ตอนที่ 13 มาเหนือเมฆขนาดนี้เลยเหรอครับ
โดนจับได้ขนาดนี้ผมก็ได้แต่อึ้งเงียบล่ะสิ แหม่...เหมือนกับอยู่ในสายตาตลอดเลยแฮะ เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จะมาหลบๆซ่อนๆก็ใช่ที ดื่มให้เห็นตรงหน้านี่แหละ ทางเ้าภาพเขาจัดมาแล้ว ไม่หยิบมาจะเสียของ เ้านายหนุ่มได้แต่ยิ้ม เป็ยิ้มที่มีเลศนัยมากจนผมไม่กล้าสบตา ยืนเงียบเป็สากอยู่นานสองนานกว่าจะมีคนมาดึงตัวคุณต่อพงษ์ไปร่วมวงสนทนา
“แหม ไม่เบาเลยเนาะเ้านายพี่เนี่ย หล่อสุดๆ” น้องชายตัวดีของผมเองครับ ไม่รู้มาเดินมาั้แ่เมื่อไหร่
“ใช่ หล่อมาก” ผมได้แต่เออออ
“แล้วเมื่อไหร่พี่จะใจอ่อน”
“ใจอ่อนอะไรของมึงวะ” ผมเกาหัว
“โธ่พี่ เค้ารู้กันหมดละ มีแต่พี่แหละไปอยู่ไหนมา”
“รู้อะไรวะ”
“อืม พี่นี่ท่าจะขาดสติ ก็รู้เื่ที่พี่ต่อชอบพี่ไง”
“เดี๋ยวๆๆๆ ไปรู้มาจากไหน” ผมถามด้วยความสงสัย ผมไม่เคยเล่าเื่งานให้ฟังแล้วไอ้โทมันจะไปรู้ได้ยังไง
“อ้าวพี่ลืมไปแล้วเหรอว่าผมกับไอ้ตงเป็เพื่อนซี้กัน”
“เออ ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละ”
“นั่นแหละ ตอนพี่มาทำงานแรกๆ ไอ้ตงมันมาถามเื่พี่ถี่ยิบเลยนะ ถามละเอียดจนผมยังแปลกใจ”
“หืม”
“จริง มันมีอะไรมันก็มาเล่าให้ฟังด้วย พี่อย่าลืมสิ ไอ้ตงมันก็ทายาทบริษัทคนนึง มีอะไรภายในมันก็รู้ ทั้งเื่อยู่ๆพี่ก็ได้งานทั้งที่ไม่มีการสัมภาษณ์ ไม่มีการคัดกรอง เงินเดือนมากกว่าชาวบ้านชาวช่อง ไหนจะมือถือราคาแพงนั่นอีก” ผมเผลอไปลูบมือถือที่นอนแอ้งแม้งในกระเป๋ากางเกงเลยครับ
“ปกติพี่ต่อเค้าเนี้ยบจะตาย คนขับรถทำอะไรไม่พอใจนิดหน่อยก็ไล่ออก แต่คนอย่างพี่กลับทำงานมาได้ตั้งหลายเดือน เป็ใครบ้างไม่แปลกใจ” ผมนี่เริ่มคล้อยตามละ ... ว่าแต่ คนอย่างกูนี่แบบไหนวะ
“ไม่เชื่อพี่ลองดูดิ เราคุยกันตอนนี้พี่ต่อยังมองพี่แบบไม่ละสายตาเลย” ผมหันไปมองเ้านายหนุ่มที่ยืนเด่นทางกลางฝูงชน เช็ดเข้...มองมาทางนี้จริงด้วย
“มึงก็พูดไปเรื่อย” ผมเถียง นึกถึงเื่ที่พัทยาขึ้นมาทันที
“พี่นั่นแหละเอ๋อ ไม่รู้เื่ว่าพี่ต่อเค้าชอบ”
“อ้าว กูเป็ผู้ชาย จะไปสนใจเื่แบบนี้ทำไมวะ”
“เหอะ พี่” น้องชายผมจิบเครื่องดื่มในมือ คงเพราะพูดมากคอเลยแห้ง
“กูไม่สนใจเื่นี้ด้วยโว้ย ภาระกูเยอะ”
“พี่อย่าเอาภาระมาอ้างเลย เพื่อนสมัยเรียนพี่ที่ไม่เรียนต่อแถวบ้านเราน่ะ ฐานะก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลยนะ ตอนนี้ลูกสามหลานสี่กันหมดละ” ไอ้โทมันพล่ามหนักเลยทีนี้
“อีกอย่างไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีคนมาจีบพี่ อย่างนังแววลูกเจ๊าสอนเ้าของตลาดน่ะ หน้าตามันก็ไม่ได้ขี้เหร่นะ ดีกรีเป็ถึงนางสงกรานต์ เทียวไล้เทียวขื่อมาหยอดพี่ทุกวี่วัน พี่ก็ไม่สน สุดท้ายมันก็โดนสอยจนท้องป่องไปแล้ว” ผมนึกถึงผู้หญิงที่เคยมาจีบอยู่่หนึ่ง ตอนนั้นผมสนใจแค่หาเงินมาเลี้ยงที่บ้านจนไม่ได้ตอบรับอะไร
“พี่รู้มั้ย นังแววน่ะ พออกหักจากพี่ มันก็ไปป่าวประกาศใหญ่โตเลยว่าพี่น่ะไม่ชอบผู้หญิง”
“เห้ย ตอนไหนวะ ทำไมกูไม่รู้เื่”
“เหอะ ใครมันจะกล้ามาเล่าให้พี่ฟังล่ะ อีกอย่างพี่ไปขับรถ กลับบ้านก็ดึกดื่นแล้ว” ผมล่ะต้องยอมจำนน
“กูไม่ได้ชอบผู้ชายโว้ย กูชอบผู้หญิง” ผมเถียงเสียงแข็ง
“พี่ ผมไม่ได้รังเกียจหรืออะไรหรอกนะถ้าพี่จะชอบใครน่ะ แต่พี่คิดดูสิ ปีนี้พี่ก็จะสามสิบแล้ว หน้าตาก็ไม่ได้แย่ หุ่นก็ดี แต่ดันไม่มีลูกเมีย แถวบ้านเราเค้าปั๊มลูกกันจนวิ่งเตะบอลเต็มสนามแล้ว”
“แล้วไงวะ” ผมยังคิดตามไม่ทัน
“เห้อ ผมละเบื่อพี่จริงโว้ย”
“คุณต่อจ้างมึงมาเป่าหูกูรึไงเนี่ย เดี๋ยวกูจ้างสองเท่าให้มึงหยุดพูด”
“หึหึ พี่ต่อเค้าไม่ต้องจ้างหรอก ก่อนหน้าที่พี่จะมา พ่อแม่ไอ้ตงมาถามผมใหญ่เลยเื่พี่ ว่าเป็ใครมาจากไหน ไม่มีใครจะเกลียดพี่สักคนนะ โดยเฉพาะแม่พี่ต่อเค้าน่ะ บอกว่ายังจำที่พี่คอยช่วยเหลือตอนนั้นได้เลย”
“หืม”
“พี่เอกอย่าลืมสิ พี่ต่อน่ะเป็ใคร คิดเหรอว่าพ่อแม่เค้าจะปล่อยให้ไปไหนมาไหนโดยไม่ดูแล แต่แกเป็เด็กนอกไง ไม่ชินกับการอยู่กับคนเยอะๆเลยย้ายไปอยู่อีกบ้าน”
“นี่มึงรู้เื่เ้านายกูมากกว่ากูอีกนะเนี่ย”
“ก็บอกแล้วว่ามีอะไรไอ้ตงก็มาเล่าให้ฟัง” ผมมองมันยักคิ้วอย่างหมั่นไส้ “อีกอย่าง พี่ต่อเค้าก็บอกพ่อแม่เค้าแล้วนะว่าคิดยังไงกับพี่”
“...” ผมอ้าปากค้างสิงานนี้
“ตอนที่ท่านมาถาม ผมก็ตอบตามความจริงแหละ ยังถามอีกนะว่าพี่มีทีท่าจะสนใจลูกชายเค้ามั้ยด้วย”
“แล้วมึงตอบไปว่าไงวะ”
“ผมก็บอกไม่รู้ ก็ผมไม่รู้ว่าพี่คิดยังไงนี่นา แต่ถ้าถามแม่เรานะ รายนั้นน่ะปลื้มพี่ต่อสุดๆ ถึงขั้นบอกว่าเสียดายไม่มีลูกสาว ไม่งั้นจะมาสู่ขอไปเป็เขย”
“เดี๋ยวๆๆๆ แม่เนี่ยนะ”
“แม่เรานี่แหละ พี่ไม่รู้เหรอว่าพี่ต่อทำคะแนนกับแม่เยอะเลยนะ ตอนที่แม่ป่วยก็ส่งกระเช้ามาเยี่ยมแทบทุกวัน วันเกิดแม่ที่พี่ไม่ได้กลับ พี่ต่อก็ซื้อกระเป๋าใหม่ให้ นี่ยังจ้างแม่บ้านไปทำความสะอาดให้อาทิตย์ละครั้งอีกด้วย”
“ทำไมกูไม่รู้เื่เลยวะ”
“ก็พี่ซื่อบื้อไง ถามจริงเถอะพี่ พี่ต่อเขาเก็บอาการมิดชิดเลยเหรอ พี่ถึงไม่รู้เื่อะไรเลยเนี่ย” ผมส่ายหัวแทนคำตอบ ไม่อยากคิดถึงเื่จูบกันหลายครั้งที่ผ่านมา
“เอาจริง ถ้าพี่ต่อกล้าจีบพี่นะ ผมว่าพี่ไม่รอดหรอก ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละน่า หน้าตาก็อย่างกับเทพบุตร ไม่รู้ว่าทำกรรมอะไรไว้ถึงได้มาชอบเบ้าหน้าเถื่อนๆแบบพี่เนี่ย”
“อ้าวไอ้โท นี่กูพี่มึงนา”
“นี่ผมมาคุยกับพี่ ก็แค่อยากบอกให้รู้ เพราะพี่เป็แบบนี้ไง ถึงไม่รู้เื่อะไรกับเค้า”
“นี่มึงจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ พี่มึงเป็ผู้ชายนะโว้ย จะให้ไปชอบป่าเดียวกันดื้อๆได้ไง”
“ย้อนกลับไปเื่นังแววเลยพี่ สวยขนาดนั้นพี่ยังไม่เอา เป็ใครก็คิดปะ... เอาจริงๆนะ แม่เรานี่แหละตัวดี พี่เคยเห็นแกคาดคั้นให้พี่แต่งงานมีลูกมั้ยล่ะ มีแต่มาบ่นกับผมว่าอยากอุ้มหลาน นี่ผมเพิ่งเรียนปีหนึ่งเองนะ ไม่รู้จะรีบไปไหน” ผมฉุกคิด...อายุปูนนี้แล้วแม่ไม่เคยถามเื่นี้สักคำ
“แม่บอกว่า พี่จะเป็อะไร รักใครชอบใครแม่ไม่ว่าหรอก เป็ห่วงแค่ตอนแก่จะไม่มีคนดูแล”
“มึงนี่แสนรู้เื่นี้จังเนาะ”
“พี่ ผมไม่ใช่หมานะ โฮ่ง” มีล้อเลียนอีก “เอาตรงๆดิพี่ พี่ไม่หวั่นไหวเลยเหรอตอนอยู่กับพี่ต่อ” ผมได้แต่นิ่ง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่กลับกลายเป็ว่าตัวเองไม่รู้อะไรอยู่คนเดียว คิดว่าการทำดีของเ้านายหนุ่มมาจากความเป็เ้านายลูกน้องเท่านั้น
“คุยอะไรกันครับพี่น้อง” เ้านายหนุ่มส่งเสียงถาม แถมยังยิ้มกรุ้มกริ่มมาอีกด้วย
“ไม่มีอะไรครับคุณต่อ”
“ไม่มีอะไรได้ไง” นั่นไงไอ้โท ใจคอมันจะปูดเื่ที่คุยกันไปเหรอวะ
“หือ เื่อะไรเหรอ เห็นคุยกันจริงจัง” เ้านายหนุ่มถามด้วยน้พเสียงอ้อแอ้ แถมยังเอาไหล่มาชนผมอีก
“ไม่มีอะไรหรอกครับคุณต่อ เมาแล้วใช่มั้ยครับเนี่ย” ผมถาม
“พี่ต่ออย่าไปฟังพี่เอก เราคุยกันเื่หัวใจกันนิดหน่อยน่ะครับ”
“หัวใจ” เ้านายหนุ่มทำหน้างง แก้วในมือชะงักไปเลย
“ครับ พอดีว่าคนแถวนี้มีคนมาชอบแล้วยังไม่รู้ตัว” เ้านายหันขวับมาทางผมเลยทีนี้ สีหน้าบึ้งตึงเป็คนละคน
“ใครมาชอบนาย” อ้าว สรรพนามเดิมกลับมาทันที แถมน้ำเสียงนี่หาเื่สุดๆ
“ไอ้โทโว้ย ถ่ายรูป” เสียงเ้าของงานวันเกิดะโมา ไอ้น้องชายตัวดีก็ขอตัวไปทันที แถมทิ้งะเิลูกใหญ่ไว้ให้ด้วย...
“สรุปว่าใคร” เ้านายท่าทางจะไม่ลดละเื่นี้เลย
“ไม่มีอะไรหรอกคุณพ่อ ไอ้โทมันล้อเล่นน่ะครับ”
“พี่เอกเป็ของผม” เสียงเข้มกระซิบข้างหู “จำไว้นะครับ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่ามาแหยม” งานเข้าแล้วมั้ยกู...
แล้วเ้านายผมก็หมุนตัวกลับไปในวงสนทนาต่อ ผมยืนหัวเดียวกระเทียมลีบแล้วตอนนี้ มือใหญ่ยกแก้วเครื่องดื่มกรอกปากไม่หยุด ท่าทางกรึ่มๆเมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะเริ่มเมาแล้ว ใบหน้าแดงก่ำไม่รู้ว่าเมาหรืออะไรยังคงจับจ้องมาทางผมอย่างไม่เป็มิตรจนรู้สึกอึดอัด
“พี่เอก พวกผมกลับก่อนนะ” ไอ้หนึ่ง หลานชายผมะโบอกด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“อ้าวทำไมรีบกลับวะ”
“เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังนะพี่” น้องชายผมรีบวิ่งตามญาติในคราบเพื่อนขึ้นรถที่มารออยู่แล้ว ผมได้แต่ยืนงงในดงผู้ดีแล้วครับ...
3K
