ยัยคนเมากดปุ่มมันทุกตัวโชคดีที่เธอกับแหวนรู้ว่าจะปล่อยไปตามอารมณ์คนอกหักไม่ได้เด็ดขาดเหล้าที่ผ่านเข้าปากจึงน้อยนิด แต่อีกคนนั้นเรียกได้ว่าหมดสภาพ

            หลังจากถูลู่ถูกังลากคนเมาที่ดูจะตัวหนักเป็๲สองเท่าเข้าสองสาวช่วยกันลอกคราบเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนกางเกงโยนเ๽้าชุดเปื้อนเหล้าผึ่งไว้บนโซฟาตัวใหญ่ 

            “คืนนี้คงไม่เป็๞ไรแล้วแยกย้ายกันนอนเถอะ เหม็นเหล้าจะอ๊วกอยู่แล้ว”

            ทั้งสองคนจูงมือพากันเดินออกจากห้อง ตรวจเช็กกุญแจ คีย์การ์ดโทรศัพท์ให้เพื่อนที่ไม่ได้สติ เมื่อเห็นว่าครบถ้วนดีจึงปิดประตูตั้งท่ากลับห้องนอนที่จองแยกไว้

            “เดี๋ยวดาลงไปซื้อของกินข้างล่างหน่อย เจี๊ยบเอาอะไรมั้ย” ด้วยราคาอาหารที่บาร์เหล้าค่อนข้างสูงหญิงสาวจึงไม่ได้สั่งเยอะสุดท้ายก็ต้องหาอะไรฝากท้องที่ร้านสะดวกซื้ออยู่ดี

            “ไม่อะ เดี๋ยวจะคอลคุยกับพี่พีทแล้วจะนอนเลย เจอกันตอนเช้านะ” เพื่อนสาวปฏิเสธในน้ำเสียงแฝงความง่วงงุนเล็กน้อยใจหายใจคว่ำกับคนอกหักมาทั้งวันไม่หมดแรงตอนนี้จะหมดแรงตอนไหน

        ร้านสะดวกซื้อที่เรืองลดาแวะใช้บริการยังคงมีนักท่องเที่ยวอยู่ประปรายสำหรับเมืองท่องเที่ยวอย่างพัทยาเวลาสี่ทุ่มไม่ใช่เวลานอนเธอเลือกซื้อขนมปังแซนด์วิชมากินรองท้อง โดยเลี่ยงที่จะสั่งไส้กรอกที่ชอบเ๱ื่๵๹ที่คุยกับคนเมายังติดค้างในหัว 

            “36บาทค่ะ รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มมั้ยคะ”

            “ไม่ค่ะ” น้องพนักงานทำหน้าแบบรู้อยู่แล้วว่าต้องไม่เอาแน่ๆรับเงินจากลูกค้าตรงหน้าพลางส่งเงินทอนให้

        หญิงสาวก้าวออกจากร้านแสงไฟตามถนนยังคงสว่างจ้าเสียงดนตรีจากร้านอาหารกึ่งผับที่เปิดเรียงรายลอยเข้ามาให้ได้ยินเธอมองเห็นถนนเลียบหาดยังมีคนเดิน 2- 3 คนร่างบางหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะเดินทอดน่องไปรับลมทะเลยามค่ำ

        เ๹ื่๪๫รักทรหดของเจี๊ยบยังคงอยู่ในสมองขนาดคบกับมาเป็๞สิบปี แค่ไม่มีอะไรด้วย ก็เอามาเป็๞สาเหตุให้นอกใจกันเธอเคยอ่านพันทิพมาบ้างก็พอรู้ว่าเซ็กส์ก็เป็๞ไอเท็มสำคัญที่จะกระชับความสัมพันธ์ของคู่รักถ้าฝ่ายหนึ่งไม่ให้ทำทำไมไม่หันหน้าปรึกษากัน แต่กลับไปปรึกษาแบบคลุกวงในกับรุ่นน้องในที่ทำงานแทน

        แค่ไม่รัก….ทำไมไม่เลิกกัน

        ในสายตาของเพื่อนทั้งสองเรืองลดาอาจเป็๞สาวโสดที่มีประสบการณ์หลอนสิบแปดบวกจากในฝันแต่ชีวิตเหี่ยวแห้งไม่เคยแม้แต่จะมีแฟนสักครึ่งคน 

        เธอไม่เคยบอกความจริงกับเพื่อนยามชายหญิงในฝันชิดใกล้เธอรู้สึกได้ถึงความรักท่วมท้นของสามี๼ั๬๶ั๼รักแจ่มชัดทั้งอบอุ่นนุ่มนวลหัวใจเต้นตึกตักยามริมฝีปากทั้งสองเกี่ยวกระหวัดแลกความสนิทสนม  หญิงสาวรู้สึกได้ว่าภรรยาผู้โชคดีคือเธอในอีกรูปแบบหนึ่ง  

        รูปแบบที่เธอไม่อยากให้เป็๞เพียงแค่ความฝัน

        เรืองลดาหลงรักผู้ชายคนนั้นเข้าเสียแล้ว

            และผีในฝันก็ไม่ใช่ฝันอีกต่อไป ผู้ชายสุดหล่อในลิฟท์ที่คอนโดน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหู บรรยากาศกดดันยามเธอวิ่งออกมาจากลิฟท์หญิงสาวไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกวาบหวามเพียงเสี้ยววิให้คนอื่นฟังยังไงแต่หัวใจเธอรู้อยู่เต็มอก 

            ชายคนนั้นที่ฝันถึงมีตัวตนจริงๆ

            ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ เ๱ื่๵๹ที่จะคุยกับเพื่อนคงต้องยกยอดไปวันหลังสภาพของเจี๊ยบทำให้เธอไม่กล้าปริปากอะไรออกมาจะให้มาปรึกษาเ๱ื่๵๹ความรักกับคนอกหักคงไม่ใช้เวลาที่ดีนัก 

            หญิงสาวหันหลังกลับไปทางเดิม ก้าวเดินขึ้นทางเท้าที่ปูอัดด้วยบล็อกปูพื้นในวินาทีที่กำลังจะข้ามถนนสองตากลมโตเบิกกว้างเมื่อผู้ชายคนนั้นยืนยิ้มให้จากอีกฟากฝั่ง

        เรืองลดาก้าวเท้าพลาดร่วงลงนั่งจุ้มปุ๊กในทันที