นอกจากเหล่าเทพแห่งสายน้ำจะได้รับข่าวอันไม่น่าภิรมย์เื่มนุษย์เครื่องสังเวย บรรดาปีศาจแค่มาทักทาย หาเื่ก่อกวนใต้เท้าจีกงเสียมากกว่าต่อสู้จริงจัง ไม่ทันได้แพ้ราบคาบหรือหมดสภาพก็พากันหนีไปเสียแล้ว
อย่างปักษา ยักษา สัตว์อสูรสุนัขสามหัวอยู่ตระกูลจำพวกลมคงกลับไปฟื้นพลังที่เทวโลกชั้นฟ้าหรือนรกภูมิของตน น่าจะไม่เดินทางมาอีกสักพัก
เทวโลกในแต่ละชั้นไม่ใช่คิดจะมาก็มา หากมิใช่ถูกส่งมาโดยอำนาจแห่งาา์ ปีศาจผู้ทรงพลังเช่นเฟยอี๋และตนอื่นซึ่งมีไม่มากนัก ต้องรอเวลาประตูระหว่างภพภูมิเปิด ต่อให้เป็เทพผู้ปกครองเทวโลกชั้นใหญ่ทั้งสาม
ชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ
ยังไม่ใช่เื่ง่ายดาย ต้องใช้พลังเวทมหาศาลในการเดินทางข้ามภพภูมิเทวโลกแต่ละครั้ง ขนาดใต้เท้าจีกงเองไม่ใคร่จะเดินทางข้ามภพภูมิบ่อยครั้งหากว่าท่านไม่มีธุระจำเป็ต้องไปจริง ๆ
บริเวณตั่งนั่งไม้สนแดงกลางเรือน ใต้เท้าจีกงได้ชื่นชมวิทยายุทธ์ของบุตรชาย จนญาติทางฝ่ายภริยาเดินเข้ามาสนทนาเื่เทพอู่เฉิน จึงมีท่าทางสงสัยใคร่รู้
"เครื่องสังเวยผู้รอดชีวิตเป็ศิษย์ตาเฒ่าฮุ่ยิอย่างนั้นรึ?"
"ใช่แล้วใต้เท้า ท่านซื่อหยูอี้แจ้งข่าวข้ามาว่านางเป็ศิษย์ลับ ๆ ของสำนักเทียนหลงจึงไม่มีใครรู้จักนาง อีกเื่หนึ่ง เทพอู่เฉินกำลังจะเข้าจำศีลในราตรีนี้"
งูจำศีลคืองูลอกคราบดี ๆ ปีศาจอสรพิษเข้าสู่สภาวะร่างกายอ่อนแอมากที่สุด เทพอู่เฉินมีกายครึ่งหนึ่งเป็ปีศาจ หากท่านถูกรบกวนไม่ว่าด้วยเหตุใด ปีศาจน่ารำคาญอย่างนางเฟยอี๋คงต้องมา
บุตรชายผู้ฝักใฝ่ฝ่ายเทพไม่ชอบนิสัยของมารดานัก เทพทั้งหลายต่างรู้ในข้อนี้
ก็ไม่มีผู้ใดชอบนางแม้แต่ปีศาจด้วยกันเอง
"ประหลาดจริงท่านหลิ่งฟาง เหตุใดจึงไม่มีสารทางน้ำส่งข่าวมาว่าท่านจะจำศีล"
"ข้าคิดว่าด้วยวิสัยของท่านอู่เฉิน ไม่ใคร่จะรบกวนผู้ใด ใต้เท้าจีกงงานล้นมือ ทั้งปัญหาภายในภายนอก งานดูแลโลกมนุษย์ จัดการกับปีศาจอสูรก็น่าเหนื่อยหน่าย"
"ท่านพ่อท่านแม่... ข้าขอคำอนุญาตไปปกป้องเรือนท่านอู่เฉินสักสามราตรีกาล ข้าคิดว่าสมควรไป" บุรุษเทพแห่งท้องทะเล บุตรชายคนโตยกมือคารวะ
เทพหลิ่งฟางผู้มีศักดิ์เป็อาห่าง ๆ เห็นด้วยและบุรุษเทพอีกสี่ก็เห็นพ้องต้องกัน บุตรชายคนเล็กของใต้เท้าจีกงคงไม่ปล่อยให้พี่ชายไปตามลำพัง
"ข้าขออาสาไปร่วมด้วยอีกแรง ไปเอาหน้าคนเดียวได้ยังไงเล่าท่านพี่"
"พวกเ้าทั้งสองจงไป ระวังตัวด้วยลูกชายข้า"
ใต้เท้าจีกงให้คำอนุญาตด้วยน้ำเสียงขึงขัง เลื่อนมือขึ้นลูบเคราหงอกขาว ก่อนจะหันไปวานขอให้บ่าวประจำเรือนและเทพชั้นผู้น้อยช่วยกันจัดการซ่อมแซมพื้นหินด้านหน้า ซึ่งถูกทุบจนแตกกระจาย
เหล่าเทพใช้เวทในการซ่อมแซมสิ่งของ รักษาอาการาเ็ให้กัน โดยส่วนใหญ่แล้วพลังเวทของเทพโดยกำเนิด เทพเซียนซึ่งมาจุติในภพภูมินี้จะมีเวทเป็แสงสีเขียวหรือสีฟ้า
ต่างจากอู่เฉินผู้มีไอเวทเหมือนมารดา จึงไม่เชิงว่าเป็เทพด้วยซ้ำ แต่ท่านได้รับการให้เกียรติว่าเป็เทพแห่งสายน้ำอีกหนึ่ง บนเทวโลกต่างเรียกท่านว่า 'เทพอู่เฉิน' 'ท่านอู่เฉิน' เพราะบุรุษเทพปีศาจผู้นี้รักสงบ สุขุมเยือกเย็น มีเมตตากรุณา มีเหตุและผลในการใช้ชีวิตเฉกเช่นบิดาผู้เป็เทพเ้าับนเทวโลกชั้นฟ้า
"ท่านหลิ่งฟาง ข้าขอรบกวนท่านทีเถิด ช่วยส่งข่าวให้นางเฟยอี๋ด้วยว่าไม่ต้องลำบากมาเยี่ยมเยียนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ภพภูมิบาดาลเราไม่อยากจะต้อนรับนาง"
"ด้วยความยินดีเป็อย่างยิ่งใต้เท้าจีกง บุตรชายทั้งสองของท่านอาสาไปทางนั้นแล้วทางนี้ให้ข้าจัดการ"
บุรุษเทพสูงวัยกระโจนลงน้ำ ปรากฏเป็หางทรงครึ่งวงกลมสีนวลสวยเหมือนหางของม้าน้ำ ซัดคลื่นขนาดใหญ่สาดกระเซ็นขึ้นสูงกลายเป็วงเวท เพื่อสร้างหลุมน้ำวนในการเดินทางไกล โดยมีบุตรชายทั้งสองของเทพผู้เฒ่ากระโจนกายลงไปในคลื่นน้ำ เดินทางไปในอีกเส้นทางหนึ่ง
ใต้เท้าจีกงหมดธุระไปเื่หนึ่งแล้วยังมีงานอีกมากมาย เคียงข้างภริยาเทพแห่งทะเลนอกทิศประจิม นางฟางเหนียง ภริยาของท่านมีสีหน้าเป็กังวล
"ท่านพี่จะทำอย่างไรต่อไป มีอะไรให้ข้าช่วยแบ่งเบาหรือไม่ ข้าไม่เคยเกี่ยงงานปกป้องเทวโลก ข้ายินดีเสียสละเพื่อส่วนรวม"
"ภริยาข้า น้ำใจเ้างามนัก แต่ข้าเกรงว่าจะไม่รบกวนเ้า ข้าขอลองติดต่อสหายเก่าดูเสียก่อนให้รู้ความแน่ ว่าเื่มันเป็ไปเป็มาอย่างไร"
"ท่าน... รู้จักเซียนนักพรตนั่นด้วยหรือ?"
ใต้เท้าจีกงหัวเราะร่า
"ไอ้หลวงจีนเฒ่ากับข้าน่ะ รู้จักกันเป็อย่างดี"
เวหากลิ่นหอมกรุ่นใต้ผกามาศหลากสีสัน ลูบผ่านแก้มนวลผ่องอย่างอ่อนโยน ให้ความรู้สึกสงบร่มเย็นยิ่งนัก อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองดอกเหมยร่วงหล่นลงจากพรรณพฤกษาสูงใหญ่ แผ่ฝ่ามือออกรับกลีบบุษบันสีหวานนุ่มนวล ชื่นชมมันด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
นางลืมตาตื่นมาชมจันทร์ใกล้รุ่งฟ้าสาง หลังผล็อยหลับไปทั้งที่จะไม่นอนก็ได้ นางไม่รู้สึกง่วงนอนหากไม่ออกแรงทำอะไรให้เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ท้องไม่หิวเหมือนกระเพาะถมไม่เต็ม รับประทานผลไม้ อาหารในเทวโลกเพียงย่อยสลายหายไปเสียเฉย ๆ
รุ่งอรุณนี้นางสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ สามารถเสกสรรสิ่งต่าง ๆ ได้ดั่งใจ นางใช้เวทเซียนในการเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดแจงทรงผมให้สวยงาม ติดเครื่องประดับเป็ช่อดอกไม้สีขาวเล็กจิ๋วซึ่งเบ่งบานอยู่เป็กลุ่มบนศีรษะของนาง
นางมอบรางวัลให้กับตนเอง ด้วยความที่นางไม่มีโอกาสใช้วิชาเซียนบ่อยนักหากไม่ใช่่เวลาของการฝึกฝนในยามราตรี นางก็ต้องทำทุกอย่างด้วยสองมือเหมือนชาวบ้านทั่วไป เพื่อปกปิดสถานะของตนเอาไว้
ั้แ่ขึ้นมาอาศัยบนเมืองเทพ นางแค่กะพริบตา สามารถเสกเวทสั่งการได้สมใจ เวทอะไรที่ว่ายาก เวลานี้ราวกับว่านางเป็ผู้มีพลังขึ้นมาในระดับเทพเซียนผู้ได้รับพลังจากเทพบน์
ผู้คนที่นี่ยังไม่มีใครนับว่านางเป็ภริยาท่านอู่เฉิน ก็เท่ากับว่านางมิได้ออกเรือน นางเป็เครื่องสังเวยผู้รอดชีวิต ดวงิญญาที่มีกายทิพย์อันวิเศษประเภทหนึ่งบนเทวโลก
ดีเสียจริง! โชคชะตาฟ้าเข้าข้าง ใจดีกับนาง ได้เที่ยวเล่นแล้วยังไม่ต้องมาปรนนิบัติสามี นางได้รับอิสรภาพอย่างสมบูรณ์แบบ มันเป็สิ่งที่นางถวิลหามาตลอดลมหายใจของนาง
ซื่อหยูอี้ บ่าวคนสนิทของเทพอู่เฉิน ส่งเสื้อผ้าอาภรณ์สีดำให้ั้แ่เมื่อวาน ยามนี้กลับมองนางด้วยสายตาไม่เข้าใจ อะไรทำให้นางใจเย็นถึงเพียงนี้
"ท่านอู่เฉินไม่ได้ห้ามเ้าไม่ให้ออกมา แต่ข้าเกรงว่าเ้าจะได้รับอันตรายเมื่อศัตรูมาเยือน"
"ข้ารึ? ท่านพูดกับข้ารึ" นางหันไปถาม แต่ไม่ยอมให้เขาตอบ โบกมือไปมา "คิดมากน่า... ท่านซื่อหยูอี้ก็... เรือนอันงดงามของเทพอู่เฉินออกจะเงียบสงบเท่านี้ ศัตรูที่ไหนจะมาเล่า ข้าว่าไม่มี..."
ตูม!
พสุธาหินอันแข็งแกร่งซึ่งเรียงตัวกันอย่างสวยงามเป็ทางเดินเข้าเรือนด้านหน้าเกิดหลุมขนาดใหญ่ สิ่งมีชีวิตบางอย่างหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างรุนแรง อาเป้ยะโหลบอย่างทันท่วงที ปลายเท้าของนางเหยียบยืนอยู่บนสะพานไม้
ทางด้านหนุ่มร่างอ้อนแอ้นในฝั่งตรงกันข้ามกับนางอยู่ใกล้พื้นหินนั้นมากที่สุด หลังจากที่หลบหลีกการโจมตีไปได้อย่างฉิวเฉียด ซื่อหยูอี้ใบหน้าซีดเผือด ก้มลงมองพื้นอันสวยงามของเทพอู่เฉินถูกทำลายไม่มีชิ้นดี
"พวกเ้า! บังอาจนัก"
ไม่ทันไร เซียวอี้หรูตามมาสบทบพอดี สองพี่น้องงูขาวและงูเขียวเกรี้ยวโกรธเป็อย่างมากด้วยความที่ตนรักษาคำพูดเอาไว้ไม่ได้ จึงเข้าห้ำหั่นกับพลธนูในร่างยักษา เทพชั้นผู้น้อยในเรือนอีกห้าถึงหกเข้ามาร่วมวงด้วย
อาเป้ยหันไปทางสัตว์อสูรหนึ่งตน...
พยัคฆาสีขาวร่างกายห่อหุ้มด้วยเปลวอัคคี มองหน้านางอย่างหยิ่งผยอง เขี้ยวแหลมคมยาวยื่นออกมาพ้นปาก เยื้องย่างเข้ามาหานาง ผู้ออกจะประหลาดใจและตื่นเต้นเสียมากกว่าหวาดกลัว
"พยัคฆ์อัคคี... ข้าเคยอ่านจากตำราเล่มหนึ่งว่าท่านกินเนืุ้์ด้วย อย่ากินข้าเลยนะ ข้าไม่อร่อยแน่นอน หากว่าท่านไม่เชื่อ ลองถามท่านอู่เฉินได้ ข้าอยู่ในปากงูมาก่อน เห็นว่าข้าจะไม่อร่อยจริง ๆ"
"เ้าไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปเมื่อมาเยือนเทวโลก กายของเ้าคือสมบัติของเทพอู่เฉิน แต่ข้าไม่สนใจเ้า ข้า้าหยกพันปี"
"ท่าน้าหยกพันปีไปเพื่อการใด?"
"ไม่ใช่เื่ของเ้า"
"มันต้องเป็เื่ของข้าซี ข้าเป็ผู้พักอาศัย จะให้ข้ากิน ๆ นอน ๆ อยู่เฉย ๆ ทำตัวเปล่าประโยชน์[1] ได้ยังไง ข้าเห็นว่าท่านดูจะเป็อสูรที่พูดจารู้เื่ ท่านลองตรึกตรองดูว่าเราควรพูดคุยกัน หรือจะสู้กันเสียให้หมดแรงทั้งสองฝ่าย"
"เ้า! บังอาจบุกรุกทำลายอาณาจักรเทพ"
กลายเป็เทพที่พูดจาไม่รู้เื่ งูเขียวคนพี่ดึงกระบี่ออกจากคมฝักแล้วเข้าต่อสู้ บ่าวลูกสมุนอีกห้านายเป็งูออกมาปกป้องเรือน
ด้วยวิสัยของปีศาจพอได้กางกรงเล็บก็คงจะไม่ฟังนางอีกต่อไป
ต่างฝ่ายเข้าห้ำหั่นกันด้วยความโกรธแค้น ฝ่ายหนึ่งอยากได้หยกพันปี อีกฝ่ายหนึ่งปกป้องที่พักอาศัยด้วยการทำลายมันเสีย
ส่วนตัวนาง... ไม่เอาด้วยดีกว่า นางี้เีฟาดฟันกับใคร
"เชิญท่านทั้งหลายตามสบาย ข้าไปก่อนล่ะ สู้กันให้หมดเรี่ยวแรง ฆ่าให้เกลี้ยงนะ"
[1] สำนวน : ทำตัวเปล่าประโยชน์ 吃白飯
166K
![The Legend Power Demons God [ตำนาน เทพปีศาจบรรกาล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3580e5922743b3653ab6a71feaf39f1f.webp)
