ยอดหมอเทวะบรรพกาล

ทิศทางลมเปลี่ยนกะทันหัน บรรดาฝูงชนที่เตรียมสลายตัวพากันชะงักและวกกลับมามุงดูเรื่องสนุกอีกรอบ แต่คราวนี้ต่างคนต่างทิ้งระยะห่าง หวั่นใจว่าเลือดจะกระเด็นมาโดนตัว

หญิงท้องแก่เริ่มเปิดสวิตช์เล่นงิ้วฉากใหญ่ "ที่รัก... มะ... มันลวนลามฉัน โอ๊ย ปวดท้องเหลือเกิน ลูกของเรา... ฮือๆๆ" เธอแหกปากร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจ ทว่าบีบน้ำตาออกมาไม่ได้สักหยด

กลุ่มกุ๊ยในคราบคนงานกระชับวงล้อม บีบให้ลั่วหยางกับไป๋จิ้งติดอยู่ตรงกลาง

ไป๋จิ้งเริ่มหน้าถอดสี ลั่วหยางคว้าแขนเธอรั้งไปหลบด้านหลังทันที ก่อนจะกระซิบเสียงเหี้ยม "แจ้งตำรวจ"

น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นเครือ "ฉะ... ฉันเสียบชาร์จโทรศัพท์ทิ้งไว้ ไม่ได้หยิบติดมาด้วย"

ลั่วหยางถึงกับพูดไม่ออก "... "

แม้พวกมันจะตีวงล้อมเสร็จสรรพ แต่กลับยังไม่รีบลงมือ ไอ้หัวโจกชูท่อเหล็กขึ้นตะโกนป่าวประกาศ "ทุกคนดูหน้าไอ้สวะนี่เอาไว้ ขนาดคนท้องมันยังไม่เว้น พวกคุณว่ามันสมควรโดนกระทืบไหม"

ชัดเจนว่านี่คือสคริปต์ที่หยางหลงกับจางไป๋วางแผนกันมาอย่างดี กะจะประจานเขาให้อับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีก่อนค่อยลงมือเหยียบซ้ำ

หากคาดเดาไม่ผิด 'สองตัวเอก' ของเรื่องคงใกล้ถึงคิวเปิดตัวเต็มที เพื่อนเก่าสองคนนั้นไม่มีทางพลาดช่วงเวลาไฮไลต์แบบนี้แน่ ขืนลงทุนจัดฉากใหญ่โตแต่ไม่โผล่หัวมาดูผลงานประจักษ์แก่สายตา มันก็คงเหมือนกินหมาล่าที่จืดชืดไร้รสชาติ

ลั่วหยางล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง เตรียมหยิบโทรศัพท์ออกมาแจ้งตำรวจเอง ทว่าวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับตัวเครื่อง ความรู้สึกเย็นยะเยือกแปลกประหลาดกลับแล่นปราดเข้าสู่ฝ่ามือ

ดวงตาปริศนาที่แปะอยู่ด้านหลังโทรศัพท์... มันกำลังกะพริบ

เมื่อคืนเขาถ่ายทอดพลังวิญญาณหล่อเลี้ยงดวงตาของอวี่เหรินอยู่นานสองนาน แต่มันก็แค่สั่นไหวเล็กน้อยแล้วหลับใหลไป ใครจะไปคาดคิดว่ามันจะมาตื่นเอาในจังหวะนรกแบบนี้

นี่มันเพิ่งสร่างซึม หรือต้องใช้เวลาทั้งคืนเพื่อผสานเข้ากับกลไกของโทรศัพท์กันแน่

ข้อสงสัยผุดขึ้นเต็มหัว แต่สัญชาตญาณบอกว่านี่ไม่ใช่เวลามานั่งวิจัยของขลัง มือของเขายังคงแช่อยู่ในกระเป๋ากางเกง เพราะมีไป๋จิ้งยืนประกบอยู่ด้านหลัง ขืนควักโทรศัพท์ออกมาโทรแจ้งตำรวจตอนนี้ เธอต้องเห็นดวงตาประหลาดนั่นเต็มสองตา และถ้าเรื่องนี้หลุดรอดไปเข้าหูหม่าจงหัวเมื่อไหร่ คงหาคำอธิบายมาแก้ตัวยาก เผลอๆ นอกจากจะชวดค่าเหนื่อยหลักล้านแล้ว ยังอาจจะลากความซวยชุดใหญ่มาลงกบาลตัวเองอีกต่างหาก

ท่ามกลางความตึงเครียด รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ จี-คลาส สีดำทะมึนคันนั้นก็เหยียบคันเร่งพุ่งแหวกเข้ามา จอดเทียบฟุตพาทหน้าจุดเกิดเหตุอย่างพอดิบพอดี

กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง หยางหลงชะโงกหน้าออกมาพร้อมรอยยิ้มจอมปลอมที่ดูเสแสร้งจนน่าสะอิดสะเอียน "อ้าวๆ เพื่อนเก่า โลกกลมจริงๆ ว่ะ มาบังเอิญเจอนายที่นี่ได้ยังไงเนี่ย แล้วนั่น... ไปทำอีท่าไหนถึงโดนล้อมกรอบแบบนั้นล่ะ"

หญิงท้องแก่ที่ยังคงนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นรับลูกต่อทันที "มะ... มันลวนลามฉัน แถมยังลงไม้ลงมือจนฉันเจ็บไปหมด ลูกแม่คงไม่รอดแล้วแน่ๆ โฮๆๆ"

หยางหลงเบิกตากว้าง แสร้งทำเป็นช็อกอ้าปากค้าง "ลั่วหยาง ดูไม่ออกเลยจริงๆ นะเว้ยว่าแกจะเลวระยำได้ขนาดนี้ คนท้องคนไส้แกยังไม่เว้น ต่ำตมจนหมายังส่ายหน้าเลยว่ะ"

ลั่วหยางนิ่งเงียบ มองการแสดงละครปาหี่ด้วยสายตาเย็นชา

จางไป๋รู้สึกว่าแค่นั่งสมน้ำหน้าอยู่ในรถยังสะใจไม่พอ มันกระชากประตูลงมาแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน "ลั่วหยาง เห็นวันนั้นทำตัวซะหล่อ นึกไม่ถึงเลยว่าเนื้อแท้จะสันดานดิบขนาดนี้ ถ้าเด็กในท้องผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไปล่ะก็... แกเตรียมตัวไปนอนแดกข้าวแดงในคุกยาวๆ ได้เลย"

ลั่วหยางเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "หน้าพิพิธภัณฑ์มีกล้องวงจรปิดทุกมุม คิดว่าลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะขู่ฉันได้เหรอ" เขาตวัดสายตากล้าแข็งไปปะทะกับหยางหลง "ไอ้กุ๊ยพวกนี้ก็คนงานจากโรงงานแกทั้งนั้น ตำรวจสืบแป๊บเดียวก็ถึงตัวบงการแล้ว ถ้าวันนี้พวกมันกล้าแตะต้องฉันกับคุณไป๋แม้แต่ปลายเล็บ... แกเตรียมตัวพังพินาศตามพวกมันไปได้เลย"

หยางหลงแค่นเสียงเหยียดหยาม "ฉันไม่รู้ว่าแกเห่าอะไร ฉันก็แค่บังเอิญขับรถผ่านมาดูหมาโดนรุมกระทืบก็เท่านั้น วันนี้ฉันอยากจะเห็นเป็นบุญตาว่ะ ว่าใครกันแน่ที่จะหนีความผิดไม่พ้น... แก หรือ ฉัน"

ลั่วหยางเงียบกริบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไอ้พวกนี้ก็ประสบความสำเร็จในการสร้างความขยะแขยงจนเขาอยากจะขย้อนของเก่าออกมา ต่อให้สุดท้ายกล้องวงจรปิดจะกู้ความบริสุทธิ์ให้เขาได้ แต่วันนี้เขาก็เสียเปรียบเต็มประตูอยู่ดี

"ฮ่าๆๆ" จางไป๋หัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้กระจอกอย่างแกก็มีวันนี้เหมือนกันเว้ย สวะอย่างแกมันคู่ควรเป็นจับกังแบกปูนนู่น ริอ่านมาชูคอทำตัวเป็นหมอเทวะ ถุย"

ลั่วหยางสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเชือดเฉือน "จางจื้อพ่อแกน่ะ ฝีมือรักษาก็กระจอก ยังมีหน้ามาท้าพนันกับฉัน โดนฟาดเงินไปตั้งห้าแสนแถมยังโดนไล่ตะเพิดกลับไปเหมือนหมาข้างถนน... พวกแกคิดว่าการใช้ลูกไม้ต่ำตมพรรค์นี้มาสาดโคลนใส่ฉัน แล้วมันจะทำให้ฉันดูน่าสมเพชเหรอ จะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่รู้สึกสะทกสะท้านสักนิด แค่สมเพชพวกขี้แพ้ไร้น้ำยาอย่างพวกแกสองคนก็เท่านั้นแหละ"

"ไอ้สวะเอ๊ย" จางไป๋ถูกจี้ใจดำจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มันกำหมัดแน่นเตรียมพุ่งเข้าไปซัดหน้าลั่วหยาง

หยางหลงตวาดกร้าว "จางไป๋ แกถอยออกมา"

จังหวะเดียวกันนั้น มันก็ลอบส่งซิกทางสายตาให้หัวโจกกล้ามโตอย่างรู้กัน

ไอ้หัวโจกรับสัญญาณอำมหิต มันง้างท่อเหล็กในมือขึ้นสุดวงสวิง แล้วหวดฟาดลงมาที่กลางกระหม่อมของลั่วหยางเต็มเหนี่ยว... หมายจะเอาให้กะโหลกแตกตั้งแต่ไม้แรก

ลั่วหยางถอยไม่ได้ เพราะแผ่นหลังชนเข้ากับร่างของไป๋จิ้งที่ยืนตัวสั่นอยู่ เขาจำใจคลายมือที่กำโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออก อันที่จริงตลอดเวลาที่ต่อปากต่อคำกับพวกจางไป๋เมื่อครู่ เขาลอบถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าสู่ดวงตาอวี่เหรินอยู่อย่างเงียบเชียบ หวังจะใช้โอกาสนี้กระตุ้นให้มันตื่นจากการหลับใหลอย่างสมบูรณ์ ทว่าสถานการณ์จวนตัวบังคับให้เขาต้องตัดใจหยุดกลางคัน เพื่อชักมือออกมารับมือกับมัจจุราชที่กำลังฟาดลงมา

แต่แล้วทิศทางลมกลับพลิกผันอย่างคาดไม่ถึง

ท่อนแขนล่ำสันของไอ้หัวโจกกลับร่วงผล็อยราวกับหุ่นเชิดสายขาด ทิศทางของท่อเหล็กหักเหตวัดวูบลงด้านล่าง ฟาดเข้าที่กลางกบาลของหญิงท้องแก่เต็มแรง

ปึ้ก!

หญิงคนนั้นไม่ทันได้กรีดร้องออกมาสักแอะ ร่างท้วมสลบเหมือดล้มตึงกระแทกพื้นคาที่

ทุกคนในเหตุการณ์เบิกตาโพลง ช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง หยางหลงกับจางไป๋อ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

ลั่วหยางเองก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น... ดวงตาอวี่เหรินตื่นแล้ว และมันเป็นฝ่ายกระชากสายใยบงการ

"หม่าจวิน ไอ้บัดซบ แกทำบ้าอะไรของแกวะ" หยางหลงสติแตกแผดเสียงด่าลั่น

หม่าจวิน... ไอ้หัวโจกกล้ามโต แทนที่จะได้สติจากเสียงตะโกน มันกลับง้างท่อเหล็กขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฟาดเปรี้ยงเข้าที่ขมับของลูกน้องที่ยืนงงอยู่ข้างๆ อย่างจัง

เสียงกระดูกลั่นดังกึกก้อง ชายโชคร้ายคนนั้นตาเหลือก ล้มตึงลงไปกองกับพื้นอีกราย

หยางหลงหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ความหวาดกลัวพุ่งเกาะกุมหัวใจ กุ๊ยพวกนี้คือคนงานในโรงงานของเขาทั้งนั้น และหม่าจวินก็คือหัวหน้ายาม ขืนไอ้บ้านั่นคลุ้มคลั่งตีคนจนตาย เขานี่แหละที่จะโดนหางเลขข้อหาผู้จ้างวานฆ่าไปเต็มๆ

"ระ... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันเว้ย ฉะ... ฉันไปก่อนล่ะ" จางไป๋ปอดแหกสับตีนแตกวิ่งหนีเอาชีวิตรอดทันที

"จางไป๋ ไอ้เวรตะไลเอ๊ย แกทิ้งฉันเหรอวะ" หยางหลงสบถด่าไล่หลัง ทว่าจางไป๋ไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ซ้ำยังสับขาหน้าตั้งเร็วกว่าเดิมราวกับผีหลอก

หม่าจวินตาลอยเคว้ง ง้างท่อเหล็กเปื้อนเลือดขึ้นมาอีกครั้งหมายจะฟาดกบาลเหยื่อรายต่อไป เร็วเท่าความคิด ลั่วหยางพุ่งพรวดประชิดตัว คว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของมัน ก่อนจะตวัดขาขัดสกัดรวบยอดจนไอ้หัวโจกล้มหน้าคะมำ แล้วกดร่างมันลงกับพื้นคอนกรีตอย่างเฉียบขาด

จังหวะนั้นเอง แววตาของหม่าจวินก็กลับมามีสติอีกครั้ง พอรู้ตัวว่าถูกลั่วหยางกดล็อคอยู่บนพื้น มันก็ชะงักอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงร้องสั่งการลูกน้องที่เหลือ 

"พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่วะ เข้าไปรุมมันสิวะ"

ทว่าอันธพาลนับสิบชีวิตกลับไม่มีใครกล้าขยับ พวกมันพร้อมใจกันโยนท่อเหล็กทิ้งเกลื่อนพื้น แล้วหันหลังวิ่งหนีป่าราบราวกับผึ้งแตกรัง

หม่าจวินเพิ่งจะมีเวลาหันไปสังเกตเห็นหญิงท้องแก่ที่นอนหัวแตกเลือดอาบ กับลูกน้องคนสนิทที่นอนสลบเหมือดจมกองเลือดอยู่ข้างๆ มันถึงกับช็อกตาตั้ง สมองขาวโพลนไปอีกรอบ

ลั่วหยางตะโกนก้อง "ใครก็ได้ช่วยโทรแจ้งตำรวจที"

บรรดาฝูงชนที่กำลังอ้าปากค้างเพิ่งสะดุ้งตื่นจากภวังค์ หลายคนรีบล้วงโทรศัพท์ออกมากดรัวโทรแจ้งสายด่วน

สถานการณ์พลิกกลับตาลปัตร หยางหลงจะกล้าอยู่รอความตายได้อย่างไร มันรีบเหยียบคันเร่งมิดจนล้อฟรี ซิ่งหนีหายไปในพริบตา

ชาตินี้ทั้งชาติหยางหลงคงไม่มีวันเข้าใจ ว่าละครจัดฉากสั่งสอนศัตรูที่อุตส่าห์ลงทุนลงแรงไปตั้งมากมาย จู่ๆ มันย้อนกลับมารัดคอตัวเองได้อย่างไร สิ่งเดียวที่มันรู้ซึ้งแก่ใจในเวลานี้คือ... งานนี้มันซวยบรรลัยแล้วจริงๆ

ไป๋จิ้งจ้องมองแผ่นหลังกว้างของลั่วหยาง นัยน์ตากลมโตคู่นั้นทอประกายลึกล้ำซับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง... ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าตื่นตระหนกนั้น ภายในใจของเธอกำลังคิดคำนวณสิ่งใดอยู่