ตลาดในเมืองซางเฉิงยังคงครึกครื้นเหมือนเช่นทุกวันเสียงแม่ค้าพ่อค้าะโเชิญชวนผู้คนให้ซื้อของ เสียงหัวเราะของเด็กๆที่วิ่งเล่นผ่านแผงขายผลไม้ และกลิ่นหอมของหมั่นโถวร้อนๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ
หลินซินเหยียน วัย 18 ปี ทายาทร้านยาจีน “ซินเซิ่งถัง”กำลังเดินง่วนอยู่ในตลาดเพื่อซื้อสมุนไพรที่ขาดไป
“คุณหนูหลิน!วันนี้มาแต่เช้าเลยนะขอรับ!” เสียงทุ้มของเถ้าแก่ร้านสมุนไพระโทักทาย
ซินเหยียนหันไปยิ้มแป้นยกมือขึ้นโบกทักทาย “วันนี้ข้ามีใบสั่งยาของท่านหมอหลิวค่ะเลยต้องรีบมาซื้อแต่เช้า ท่านเถ้าแก่ช่วยเลือกสมุนไพรให้ข้าหน่อยนะเ้าคะ”
“ได้เลยๆ!”
เถ้าแก่หยิบยกสมุนไพรแต่ละชนิดอย่างคล่องแคล่วขณะที่ซินเหยียนก็ยืนพิจารณาดูรอบๆ ตลาดอย่างสบายใจด้วยนิสัยที่สดใสร่าเริงเป็ทุนเดิม เธอมักเป็ที่รักใคร่ของพ่อค้าแม่ค้าทั้งตลาด
ทว่าในขณะเดียวกันฝูงชนจำนวนหนึ่งกลับแตกฮือออกจากกันราวกับมีพายุพัดผ่าน
“เงียบให้หมด!”
เสียงเ็าที่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้ซินเหยียนต้องหันขวับไปมอง
ที่กลางถนนปรากฏร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งในชุดยาวสีขาวสะอาดประดับด้วยลวดลายปักทองอย่างประณีตใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความเ็าไร้ความรู้สึกดวงตาคมกริบจับจ้องไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจผู้ใด
ไป๋อี้เฟย คุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้กำลังย่างเท้าผ่านตลาดด้วยท่าทางหยิ่งผยอง
“คุณชายรองแห่งตระกูลไป๋...มาทำอะไรแถวนี้นะ?”ซินเหยียนพึมพำกับตนเอง พลางแอบยื่นหน้าไปดู
จังหวะนั้นเอง ขณะที่ทุกคนต่างถอยหลบซินเหยียนผู้ไม่ทันระวังก็เกิดสะดุดขาตัวเองเข้า!
“โอ๊ย!”
พรึ่บ!
เธอเสียหลักพุ่งเข้าไปชนชายหนุ่มคนนั้นอย่างเต็มแรงก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบสนิท
ไป๋อี้เฟยชะงัก ดวงตาคู่คมก้มลงมองร่างของหญิงสาวตรงหน้าที่ชนเขาเข้าเต็มแรง
ซินเหยียนเงยหน้าขึ้นดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้าง
“เ้า…”
“เ้ากล้าดีอย่างไร ถึงมาชนข้า!”น้ำเสียงเ็าดุกร้าวดังขึ้น
“ข้าขอโทษเ้าค่ะ!ข้าไม่ได้ตั้งใจ!” ซินเหยียนรีบลุกขึ้นปัดเสื้อผ้าของตัวเอง แต่ด้วยความซุ่มซ่ามเธอดันเผลอไปเหยียบชายเสื้อยาวของเขาอีกครั้ง
แควก!
เสียงผ้าขาดดังก้องขึ้นไปทั่วตลาด
ทั้งตลาดเงียบสนิท ราวกับเวลาหยุดนิ่ง
“เ้า…” ไป๋อี้เฟยกัดฟันกรอดใบหน้าที่เ็ามาตลอดตอนนี้เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“ข้าขอโทษ! ข้าขอโทษจริงๆ!”ซินเหยียนยกมือไหว้รัวๆ ด้วยความใ
“เ้าเป็ใครกันแน่?”
“ข้าเป็เพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา!ท่านอย่าโกรธข้าเลย!”
“ธรรมดางั้นหรือ? หึ!” ไป๋อี้เฟยปรายตามองอย่างไม่เชื่อถือก่อนจะสะบัดชายเสื้อแล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก
ตกเย็นวันนั้น หลังจากกลับมาที่ร้านยาหลินซินเหยียนก็ยังคงบ่นไม่หยุด
“คนอะไรเ็าเป็น้ำแข็งเดินเฉียดนิดเดียวก็ทำท่าจะฆ่ากันให้ได้!”
“คุณหนูบ่นอะไรอยู่เ้าคะ?”เสี่ยวไป๋ เด็กรับใช้ถามอย่างสงสัย
“ข้าเจอคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋มาน่ะสิ!”
“ห๊ะ? คุณชายรองน่ะหรือ?”เสี่ยวไป๋เบิกตากว้าง “คนอย่างเขาน่ากลัวจะตาย!”
“ใช่ข้าล่ะเบื่อพวกคนรวยที่ชอบทำท่าเหมือนโลกเป็ของตนเองเสียจริง!”
ทว่าในคืนนั้นเองขณะที่ซินเหยียนนอนหลับอย่างสบายใจ สายลมประหลาดก็พัดผ่านห้องของเธอพร้อมกับแสงสีทองที่ส่องประกายขึ้นกลางอากาศ
2K
