ตอนที่ 8 แรงต่อต้านของเด็กหนุ่ม
เสียงสลักกลอนประตูไม้โอ๊กหนาหนักที่ถูกปิดลงและล็อกดัง *แกร๊ก...* ก้องสะท้อนอยู่ในมโนสำนึกของกายอย่างรุนแรง
หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระรัวราวกับเสียงกลองรบ ร่างหนาเกร็งตัวขึ้นมาในทันทีด้วยความตื่นตระหนกและประหม่าสุดขีด
เขารู้สึกเหมือนเพิ่งถูกปิดกั้นออกจากโลกภายนอกที่แสนเรียบง่าย และถูกกักขังอยู่ในดินแดนส่วนตัวที่คุณน้านิกกี้เป็ผู้ควบคุม
เขาเป็เพียงเด็กต่างจังหวัด ลูกชาวไร่อ้อยที่ดิ้นรนเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ความหรูหราของโรงแรมห้าดาวแห่งนี้ช่างห่างไกลจากชีวิตของเขาเหลือเกิน
กายกลืนน้ำลายเหนียวคอลงเอื้อกใหญ่ พยายามสูดลมหายใจเพื่อรวบรวมสมาธิที่แตกกระเจิงให้กลับมาจดจ่ออยู่กับหน้าที่พนักงานบริการ
เขาก้าวเท้าผ่านพรมสีแดงหนานุ่มอย่างระมัดระวัง ประคองถาดสแตนเลสบรรจุเครื่องดื่มแชมเปญพรีเมียมมุ่งตรงไปยังโต๊ะกระจกใสริมหน้าต่าง
ทว่ามือหนาทั้งสองข้างของเขากลับสั่นระริกจนควบคุมได้ยาก กระแสความร้อนผ่าวจากรอยััของนลินีบนหลังมือขวาเมื่อครู่ยังคงอุ่นซ่านเป็จังหวะตุบๆ
ความร้อนลึกลับนั้นแผ่ซ่านผ่านิัเข้าสู่กระแสเื ปลุกกระตุ้นความดิบและความตื่นตัวตามสัญชาตญาณของวัยหนุ่มสะพรั่งขึ้นมาทีละน้อย
มันเป็ความรู้สึกซ่านเสียวที่แปลกใหม่สำหรับเด็กหนุ่มใสซื่อ ปลุกเร้าให้แก่นกายร้อนผ่าวเบื้องลึกขยายตัวตึงแน่น ดุนดันสู้เนื้อผ้ากางเกงสแล็กจนเริ่มปวดหน่วง
กายวางถาดลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างแ่เบา พยายามไม่ให้แก้วคริสตัลหรูหรากระทบกันจนส่งเสียงน่าอายออกมาท่ามกลางความเงียบสงัด
เขารู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศภายในห้องสวีทแห่งนี้อย่างยิ่ง แสงไฟสีส้มสลัวทำให้ห้องดูอบอุ่นแต่แฝงไว้ด้วยความลึกลับเย้ายวน
เครื่องปรับอากาศที่เปิดจนเย็นฉ่ำพ่นลมหนาวมากระทบผิวกายภายนอก แต่ภายในร่างกายของเด็กหนุ่มกลับร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม
ยิ่งเมื่อคุณน้านิกกี้เดินเยื้องย่างเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาอย่างช้าๆ กลิ่นอายเนื้ออุ่นของเธอก็โชยมาปะทะจมูก
มันเป็กลิ่นแป้งเด็กหอมสะอาดอ่อนละมุนผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมฝรั่งเศสหรูหราเข้มข้น ปลุกประสาทััของเขาให้เตลิดเปิดเปิง
เสื้อคลุมผ้าไหมซาตินสีครีมตัวบางเบาที่นลินีสวมใส่พลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน เน้นให้เห็นส่วนเว้าสะโพกและทรวงอกสลักชัดเจน
ปอยผมทรงแสกกลางที่เปียกชื้นเหงื่อของกายลู่แนบแก้มคมเข้มยามที่เขาแสร้งก้มหน้าจัดวางแก้วแชมเปญหลบเลี่ยงสายตาคมปลาบ
แต่สายตาเ้ากรรมกลับแอบปรายมองภาพสะท้อนในกระจกหน้าต่าง เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องและยอดอกที่นูนชันสู้สายตาอยู่ใต้อาภรณ์บางเบา
ความกระสันวาบหวามแล่นริ้วลงสู่ท้องน้อยของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้กึ่งกลางลำตัวแข็งขืนขยายขนาดตึงเปรี้ยะขึ้นมาทันควัน
เป้ากางเกงสแล็กสีดำของเขาโป่งนูนบวมเป่งตึงเปรี๊ยะจนอึดอัดคับแน่น สร้างความทรมานและเสียวซ่านรัญจวนใจอย่างแสนสาหัส
กายนึกถึงใบหน้าของเมย์ แฟนสาวผู้อ่อนโยนและแสนดีของเขาขึ้นมาทันทีเพื่อดึงสติของตนเองให้ออกจากบ่วงเสน่หาตรงหน้า
เมย์มักจะสวมชุดพนักงานต้อนรับสีซีดธรรมดาๆ คอยทำงานงกๆ ในร้านขายของชำเล็กๆ ใกล้หอพักเพื่อช่วยเขาประหยัดค่าใช้จ่าย
เธอมักจะเตรียมกับข้าวประหยัดมัธยัสถ์อย่างแกงจืดเต้าหู้กับไข่เจียวและข้าวสวยร้อนๆ จากหม้อหุงข้าวเก่า นั่งรอเขาอยู่ในห้องเช่าที่ร้อนระอุ
ความรักบริสุทธิ์ของเมย์และแกงจืดเต้าหู้กับไข่เจียวที่เธอนั่งรอคอยเขาอยู่ที่ห้องเช่าซอมซ่อพัดลมฝุ่นจับ คือเกราะกำบังทางศีลธรรมเพียงหนึ่งเดียวในใจของเขา
เขาหยิบเพจเจอร์ PacLink สีดำที่สั่นครืดคราดขึ้นมาถือไว้ครู่หนึ่ง แสงไฟสีเขียวเตือนสติว่าเมย์ยังคงรอเขาอยู่เคียงข้างเสมอ
เด็กหนุ่มก้าวเท้าถอยห่างจากนลินีไปก้าวใหญ่ พยายามเว้นระยะห่างและเอ่ยปากบอกปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านไม่มั่นคง
"ขอโทษครับคุณนลินี... ผมวางแชมเปญเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมต้องขอตัวรีบลงไปช่วยงานจัดเลี้ยงและเตรียมแก้วข้างล่างครับ"
"และแฟนผม... แฟนผมก็ส่งข้อความบอกว่ากำลังรอผมกลับหอพักอยู่ด้วยครับ ผมคงต้องรีบไปจริงๆ" กายพยายามปฏิเสธสุภาพ
คำปฏิเสธสั่นเครือไร้พลังอำนาจนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ผลกับประธานสาวใหญ่ผู้มีอำนาจล้นพ้นและเจนโลกอย่างนลินี
นลินีได้ยินคำอ้างเื่แฟนสาวและการรีบกลับหอพักแล้ว เธอกลับไม่โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย แต่กลับระบายยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ
เธอยิ่งรู้สึกสนุกและเย้ายวนใจในท่าทีต่อต้านอันใสซื่อไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มที่ดูขัดกับรูปร่างใหญ่โตล่ำสันของเขาอย่างสิ้นเชิง
นลินีสืบเท้าก้าวเข้ามาประชิดกายอีกครั้งอย่างเหนือกว่า เธอเงยหน้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวของเขาพร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม
"รีบกลับไปหาแฟนงั้นเหรอจ๊ะกาย... แต่เธอคิดว่าเงินเดือนพนักงานเสิร์ฟพาร์ตไทม์ธรรมดาๆ จะช่วยครอบครัวของเธอปลดหนี้ ธ.ก.ส. ได้เมื่อไหร่ล่ะ"
"หนี้สินเกษตรกรไร่อ้อยของพ่อแม่เธอที่ต่างจังหวัดตั้งสองแสนกว่าบาทจากภัยแล้งและแมลงศัตรูพืชกัดกินเมื่อปี 2537"
"และไหนจะค่าเล่าเรียนวิศวะในเทอมหน้าที่ต้องจ่ายอีกตั้งหลายพันเพื่อเรียนต่อให้จบปริญญาตรีล่ะจ๊ะ"
"ถ้าเธออยู่บริการฉันดีๆ คืนนี้ ทิปพิเศษจำนวนหนึ่งหมื่นบาทที่ฉันจะให้เธออาจจะมากพอที่จะสางปัญหาเ่าั้ได้ทั้งหมดในคราวเดียวเลยนะ"
คำพูดของนลินีแทงทะลุจุดอ่อนและความเป็จริงอันแสนเ็ปในชีวิตของกาย เงินก้อนใหญ่คือทางออกเดียวของครอบครัวเขา
เขานึกถึงแผ่นหลังอันค่อมงอของพ่อแม่ที่ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักในไร่อ้อยท่ามกลางแสงแดดแผดเผาเพื่อหาเงินมาใช้หนี้สิน ธ.ก.ส.
ความจนและหนี้สินรุมเร้าทำเอาทางเลือกของเด็กหนุ่มบีบแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก สมองเริ่มเบลอด้วยความขัดแย้งรุนแรง
"รินแชมเปญให้ฉันดื่มสักแก้วสิจ๊ะกาย" นลินีเอ่ยปากสั่งเสียงอ่อนหวานแกมบังคับ สายตาสื่อความหมายเย้ายวนใจอย่างเปิดเผย
กายจำยอมก้มหน้ารับคำสั่งอย่างไม่มีทางเลือก เขาเอื้อมมืออันสั่นเทาหยิบขวดแชมเปญราคาแพงที่แช่อยู่ในถังน้ำแข็งขึ้นมาถือไว้
ขวดแชมเปญเย็นเจี๊ยบจนหยดน้ำเกาะรอบขวดลื่นมือประคองได้ยาก ยามที่เขาก้มลงรินแชมเปญนลินีก็ขยับเบียดประชิดตัวเขาอย่างจงใจ
ในจังหวะนั้นเอง นลินีจงใจก้าวขยับเข้ามาเบียดชิดร่างกายของเธอเข้ากับร่างหนาล่ำของเด็กหนุ่มอย่างโจ่งแจ้งและแ่า
หน้าอกอวบอิ่มเต่งตึงใต้อาภรณ์บางเบาของเธอเบียดชิดบดเบียดเข้ากับแผ่นอกกว้างแกร่งตึงเปรี๊ยะของกายผ่านเนื้อเชิ้ตขาวสะอาด
กลิ่นกายสาวสะพรั่งและััความอวบอิ่มอ่อนนุ่มที่เบียดเสียดสีแผ่นอกกว้าง ส่งกระแสความร้อนสะท้านลึกไปถึงท้องน้อยของเด็กหนุ่มจนสะดุ้งสุดตัว
กายเกร็งตัวหนักขึ้นจนแก่นกายร้อนผ่าวใต้ร่มผ้าโป่งนูนคับแน่นเต็มเป้ากางเกงสแล็กจนสั่นสะท้านอย่างทรมาน
เขาร้อนรุ่มไปหมดทั้งสรรพางค์กาย ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มถี่กระชั้น ความกระสันรุนแรงบีบหัวใจจนเขากลืนน้ำลายเหนียวคอแทบไม่ลง
ความใสซื่อและศีลธรรมในใจที่ยึดมั่นต่อเมย์กำลังสั่นคลอนล่มสลายลงต่อหน้าแรงเย้ายวนเร่าร้อนของประธานสาวใหญ่ตรงหน้า
กายพยายามจะขยับตัวถอยหนี แต่ทว่ามือหนาที่จับขวดแชมเปญกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแชมเปญหยดหนึ่งกระเซ็นหกลงเปื้อนปกเสื้อเชิ้ตขาว
น้ำแชมเปญเปียกชุ่มซึมลงบนเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาวบางเบาจนเนื้อผ้าแนบเนื้อ เผยให้เห็นแผ่นอกและมัดกล้ามเนื้อล่ำของกายรำไรภายใต้ความเปียกชื้น
"อุ๊ย... แชมเปญเปื้อนเสื้อเธอหมดแล้วเห็นไหมจ๊ะกาย" นลินีร้องเสียงอุทานเบาๆ อย่างแกล้งทำ แววตาคมปลาบสะกดจ้องเหยื่อ
ก่อนที่กายจะได้ตั้งตัว นลินีเอื้อมมือเรียวสวยนุ่มละมุนคว้าจับข้อมือหนาของเขาไว้แน่น ล็อกตัวเขาไว้ไม่ให้ขยับถอยหนีไปไหนได้
เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนหอมกรุ่นกลิ่นแป้งเด็กและน้ำหอมเป่ารดผิวซอกคอของกายจนเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"เสื้อเชิ้ตขาวเปียกน้ำแชมเปญเปื้อนหมดแล้ว ถอดเสื้อเชิ้ตออกเถอะจ๊ะ ฉันจะช่วยเช็ดทำความสะอาดให้เอง" นลินีกระซิบเสียงพร่าเล้าโลม
กายตกตะลึงเบิกตากว้าง สับสนลุ่มหลงในััและกลิ่นกายจนขาก้าวไม่ออก ยืนตัวเกร็งแข็งเป็หินปล่อยให้ข้อมือโดนจับกุมไว้
มืออุ่นนุ่มอีกข้างของคุณน้านิกกี้เริ่มลากไล้ผ่านปกเสื้อเชิ้ตสีขาวตึงแน่น ลากต่ำลงมาปลดกระดุมเม็ดบนสุดและเม็ดที่สองออกอย่างแ่เบาเชื่องช้า
เธอค่อยๆ ลากนิ้วเรียวสวยสะกดอารมณ์ปลดกระดุมเม็ดที่สามและเม็ดที่สี่ออกอย่างเบามือเชื่องช้า เผยให้เห็นแผงอกกว้างสีแทนที่มีมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นเด่นชัดจากการออกกำลังกายและทำงานหนักในชนบท
รอยแหวกของเชิ้ตขาวเปียกชื้นเปิดกว้างเผยผิวกล้ามอกแกร่งที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจรัวเร็วของเด็กหนุ่มสะพรั่งวัยยี่สิบสองปี
นลินีระบายยิ้มลึกลับเย้ายวนใจยิ่งนัก ลูบฝ่ามืออุ่นละเอียดลากผ่านเนินอกกว้างััยอดอกที่แข็งชันเป็ไตลากยาวลงไปจนถึงกล้ามหน้าท้องแบนเรียบตึงเกร็งของกายอย่างแ่เบาเร้าอารมณ์ใคร่
ปลายนิ้วของเธอััผิวแผ่นอกแกร่งตึงแน่นและแนวไหปลาร้าแข็งแกร่งของเด็กหนุ่ม ส่งผ่านความร้อนวูบวาบแล่นปลาบทั่วร่าง
กายได้แต่ยืนนิ่งหอบหายใจถี่ด้วยความสยิวซ่านลุ่มหลง ปล่อยให้มือนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตขยายกว้างออกอย่างพ่ายแพ้ทางความรู้สึก...
--- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ---
1K
