War of the gods destroy Multiverse

ทันทีที่ทั้งสองดวงตาสบตาประสาน ทางฝ่ายหญิงก็ยิ้มให้เยี่ยหลงตามวัฒนธรรมไทยที่หวานและเป็๲มิตร

ส่วนทางเยี่ยหลงเมื่อสบตาฝ่ายหญิง คนก็ตะลึงงันตาค้าง หน้าแดง หัวใจเต้นแรงในฉับพลัน พร้อมกับเพลง บรรยายความสวยของหญิงสาวนั้น ดังบรรเลงขึ้นในหัว

ฝ่ายหญิงที่เห็นว่าคนกำลังชะงักนิ่งมองหน้าตนพลางจับเครื่องสำอางชิ้นสุดท้ายเอาไว้ แต่ไม่หยิบขึ้นมา

คนจึงกล่าวเรียก " นาย "

เยี่ยหลงไม่ตอบ

" นาย " หญิงสาวเรียกอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย

เยี่ยหลงก็ยังไม่ตอบอีกเช่นเคย

จนสุดท้ายฝ่ายหญิง๻ะโ๠๲เรียก " นาย "

" ครับ ครับ ครับ ว่าไงครับ " เยี่ยหลงตอบด้วยท่าทีตะกุกตะกัก

" เราขอตลับแป้งพัฟที่นายจับอยู่คืนด้วย "

เยี่ยหลงไม่ตอบในทันที คนมองที่มือก่อน " อ๋อ ครับ " ก่อนจะยื่นตลับแป้งพัฟที่จับคืนไป

เมื่อคืนเสร็จ หญิงสาวก็กล่าว " ขอบคุณนะ " และก็เดินจากเข้าตัวร้านไป

เยี่ยหลงที่หน้าแดง ใจเต้นแรง และกำลังยืนยิ้มเคลิ้มอยู่คนเดียวเมื่อหญิงสาวจากลา 

ครั้นคนหลุดหายจากอาการเคลิ้ม เยี่ยหลงที่รู้ตัวว่าตนต้องกลับไปร้องเพลง คนก็ไม่ตระหนกอะไร แถมยังเดินมุ่งไปยังเวทีอย่างมีความสุขอีกด้วย

ฟีนิกซ์ที่เห็นคนเดินมาด้วยอากัปกิริยามีความสุข คนที่เห็นดังนั้นก็กล่าวทักขึ้น ก่อนที่คนจะได้เริ่มร้องเพลง " มึงไปเข้าห้องน้ำมา แล้วกลับมาอารมณ์ดี ให้กูเดานะ ไม่มึงปลดปล่อยขี้ที่ค้างในลำไส้ไว้จนหมด ไม่ก็มึงไปเติมกัญชามาเต็มปอดใช่มั้ย "

เยี่ยหลงไม่มองฟีนิกซ์ ทำเพียงชะเง้อชะแง้มองไปที่โต๊ะต่างๆเพื่อหาอะไรบางอย่าง

ไม่นานคนก็เจอสิ่งที่หา อยู่ที่โต๊ะที่อยู่ทางสิบสี่นาฬิกา ทันทีที่คนเจอสิ่งที่หา คนก็หลุดกล่าวออกมา " เจอแล้ว แม่นางฟ้า "

ฟีนิกซ์ ฝัด ที่หูดีบังเอิญได้ยิน ก็มองไปที่ทิศทางเดียว กับเยี่ยหลง จนพบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทิศสิบสี่นาฬิกาเพียงคนเดียว

" มึงชอบเขาหรอวะ " ฟีนิกซ์กล่าวถาม

" ก็นิดหน่อยอะครับ " เยี่ยหลงตอบกลับพลางมีท่าทีเขินอายทางใบหน้า

" กูว่าไม่นิดหน่อยแล้วมั้ง หน้าแดงหูแดงแบบนี้ " ฝัดกล่าว

" ถ้ามึงชอบก็จีบเลยสิ " ฟีนิกซ์บอก

เยี่ยหลงบอกกลับ " ก็อยากจีบอยู่ครับ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีอะ "

" ถ้ามึงไม่รู้จะเริ่มไง กูมีวิธี แค่จ่ายกูมาห้าร้อย เดี๋ยวกูเปิดทางจีบของมึงให้ " ฟีนิกซ์กล่าว

" เปิดทางจีบให้ ยังไงเหรอครับ ? "

" จ่ายมาก่อน เดี๋ยวกูจัดการให้ " ฟีนิกซ์กล่าว

เยี่ยหลงที่มีความรู้สึกอยากเข้าหาคนอย่างแรงกล้า คนก็ไม่คิดอะไรมากล้วงเงินห้าร้อยในกระเป๋ากางเกงให้ฟีนิกซ์

ทันทีที่ฟีนิกซ์ได้เงินมา คนก็ดมเงินก่อน ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง

จากนั้นคนก็บอกให้เยี่ยหลงเอาไมโครโฟนกับสมาร์ทโฟนคนมาให้ตน " เอาไมโครโฟนกับมือถือมึงมาให้กู "

" เอาไปทำไมครับ " เยี่ยหลงถาม

" เอามาเถอะหน่า นี่คือส่วนหนึ่งในวิธีเปิดทางจีบให้มึง ฉะนั้นจงเชื่อใจกู " ฟีนิกซ์กล่าว

เมื่อกล่าวเสร็จ ฟีนิกซ์ที่เห็นว่าเยี่ยหลงยังไม่ยื่นไมโครโฟนกับสมาร์ทโฟนมาให้ตน คนก็แย่งคว้ามาแทน จากนั้นก็กล่าวใส่ไมโครโฟน " สวัสดีครับ ท่านลูกค้าผู้มีเกียรติทั้งหลาย ก่อนที่ทางเรานักดนตรีจะเริ่มบรรเลงเพลงต่อไป พวกเรามีกิจกรรมเล็กๆน้อยๆแจกเงินอยากเล่นกันน่ะครับ โดยตัวผมผู้บอกกิจกรรมนี้จะเดินเข้าไปถาม สองคำถามกับอีกหนึ่งคำขอ ถามหนึ่งคือ ชื่ออะไร ถามสอง สถานะเป็๲ไง คำขอคือเปิดวาร์ปได้มั้ย แค่นี้เองเท่านั้นครับง่ายๆ ส่วนผลสรุปว่าใครจะได้เงินไป ก็ขึ้นอยู่กับที่ยอดผู้ติดตามใครจะมากที่สุดก็เท่านั้นเองครับ "

" ทุกคนพร้อมมั้ยเอ่ย " ฟีนิกซ์กล่าวถามลูกค้า

""" พร้อม """ ลูกค้าหลายคนกล่าวออกมาอย่างพร้อมเพรียง

" ถ้าพร้อมแล้ว งั้นก็เริ่มกันเลย " ฟีนิกซ์กล่าวเสร็จ คนก็ลงไปจากเวทีและเดินไปที่โต๊ะที่ใกล้ที่สุด จากนั้นก็กล่าวถามสองคำถาม และเอ่ยขอหนึ่งคำขอ

คนทำอย่างงี้ไปเรื่อยๆ จนมาถึงโต๊ะสุดท้ายที่คนกำหนดไว้ คือโต๊ะที่หญิงสาวที่เยี่ยหลงชอบ

เมื่อคนเดินมาถึงโต๊ะหญิงสาว คนก็เริ่มถามคำถามแรกในทันที " สวัสดีครับน้องสาว ไม่ทราบว่าชื่ออะไรเอ่ย "

" ชื่อดาวหางค่ะ " หญิงสาวตอบ

" แล้วสถานะเราเป็๲ไง โสดหรือไม่โสด บอกหนุ่มๆในร้านหน่อยได้มั้ย " ฟีนิกซ์กล่าวถามคำถามที่สอง

" อ๋อ สถานะโสดค่ะ " ดาวหางตอบ

" อ๋อ โสด งั้นคำขอพี่ ก็ทำให้ได้น่ะสิ " ฟีนิกซ์ถาม

" ได้ค่ะ " สาวดาวหางตอบ

" งั้นจัดเปิดวาร์ป บอกมาได้เลย "

เมื่อฟีนิกซ์บอกให้ดาวหางเปิดวาร์ปได้ ดาวหางก็กล่าวประกาศบอกวาร์ป ไอจี ตน แก่ทุกคนในร้าน

พอฟีนิกซ์แอดเพื่อนและกดติดตาม สาวดาวหาง ในไอจี ด้วย ไอจี ของเยี่ยหลงเสร็จ

คนก็ลาสาวดาวหาง และเดินกลับขึ้นไปยังบนเวที จากนั้นก็ประกาศผู้ชนะในกิจกรรมนี้และเรียกผู้ชนะมารับเงินหนึ่งร้อยบาทที่หน้าเวที

ครั้นแจกเงินเสร็จ คนก็หันมาคืนไมโครโฟนและสมาร์ทโฟนให้แก่เยี่ยหลง ต่อมาจึงค่อยกล่าวบอกกับเยี่ยหลง " เป็๲ไง วิธีเปิดทางจีบกู เลิศมั้ย "

" เลิศครับ เลิศมาก มันเลิศซะจนผมอยากจะขากถุยเลยพี่ " ฝัดกล่าว

" ทำไมวะ "

" ยังมีหน้ามาถามว่าทำไมอีกเหรอพี่ ก็พี่เล่นใช้แผนคล้ายๆเดิมเหมือนตอนที่เป็๲สายลับให้พี่อาทอะ แล้วยังมีหน้าไปคิดเงินมันอีกห้าร้อย อ้อ ไม่ใช่สิ สี่ร้อย หักค่าแผนไปหนึ่งร้อย พี่คิดได้ไงวะ "

" ก็ช่วยไม่ได้ มันเลือกจ้างกูเองอะ " ฟีนิกซ์กล่าว

ในระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกัน เยี่ยหลงก็ไม่ได้ฟังทำเพียงอมยิ้มเหม่อมอง มอง ไอจี ของดางหางในสมาร์ทโฟนตนก็เท่านั้น

เมื่อฟีนิกซ์กับฝัดคุยกันเสร็จ ฝัดก็ทำการทักเรียกเยี่ยหลง แต่เรียกอยู่หลายครั้ง คนก็ไม่หลุดจากการเหม่อมองสมาร์ทโฟนตน จนคนต้องเข้ามาจับแขนและกล่าวเรียกอีกครั้ง " เยี่ยหลง "

" ครับ ครับ ครับ มีอะไรหรอครับ " เยี่ยหลงกล่าวตะกุกตะกักพลางสะบัดหน้าหันไปมองคนจับแขน

" เริ่มเล่นเพลงได้แล้ว " ฝัดบอก

เยี่ยหลงที่ถูกกระทำและเรียกจนหลุดออกจากอาการเคลิบเคลิ้ม คนก็นับหนึ่งถึงสามในใจ ก่อนจะกลับมาเล่นดนตรีต่อ

เยี่ยหลงเล่นยิงยาวไม่พักจนร้านปิด พอร้านปิด ฟีนิกซ์กับเยี่ยหลง ที่มารถฝัด พวกคนก็ซ้อนท้ายรถฝัดและนั่งรถกลับไปนอนห้องฝัดกันด้วยทั้งคู่

เวลา เที่ยง วันที่ หก พฤศจิกา เยี่ยหลงกับฝัดที่กำลังพักเที่ยงกินข้าวกันอยู่ จู่ๆฟีนิกซ์ก็เข้ามายังในตัวร้านจากทางหลังร้าน

เมื่อฟีนิกซ์เข้ามา ฝัดที่นั่งหันข้างให้กับประตูหลังร้านก็เห็นฟีนิกซ์เป็๲คนแรก คนจึงกล่าวทักพลางถามฟีนิกซ์ " พี่ฟีนิกซ์สวัสดีพี่ กินข้าวด้วยกันมั้ยพี่ ผมซื้อข้าวผัดกระเพราหมูกรอบมาสองกล่องพอดี ผมคิดพี่หกห้าพอ "

" หกสิบห้าบาท ใส่ไข่มั้ย " ฟีนิกซ์ถาม

" ไม่ใส่พี่ "

" เฮ้ย ไม่ใส่ไข่ ข้าวผัดกระเพราหมูกรอบร้านเจ๊ใส มันก็แค่หกสิบบาทหนิ ทำไมมันหกห้าวะ หรือมึงซื้อร้านใหม่ " ฟีนิกซ์ถาม

" ก็ร้านเจ๊ใสร้านเดิม ราคาเดิมนี่แหละพี่ แต่ที่มันหกสิบห้า ก็ว่าเพราะผมคิดค่าหิ้วพี่ห้าบาทไง " ฝัดกล่าว

" สมแล้วที่มึงเป็๲น้องกู ไอ้ฝัด " ฟีนิกซ์กล่าว

" ทำไมพี่ รักเพื่อนรักฝูง รักครอบครัวเหมือนกันเหรอ "

" เห็นแก่เงินเหมือนกันเนี่ยแหละ จะมารักครอบครัวอะไร "

พอฟีนิกซ์บอกฝัดว่าสมเป็๲น้องตนเพราะแบบไหนเสร็จ เยี่ยหลงก็กล่าวถามฟีนิกซ์ขึ้น " เออ คุณฟีนิกซ์ ครับ เ๱ื่๵๹ที่คุณฟีนิกซ์จะถามคุณอาทให้ ว่าจะว่างสักยันต์เอนชานท์เวทมนต์ให้ได้เมื่อไหร่ ตอนนี้ได้คำตอบยังครับ "

" อ๋อ เ๱ื่๵๹นั้น ไอ้อาทกับกูว่างตรงกัน ก็เดือนหน้าเดือนธันวา วันที่ ยี่สิบสี่ ก็คริสต์มาสอีฟพอดี เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน " ฟีนิกซ์บอก

" แล้วมึงได้ฝึกแบ่งแยกสมาธิ โดยการมือข้างหนึ่งเขียนวงกลมและอีกข้างเขียนสี่เหลี่ยมอยู่รึเปล่าวะ " ฟีนิกซ์ถามเยี่ยหลง

" พี่ฟีนิกซ์พูดถึงเ๱ื่๵๹นี้มาก็ดีแล้ว ผมอยากจะฟ้องพี่พอดีเลย ไอ้เยี่ยหลงมันทำงานกินแรงผม เพราะมันทำงานห้านาทีและพักเขียนไอ้วงกลมสี่เหลี่ยมมือละข้างอะไรที่พี่พูดนั่นหนึ่งนาที ทำวนไปงี้จนพักเที่ยงเลยพี่ ไม่อยากจะพูด " ฝัดกล่าว

" ที่พี่ฝัดพูดมา เขาเรียกกันว่าพูดหมดแล้วพี่ " เยี่ยหลงกล่าวกับฝัด

" ผมขอโทษครับ คุณฟีนิกซ์ที่เอาเวลางาน มาทำอย่างอื่น แต่ด้วยความที่ผมอยากสำเร็จเวทมนต์แบ่งร่างโดยเร็ว ผมเลยต้องใช้เวลางานอะครับ แต่ผมรับประกันให้ได้นะครับว่าจะไม่ให้เสียงานโดยเด็ดขาด " เยี่ยหลงกล่าว

" ถ้ามึงมั่นใจว่าจะไม่ให้เสียงาน ก็ทำไปเถอะ " ฟีนิกซ์บอก

" อ้าว ทำไมเป็๲งี้อะพี่ ทีผมพี่ตัดเงินเป็๲ว่าเล่นเลย ไม่แฟร์ว่ะ " ฝัดกล่าว

" ก็เพราะว่ามึงใช้เวลางานไปทำอย่างอื่น จนเบียดเบียนเวลางานไง กูถึงตัดเงินเดือนมึง ไอ้สันขวาน "

ฝัดที่ได้ฟังดังนั้น ก็ไม่เถียง คนทำเพียงเปลี่ยนเ๱ื่๵๹มาถามฟีนิกซ์แทน " แล้วสรุปพี่กินมั้ย ข้าวผัดกระเพราหมูกรอบ " ฝัดถาม

ฟีนิกซ์ตอบ " กินดิ กำลังหิวพอดีเลย "

เมื่อฟีนิกซ์ตอบและกระทำการนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะเดียวกันกับฝัดและเยี่ยหลงแล้ว ฝัดก็ทำการกล่าวบอกกับฟีนิกซ์ " เดี๋ยวก่อน ก่อนที่พี่จะกิน พี่จ่ายผมมาก่อนเลย หกสิบห้าบาท "

" นี่กูยังไม่ทันเปิดกล่องข้าว ดูข้างในเลย มึงก็เรียกเงินกูล่ะ ทำไม มึงกลัวกูจะเบี้ยวเงินมึงหรอ " ฟีนิกซ์กล่าว

" ใช่ไงพี่ ผมอยู่กับพี่มา๻ั้๹แ๻่ผมม.สาม จนผมเรียนจบป.ตรี และอยู่มาเรื่อยๆตลอดจนถึงปัจจุบัน ผมเลยรู้ไงว่านิสัยงกเงินของพี่มันเกินเยียวยาแค่ไหน ฉะนั้นถ้าพี่อยากกิน พี่ก็ต้องจ่ายเงินมาก่อน " ฝัดกล่าว

" รอบคอบจริง สมแล้วที่อยู่ด้วยกันมานาน " ฟีนิกซ์บอกยกย่องฝัด

" แน่นอนอยู่แล้วพี่ " ฝัดกล่าว

ฟีนิกซ์นิ่งคิดสักพัก ก่อนจะกล่าว " อะ เอาเงินไป " ฟีนิกซ์กล่าวพลางหยิบเงินในกระเป๋ากางเกงและมายื่นให้ฝัด

เมื่อฟีนิกซ์คุยกับฝัดจบแล้ว เยี่ยหลงที่มีช่องถามก็ถามขึ้น " เออ ว่าแต่คุณฟีนิกซ์ เข้ามาที่ร้านทำไมเหรอครับ "

ฟีนิกซ์ถามกลับ " ทำไม กูจะเข้าร้านกู ไม่ได้เหรอ "

" ไม่ได้หมายความแบบนั้นครับคุณฟีนิกซ์ ผมหมายถึงว่ามีเหตุอะไรรึเปล่า ถึงเข้ามายังร้าน " เยี่ยหลงกล่าว

" ทำไม กูต้องมีเหตุก่อนหรอ ถึงจะเข้ามายังร้านกูได้อะ ถ้าไม่มีเหตุ มาเพราะกูอยากมา คือกูเข้าไม่ได้ว่างั้น " ฟีนิกซ์กล่าวด้วยท่าทีกวนๆ

" ก็เข้าได้แหละครับ แต่ที่ผมถาม ก็เพราะผมอยากรู้ว่าคุณฟีนิกซ์มาทำไมครับ "

" อ๋อ มึงเสือกหนิ "

" โว้ย พี่ พี่ก็ตอบมันดีๆก็ได้เนาะ จะไปกวนมันทำไม " ฝัดกล่าว

" เห็นหน้ามันซื่อๆแล้วอยากกวน ดูน่าสนุกดี " ฟีนิกซ์กล่าวพลางหัวเราะเล็กน้อยและยิ้ม

" ที่กูมาที่นี่ก็เพราะว่า นั่นสิเพราะว่าอะไรวะ ไอ้ฝัดมึงคิดเงินค่าข้าวกู จนกูลืมเลยว่าจะมาร้านนั่งเล่นทำไม " ฟีนิกซ์กล่าว

" อ้าว ไหงพี่โทษผมอย่างงั้นได้ล่ะพี่ " ฝัดกล่าว

" โทษมึงอะถูกแล้ว ถ้ามึงไม่คิดเงินค่าข้าวกู กูคงไม่ใช้ความคิดไปกับเ๱ื่๵๹เงินค่าข้าว จนกูลืมว่าต้องมาทำไมที่ร้านนั่งเล่นหรอก "

หลังฟีนิกซ์กล่าวโทษแบบหน้าด้านๆว่าเป็๲ความผิดของฝัดที่ทำให้ตนลืมว่าต้องมาทำไมที่ร้านนั่งเล่นเสร็จ สามสิบวินาทีต่อมา คนก็นึกขึ้นได้ว่ามาทำไม " อ๋อ กูรู้ล่ะ ว่ามาทำไม "

" มาทำไมพี่ " ฝัดถาม

" กูแค่มาเฉยๆ ไม่มีเหตุผลอะไร "

" ไม่น่าเสียเวลาสงสัย ถามเลยกู " ฝัดกล่าว

กริ๊ง ตื๊ด เสียงโทรศัพท์กับการสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเยี่ยหลงดัง เมื่อมันดัง เยี่ยหลงก็ล้วงหยิบขึ้นมาดู ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เมื่อคนเปิดหน้าจอและเห็นว่าอะไรทำให้เกิดเสียงแจ้งเตือนขึ้น คนก็กดเข้าไปดู พอคนได้ดู คนก็อมยิ้ม ยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว

ฟีนิกซ์ที่เห็นดังนั้น ก็อยากรู้ว่าคนยิ้มเล็กยิ้มน้อยทำไม จึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ตนและเดินไปอยู่ด้านหลังของเยี่ยหลง จากนั้นก็มองไปที่จอสมาร์ทโฟน

ครั้นคนมองไปที่จอสมาร์ทโฟนแล้ว คนก็เห็นแชทไอจีไอจีหนึ่งที่เยี่ยหลงแชทด้วย

พอฟีนิกซ์เห็นข้อความในไอจีแชทของเยี่ยหลงแจ่มชัดแล้ว คนก็อ่านแชทออกเสียงออกมาขึ้น

" สวัสดีครับ/ค่ะ "

เยี่ยหลงที่ได้ยินเสียงฟีนิกซ์ที่ดังมาจากด้านหลัง คนก็สะดุ้งพลางคว่ำจอมือถือกับโต๊ะ และกล่าวถามฟีนิกซ์ " มีอะไรหรอครับ คุณฟีนิกซ์ "

ฟีนิกซ์ตอบ " ก็ไม่มีอะไร ก็แค่อยากรู้ว่าน้องยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำไมก็แค่นั้น "

" ที่แท้ก็คุยกับสาว ทักเข้าหาเป็๞ ส.ส หาเสียงเลยนะมึงอะ " ฟีนิกซ์กล่าว

" ใครวะพี่ ใครวะเยี่ยหลง " ฝัดถาม

" จะมีใครอีก นอกจากน้องดาวหาง สาวที่มันปิ๊งจากร้านบอสกุ้งเผานั่นไง " ฟีนิกซ์กล่าว

" อ๋อ น้องดาวหาง คนนั้น " ฝัดกล่าวเข้าใจ

" ไหนเอามาดูดิ๊ ว่ามึงทักเขาไปนานรึยัง " ฝัดกล่าวเสร็จ คนก็ทำการคว้าหยิบมือถือของเยี่ยหลงมาดู

" ทักไปเมื่อ สิบเอ็ดโมงครึ่ง เพิ่งตอบมาตอนเที่ยง " ฝัดที่ได้ดูจึงทำการกล่าวบอกให้ฟีนิกซ์ได้รู้ด้วย

" มึงทักเป็๞ ส.ส หาเสียงเหมือนที่พี่ฟีนิกซ์บอกจริงๆด้วยว่ะ " ฝัดกล่าวพลางหัวเราะยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็คืนโทรศัพท์ให้แก่เยี่ยหลงไป

" แล้วผมต้องเข้าหายังไงหรอครับ ถึงจะดี " เยี่ยหลงหลังได้โทรศัพท์คืน ก็กล่าวถาม

" ขอเวลากูคิดแป๊บ " ฟีนิกซ์บอก

" คิดออกแล้ว มึงกดเข้าไปดูสตอรี่เขาทีดิ๊ " ฟีนิกซ์กล่าว

เยี่ยหลงที่ได้ยินก็ทำตาม คือ กดเข้าไปดูสตอรี่ของสาวดางหางในไอจี

เมื่อกดเข้าไปดู คนก็เห็นว่าดาวหางลงสตอรี่ไว้สิบ

สตอรี่

ฟีนิกซ์ที่เห็นพร้อมกันกับเยี่ยหลง ก็กล่าวบอก " เลื่อนดูดิ๊ "

เยี่ยหลงทำตาม จนเลื่อนมาถึงสตอรี่ที่สี่ ซึ่งเป็๲ภาพถ่ายเค้กสตอเบอรี่ ฟีนิกซ์ที่เห็นก็บอก " หยุด ทักผ่าน

สตอรี่นี้แหละ "

" สตอรี่รูปเค้กสตอเบอรี่เนี่ยอะนะครับ " เยี่ยหลงกล่าวด้วยท่าทีไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรูปนี้

" ใช่รูปนี้แหละ ทักไปเลย "

" แล้วให้ทักไปว่ายังไงดีครับ " เยี่ยหลงถาม

" ทักไปว่า เค้กสตอเบอรี่น่ากินจังเลยครับ ซื้อร้านไหน "

" ไปถามเขาโดยที่ไม่รู้จักกัน มันจะดูไม่ดีเอารึเปล่าครับคุณฟีนิกซ์ " เยี่ยหลงถาม

" เอาหน่า มันคือวิธีเข้าหาสาวรูปแบบหนึ่งมึงเชื่อกู " ฟีนิกซ์กล่าว

เยี่ยหลงที่ได้ฟังก็รู้สึกไม่มั่นใจ แต่คนก็ไม่ปฏิเสธที่จะทำตาม เยี่ยหลงพิมพ์ทักสตอรี่ไปตามที่ฟีนิกซ์บอก

เมื่อทำตามเสร็จ ทั้งเยี่ยหลง ฝัด และฟีนิกซ์ ก็ต่างจดจ่อรอคนตอบกลับมา

ไม่นานสองนาทีคนก็ตอบกลับ " ซื้อที่ร้านเค้กสีฟ้าค่ะ "

" เขาตอบมาแล้วครับพี่ฝัด คุณฟีนิกซ์ " เยี่ยหลงกล่าวด้วยอาการดีใจ

ฟีนิกซ์ที่อยู่ด้านหลังของเยี่ยหลงอยู่แล้ว คนก็แค่ยื่นตัวเข้าใกล้จอดู ส่วนฝัดที่ไม่ได้อยู่ด้านหลัง คนก็ทำการลุกขึ้นมาจากเก้าอี้และเดินมาอยู่ด้านข้างฟีนิกซ์เพื่อดูจอ

" เอาไงต่อดีครับ คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัด " เยี่ยหลงถาม

" พิมพ์ถามไปว่า เราอ่านชื่อเธอภาษาอังกฤษถูกรึเปล่า ว่า ดาวหาง " ฟีนิกซ์บอก

เยี่ยหลงพิมพ์ตาม พอพิมพ์เสร็จก็กล่าวบอก " พิมพ์แล้วครับ "

สามสิบวินาทีสาวดาวหางก็แชทตอบพลางถามมา " ถูกจ้า ว่าแต่นี่ใครอะหน้าคุ้นๆ "

" บอกไปว่ามึงคือนักร้อง ที่ร้านบอสกุ้งเผา " ฟีนิกซ์บอก

" เราคือนักร้องที่ร้านบอสกุ้งเผาไง จำได้มั้ย " เยี่ยหลงกล่าวพลางพิมพ์แชทตอบกลับไป

" อ๋อ จำได้แล้ว ถึงว่าคุ้นหน้าที่ไหน เราเคยชนกันที่หน้าห้องน้ำด้วยใช่มั้ย " ดาวหางกล่าวตอบรับว่าจำได้พลางถามกลับ

" จำได้เ๱ื่๵๹นั้นได้ด้วยเหรอครับ " เยี่ยหลงพิมพ์ถาม

ฟีนิกซ์ที่เห็นว่าสาวดาวหางถามเยี่ยหลงว่าอะไร และเห็นว่าเยี่ยหลงตอบกลับไปว่าอย่างไร คนก็กล่าวถามขึ้น " มึงเคยเดินชนเขาด้วยหรอวะ "

เยี่ยหลงตอบ " เคยเดินชนเขา หลังออกจากห้องน้ำครั้งหนึ่งครับ "

สาวดาวหางตอบกลับมา " จำได้สิ ขอบคุณนะที่ช่วยเราเก็บของที่ตกอะ "

เยี่ยหลงพิมพ์แชทกลับ " ไม่เป็๲ไรครับ "

เมื่อเยี่ยหลงแชทตอบกลับไปแบบนั้น คนก็ตันว่าจะคุยอะไรต่อ จึงกล่าวถามฟีนิกซ์และฝัด " เอาไงต่อดีครับ คุณฟีนิกซ์ พี่ฝัด ผมไม่รู้จะคุยอะไรต่อแล้ว "

" มึงถามเขาไปตามที่กูบอก ปกติมาร้านบอสกุ้งเผาบ่อยรึเปล่า ทำไมไม่คุ้นหน้าเลย สวยๆแบบนี้ " ฝัดบอก

" เอาตามที่ไอ้ฝัดบอกได้เลย เพราะกูก็คิดแบบเดียวกันกับมัน " ฟีนิกซ์บอก

เยี่ยหลงที่ได้ยินคนทั้งสองบอกไปในทางเดียวกัน คนก็พิมพ์แชทไปตามที่คนบอกให้พิมพ์

ดาวหางก็ตอบกลับ " เราไปครั้งแรกวันนั้นเลย "

" พิมพ์กลับไปว่า ถึงว่าไม่คุ้นหน้า สวยจนเราเจอกันครั้งแรกไม่กล้าจีบเธอเลย " ฟีนิกซ์บอก

" ตัดประโยคที่บอกว่า สวยจนเราเจอกันครั้งแรกไม่กล้าจีบเธอเลยได้ไหมครับ ผมไม่กล้าพิมพ์ผมเขิน " เยี่ยหลงบอก

ฟีนิกซ์ที่ได้ยินดังนั้น คนก็แย่งมือถือสมาร์ทโฟนของเยี่ยหลงมา และพิมพ์ตามที่ตน๻้๵๹๠า๱สื่อสารไป

สามสิบวินาที สาวดาวหางก็ตอบกลับมา

 " ชอบเราหรอ "

" พิมพ์ตามที่มึงรู้สึกไป " ฟีนิกซ์บอก

" เอางั้นเลยหรอครับ " เยี่ยหลงถามเอาความแน่ใจ

" ตามนั้นเลย แต่ย่อๆหน่อยนะอย่ายาว " ฟีนิกซ์กล่าว

ครั้นฟีนิกซ์กล่าวมาแบบนั้น เยี่ยหลงก็ใช้ความคิดเรียบเรียงประโยคคำที่ตนอยากกล่าวให้ออกมาสั้นๆสักพัก จากนั้นก็พิมพ์บอกไป " ชอบ๻ั้๫แ๻่แรกเห็น ไม่อยากให้เธอเป็๞ดั่งความฝันที่ตื่นมาแล้วหายไป เลยต้องฝ่าความเขินอาย เสี่ยงทักเสี่ยงรักเสี่ยงเข้าหาเธอ "

ฟีนิกซ์ที่เห็นเยี่ยหลงพิมพ์ไปแบบนั้น คนก็กล่าว " นี่มึงพิมพ์สารภาพรัก หรือ พิมพ์กลอนสุนทรภู่เนี่ยฮะ "

เยี่ยหลงที่ได้ยินฟีนิกซ์แซวมาแบบนั้น ก็กล่าว " อย่าแซวผมสิครับ คุณฟีนิกซ์ ผมยิ่งเขินๆอยู่ "

สาวดาวหางตอบกลับมา " ถ้าเจอกันตัวเป็๞ๆครั้งหน้า ก็ลองเสี่ยงเข้ามาหาดูนะ เผื่อเราจะคลิกกัน และจะไม่ได้หายไปดั่งความฝันตามที่นายกลัว "

เยี่ยหลงที่เห็นคนตอบมา แบบให้ความหวังมาแบบนั้น คนก็ยิ้มเล็กยิ้มใหญ่เคลิ้ม

แต่เคลิ้มได้ไม่นาน ฟีนิกซ์ก็๻ะโ๷๞บอก " เฮ้ย อย่าเพิ่งเคลิ้ม พิมพ์ตอบกลับไปก่อน "

เยี่ยหลงที่หลุดออกมาจากอาการเคลิ้ม คนก็สมองรวนและไม่รู้จะพิมพ์อะไร จึงกล่าวถาม " แล้วผมต้องพิมพ์ว่าอะไรครับผม "

ฟีนิกซ์บอก " ก็พิมพ์บอกกลับไปว่า หวังว่าโอกาสเสี่ยงจะมาถึงเร็วๆนะครับ และถามเขาไปด้วยว่าขอคุยกันแบบนี้ไปก่อนได้มั้ยด้วย "

พอฟีนิกซ์บอกเสร็จ เยี่ยหลงก็พิมพ์ตามที่คนบอก " หวังว่าโอกาสเสี่ยงจะมาถึงเร็วๆนะครับ "

" เช่นกันค่ะ " สางดาวหางตอบ

" แต่ก่อนที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง เราขอคุยกับเธอแบบนี้ไปก่อนได้มั้ย เพราะมันดีต่อใจเรามาก " เยี่ยหลงพิมพ์ถาม

ดาวหางพิมพ์ตอบ " ก็ได้นะ ถ้าเราว่างตอบ "

" เดี๋ยวเย็นๆ กลับมาคุยนะ ครูเรียกแล้ว " ดาวหางกล่าวบอก

" นี่ยังเรียนอยู่เหรอ " เยี่ยหลงพิมพ์ถาม

ดาวหางพิมพ์ตอบ " ใช่อยู่ ม.หก แล้ว ทำไมหรอ "

" อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ " เยี่ยหลงพิมพ์

เมื่อเยี่ยหลงพิมพ์บอกเสร็จ คนก็ถอนหายใจและวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะและใช้ช้อนตักข้าวกินต่อ

เวลาล่วงเลยมาจนถึง สองทุ่มสิบห้า เยี่ยหลง ฟีนิกซ์ และฝัด ก็มาทำงานที่ร้านบอสกุ้งเผา

เมื่อเยี่ยหลงขึ้นร้องเพลงที่ร้านบอสกุ้งเผาซึ่งเป็๞งานตน คนก็ร้องเอนเตอร์เทนไปตามหน้าที่ แต่สายตาคนกลับไม่มีสมาธิจดจ่อที่ใครเลย คนเอาแต่มองไปโต๊ะนู้นทีโต๊ะนี้ที ดุจหาใครบางคน

แต่จนแล้วจนรอด ร้านปิด คนก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่พบคนที่๻้๪๫๷า๹เจอ

เวลาเช้า วันที่ เจ็ด พฤศจิกา เยี่ยหลงก็ทำงานที่ร้านนั่งเล่น พลางแบ่งเวลาฝึกแบ่งแยกสมาธิและแชทคุยกับสาวดาวหาง

ส่วนวันที่ สิบสอง พฤศจิกา เยี่ยหลงที่ทำงานที่ร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัด คนก็ทำไปพลางฝึกแบ่งแยกสมาธิไปและคุยแชทกับสาวดาวหางไป พอถึงเวลาเลิกงาน คนก็ลองไปฝึกใช้เวทแบ่งร่างที่มหาพงไพรร้อยอสูรประมาณหนึ่งชั่วโมง แต่ผลก็ออกมาแบบเดิมคือพลัง๹ะเ๢ิ๨ภายใน 

เมื่อเป็๞เช่นนั้น คนก็ไปซื้อยารักษาระดับหนึ่งขั้นปานกลางดังเดิมมากิน ซึ่งจ่ายเงินไป สามพันเหรียญเงิน

คนทำวนไปแบบนี้ไปเรื่อยๆ คือ วันที่ทำงานที่ร้านนั่งเล่น ก็ทำงานพลางแบ่งเวลาฝึกแบ่งแยกสมาธิและแชทคุยกับสาวดาวหาง ส่วนวันที่ทำงานที่ร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัด คนก็ทำไปพลางฝึกแบ่งแยกสมาธิไปและคุยแชทกับสาวดาวหางไป พอถึงเวลาเลิกงาน คนก็ลองไปฝึกใช้เวทแบ่งร่างที่มหาพงไพรร้อยอสูร ทำไปอย่างงี้ จนเวลาล่วงเลยถึงวันที่ ยี่สิบสี่ ธันวา