แม่นะแม่แค่เขายอมใจอ่อนร่วมเดินทางไปเยี่ยมเพื่อนเก่าที่ปาแลร์โม่ซึ่งไม่ได้พบหน้ามานานเกือบสิบปีอัลเฟรโด้รู้ทั้งรู้ว่านี่ไม่ใช่การเดินทางเพื่อไปเยี่ยมเพื่อนเพียงอย่างเดียวแต่นางอนงค์รัตน์ใช้โอกาสนี้จัดฉากให้ลูกชายสุดที่รัก ได้พบกับคุณหนูโซเฟียเป็ครั้งแรกในรอบสิบปี
การพบกับโซเฟียอีกครั้งตามการจัดฉากของมารดาทำให้อัลเฟรโด้เหมือนได้พบน้องสาวที่หายหน้าไปนาน นางอนงค์รัตน์พูดถูกจากเด็กน้อยที่วิ่งเล่นเป็เพื่อนลอร่ากลายเป็สาวน้อยหน้าตาน่ารักสดใสสมวัยเพียงแต่อัลเฟรโด้ยังไม่ได้รู้สึกมากไปกว่าคำว่าพี่น้อง
เมื่อได้พูดคุยและรับประทานอาหารมื้อกลางวันร่วมกันเสร็จสองแม่ลูกรอสเซลลินีก็เดินทางกลับนาโปลีทันที และเมื่อกลับมาถึงที่โรงแรมนางอนงค์รัตน์ก็เร่งรัดให้เขาตอบตกลงเื่การแต่งงางโดยอ้างว่าคุณหนูเบลลูชชี่คนสวยตอบตกลงยอมรับการทาบทามเื่แต่งงานแล้ว ถึงกระนั้นก็เถอะมีหรือที่อัลเฟรโด้จะยอมรับง่ายๆ
"แม่ครับผมว่าเื่นี้เราอย่างเพิ่งรีบร้อนเลยได้ไหม ให้เวลาผมกับโซเฟียคิดอีกสักนิดแล้วค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สาย"อัลเฟรโด้พูดพลางมองหน้ามารดาด้วยน้ำเสียงที่เป็งานเป็การ
"แต่แม่รอไม่ไหวจ้ะแม่อยากให้ลูกชายของแม่เป็ฝั่งเป็ฝาให้เร็วที่สุดลูกกับหนูโซเฟียเจอกันแล้วและก็เข้ากันได้ดีไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่นา"นางอนงค์รัตน์เอ่ยตามที่เห็นด้วยสีหน้าพึงพอใจเป็อย่างมาก
"หนูโซเฟียตอบตกลงเื่การแต่งงานแล้วถ้าผู้หญิงไม่มีปัญหาทางเราก็ไม่ได้ติดขัดเื่การจัดงานแม่ว่าไม่จำเป็ต้องรอก็ได้นะ"
"แต่ว่าผม..."
"ไม่มีแต่แม่ได้ฤกษ์จากหลวงตามาเรียบร้อยแล้ว อีกหนึ่งอาทิตย์จะมีพิธีแต่งงานภายในแล้วอีกหนึ่งเดือนค่อยจัดงานฉลอง"
"อะไรนะครับผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะแต่งงานกับโซเฟีย" อัลเฟรโด้ตะลึงอีกครั้ง
"แล้วมีเหตุผลอะไรที่อัลของแม่จะไม่แต่งงานกับหนูโซเฟียจ้ะ"นางอนงค์รัตน์ย้อนถามอย่างใจเย็น มั่นใจเต็มร้อยเลยว่างานนี้ตนต้องชนะแน่นอน
"ผมกับโซเฟียเพิ่งเจอกันวันนี้วันแรกเลยเองนะครับมันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับแม่"อัลเฟรโด้เหนื่อยกับความใจร้อนของมารดาเหลือเกินเข้าใจได้เื่ความกังวลแต่ก็ควรให้เวลาคนสองคนได้คิดหรือไตร่ตรองทบทวนเื่สำคัญเช่นนี้เสียก่อน
"ขนาดเพิ่งเจอกันแม่ยังเห็นลูกสองคนเข้ากันได้ดีเป็ปี่เป็ขลุ่ยเลยเชื่อแม่เถอะว่าถ้าแต่งงานกันไปลูกสองคนต้องเป็สามีภรรยาที่รักกันมากแน่ๆ"นางสิงห์วาดฝันอย่างมีความสุข
ความน่ารักอ่อนหวานของโซเฟียจะมัดใจให้ผู้ชายอย่างอัลเฟรโด้ไปไหนไม่รอดและทั้งคู่จะต้องดื่มด่ำมีความสุขต่อการมีกันและกันอย่างแน่นอนนางอนงค์รัตน์มั่นใจว่าการตัดสินใจเลือกโซเฟียมาเคียงคู่ลูกชายสุดที่รักเป็การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดและเชื่อมั่นว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
ในขณะที่อัลเฟรโด้ไม่คิดเช่นนั้นเขาจำได้ว่าพูดกับคุณหนูเบลลูชชี่ไม่ถึงสิบประโยคด้วยซ้ำอีกทั้งฝ่ายหญิงก็ไม่มีทีท่าว่าอยากจะพูดคุยอะไรด้วยมากนักนอกจากทักทายกันตามมารยาทตลอดเวลาที่พบหน้าและกินอาหารกลางวันด้วยกันแล้วมารดาเอาอะไรมาตัดสินว่า เขากับโซเฟียเข้ากันได้ดีเหมาะสมที่จะแต่งงานกันตลกสิ้นดี
"จำได้ไหมจ้ะว่าหลังแต่งงานจะมีอะไรเกิดขึ้นในชีวิตของลูกและหนูโซเฟีย แต่ถ้าไม่มีการแต่งงานจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง"นางอนงค์รัตน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและแน่วแน่สบตากับอัลเฟรโด้ด้วยแววตาที่นิ่งสงบ
นางสิงห์ยังคงเป็นางสิงห์วันยังค่ำและยิ่งเป็นางสิงห์ตนนี้ด้วยแล้วอนงค์รัตน์รู้วิธีที่จะกำราบให้ทุกคนในรอสเซลลินีสงบและทำตามที่ตน้าด้วยวิธีไหนที่ผ่านมานางคือหัวใจดวงเดียวของรอสเซลลินีที่มีค่ามากที่สุดและน่าเกรงขามมากที่สุดด้วยเช่นกันกับมาเฟียจอมดุอย่างซิลวิโอนางยังกำราบจนกลายเป็ลูกแมวเชื่องๆ มาแล้วเลยนับประสาอะไรกับสายเืในอกที่จะจัดการไม่ได้
"แม่ครับ ผมยอมไม่ซื้อทีมฟุตบอลก็ได้แต่ผมยืนยันว่าจะไม่แต่งงานกับโซเฟียเด็ดขาด" อัลเฟรโด้ตัดสินใจแล้วเช่นกัน
เป็ไงเป็กันเขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ทีมฟุตบอลในฝันอยู่ตรงหน้าแค่เอื้อมและใช้เงินส่วนตัวที่มีลงทุนในสิ่งที่รักแต่มารดากลับใช้สิ่งนี้เป็เครื่องมือในการต่อรองเื่การแต่งงานถ้าได้ในสิ่งที่รักแต่ต้องสูญเสียอิสรภาพและถูกผูกมัดด้วยคำว่าแต่งงานอัลเฟรโด้ยอมเป็แค่แฟนคลับทีมฟุตบอลเช่นเดิมต่อไปก็ได้แต่จะไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รักหรือรู้สึกใดๆ ด้วยเด็ดขาด
นางสิงห์แห่งรอสเซลลินีเห็นท่าทีแข็งกระด้างของบุตรชายในเวลานี้แล้วทำให้ต้องตัดสินใจเปลี่ยนแผนที่คิดว่าจะเป็ไม้ตายสำหรับงานนี้ ให้มันรู้ไปซิว่านางอนงค์รัตน์จะทำไม่สำเร็จเมื่อทุ่มสุดตัวขนาดนี้แล้ว
"อัลเฟรโด้ไม่รักแม่แล้วใช่ไหม"นางสิงห์เอ่ยเสียงเครือ
ได้ผล แค่เสียงที่บอกว่ามารดากำลังเสียใจก็ทำให้คนรักแม่สุดหัวใจอย่างอัลเฟรโด้ถึงกับต้องถลาลงมากอดนางไว้ในอ้อมแขน
"อยากเห็นแม่ทุกข์ใจตายไปต่อหน้าใช่ไหม"มารยานางสิงห์เ้าเล่ห์เริ่มขึ้นแล้ว
"แค่ทุกวันนี้ที่แม่กินไม่ได้นอนไม่หลับวิ่งวุ่นทำทุกวิถีทางให้ลูกทุกคนปลอดภัยแม่ยังเหนื่อยไม่พอใช่ไหมลูกอยากเห็นแม่นอนร้องไห้จมอยู่กับน้ำตาไปตลอดชีวิตใช่ไหมหัวใจของแม่ไม่เคยมีความสุขเลยเมื่อรู้ว่าลูกทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย"
"แม่"อัลเฟรโด้ก้มหน้าเล็กน้อย รู้สึกผิดกับคำตัดพ้อของมารดาเหลือเกินแล้ว
"ผมรู้ว่าแม่รักเราทุกคนรู้ว่าแม่ทุ่มเทชีวิตและจิตใจเพื่อพวกเรามาตลอด แต่ว่าเื่คำทำนายอาจจะไม่เกิดขึ้นจริงก็ได้หรือไม่เคราะห์ร้ายเ่าั้ก็อาจจะหมดไปแล้ว แม่อย่าคิดมากอีกเลยครับผมเชื่อว่าเราทุกคนดูแลตัวเองได้ดีและคงไม่มีใครจะมีเื่มีราวมาให้แม่ไม่สบายใจแน่"บุตรชายปลอบ
ความกดดันทุกอย่างมาอยู่ที่ท่านประธานหนุ่มแห่งแกรนด์รอสเซลเสียแล้วพี่น้องคนอื่นต่างเก็บตัวเงียบไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเื่การแต่งงานที่เป็หนทางแก้ไขตามคำทำนายนั้นอัลเฟรโด้รู้ว่านาทีนี้ทุกคนหาทางป้องกันตนเองทั้งจากศัตรูที่มองไม่เห็นและอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อในฐานะที่ทุกคนคือทายาทตระกูลมาเฟียอันดับหนึ่งของนาโปลีรวมถึงการป้องกันที่จะไม่ให้ถูกมารดาจับคลุมถุงชนเื่คู่ให้
เขายังไม่อยากติดคุกเพราะการแต่งงานยังไม่พร้อมจะดูแลใครเป็จริงเป็จังยังสนุกกับการใช้ชีวิตที่เป็อยู่เช่นนี้ไปเรื่อยๆและไม่คิดว่าอยากจะคบหาใครเป็พิเศษ แค่ศึกษาทำความรู้จักผู้หญิงสักคนอัลเฟรโด้ยังไม่ปรารถนาไหนเลยที่จะยอมให้ถูกจับแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยแม้แต่นิดเดียวเช่นคุณหนูโซเฟียเล่า
"แม่ครับวันนี้แม่คงเหนื่อยมากแล้ว ผมจะไปส่งที่บ้าน แม่พักผ่อนสักหน่อย แล้วเย็นๆเราค่อยหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีไหม" อัลเฟรโด้ยังไม่อยากพูดเื่นี้ต่อเขาตัดบทไม่ต่อคำพูดใดๆ อีกสักคำ และเปลี่ยนเื่คุยให้คนในอ้อมกอดรู้สึกดีขึ้น
"ผมพาแม่กลับบ้านนะครับ"ท่านประธานหนุ่มใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาที่แก้มของมารดาอย่างถนอม
ดวงใจดวงเดียวที่มีค่าที่สุดในชีวิตของอัลเฟรโด้กำลังร่ำไห้อย่างน่าสงสารชายหนุ่มค่อยๆประคองนางให้ลุกขึ้นแล้วพากลับไปส่งที่คฤหาสน์รอสเซลลินีโดยไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
87
![ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/280de573a8843758a91af1749681e06e.webp)
