ข้าลงทุนกับโชคชะตา และโลกก็ต้องตอบแทนแก่ข้า

ขณะเดียวกันนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นภายในจิตใจของจางเหวินอย่างฉับพลัน

[โฮสต์… ท่านได้มอบการตรัสรู้ให้แก่ คังห่าว และ หมิงหยวน ท่านต้องการรับผลตอบแทนหรือไม่]

จางเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาสั่นไหวเล็ก ราวกับกำลังประเมินบางสิ่ง ก่อนตอบกลับในใจอย่างเรียบเฉย

“ทำแบบนั้นได้ด้วยงั้นเหรอ?”

ระบบตอบกลับทันที

[ตามหลักเทคนิค… ก็ไม่สามารถทำได้]

[แต่ระบบของข้าถือกำเนิดขึ้นเพื่อให้โฮสต์ก้าวไปข้างหน้าได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นข้าสามารถละเว้นกฎบางข้อได้]

[ที่สำคัญ ช่วงนี้ข้าไม่ได้แทรกแซงโลกใบนี้มากนัก ดังนั้นจึงสามารถดำเนินการได้โดยไม่มีผลกระทบรุนแรง… แต่ใช้ได้เพียงเป็นครั้งคราวเท่านั้น]

จางเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนัก

“งั้นก็เอาตามนั้น”

ทันใดนั้น

เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นต่อเนื่อง

[จำนวนการลงทุน -2 ครั้ง]

[ติ้ง ตรวจพบว่าโฮสต์ได้มอบการตรัสรู้ให้แก่ หมิงหยวน และ คังห่าว]

[การลงทุนสำเร็จ]

[กำลังคำนวณผลตอบแทนตามสีแห่งโชค เป้าหมาย: ดำ]

[ผลตอบแทน 10,000 เท่า]

[ได้รับ: การตรัสรู้ 20,000 ครั้ง]

ขณะนั้นเอง เขาควบคุมหยดน้ำทั้งสี่ที่กักขังร่างของผู้มีโชคสีทองให้ลอยนิ่งอยู่บนท้องฟ้า พลังภายในหยดน้ำไหลเวียนอย่างมั่นคง

ทุกอย่างเงียบสงบ มีเพียงเสียงสายฝนจากวิชาของจางเหวินที่ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ม่านฝนหนาทึบปกคลุมท้องฟ้าเหนือเมือง

ทันใดนั้นเอง

ครืน!!!

เมฆฝนด้านบนส่งเสียงคำรามสนั่น เสียงนั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันลึกลับ ราวกับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมากำลังส่งเสียงเตือน แต่มันก็เป็นเพียงแค่เสียงคำรามเท่านั้นไม่ได้ทำอะไรต่อ

ก้อนเมฆหมุนวนอย่างรวดเร็วราวกับมันเต็มไปด้วยความโกรธ… แต่ก็ไม่กล้าโจมตีลงมาข้างล่าง

ไม่นาน ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง จางเหวินหันไปมองคังห่าวและหมิงหยวนที่เพิ่งฟื้นคืนสติ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“อีกสามชั่วโมง… ค่อยเริ่มแผนการ”

“รายละเอียดทั้งหมด เดียวเราจะพูดคุยกันผ่านแหวนมิติ”

เมื่อสิ้นเสียง ร่างของจางเหวินก็เลือนหายไปจากกลางอากาศราวกับละลายเข้าสู่สายฝน

…

ห่างออกไปหลายหมื่นกิโลเมตร

พื้นที่รกร้างไร้ผู้คนถูกปกคลุมด้วยสายฝนหนาทึบอย่างต่อเนื่อง พลังของสายฝนแผ่กระจายออกเป็นวงกว้างจนแทบไม่มีผู้ใดสามารถฝ่าเข้ามาได้ หากการบ่มเพาะไม่แข็งแกร่งพอ เพียงก้าวเข้าสู่ขอบเขตฝน ร่างกายก็จะถูกแรงกดดันบดขยี้ทันที

ภายในม่านฝนนั้น ร่างของจางเหวินนั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศอย่างสงบนิ่ง หยดน้ำจำนวนมหาศาลหมุนวนรอบตัวเขาอย่างช้า ๆ

เบื้องหน้าเขา แผงหน้าจอสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้น เศษตัวอักษรลอยเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ

จางเหวินจ้องมองมันอย่างเงียบงัน

[การตรัสรู้: สภาวะที่จิตและวิญญาณเปิดรับความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในช่วงเวลาหนึ่ง ทำให้ผู้ได้รับสามารถมองเห็นแก่นแท้ของวิชา พลัง และกฎของโลกได้ชัดเจนกว่าปกติ ช่วยเร่งความเร็วในการเรียนรู้ ปรับแต่งรากฐาน แก้ไขข้อบกพร่องของพลัง และเพิ่มโอกาสทะลวงขีดจำกัดของตนเอง โฮสต์สามารถใช้กับตนเองหรือมอบให้ผู้อื่นก็ได้]

ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการ คือการยกระดับตัวเองเสียก่อน โดยเขาจะทำการพัฒนาวิชาการบ่มเพาะและวิชาการต่อสู้ของเขาเองโดยใช้การตรัสรู้ในการสร้างวิชาต่างๆ

วิชาการบ่มเพาะหลักของเขาได้รับมาจากตระกูลจาง ส่วนวิชาการต่อสู้ทั้งหมดของเขา ล้วนเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นด้วยตัวเองตั้งแต่ต้น ทุกกระบวนท่า ทุกแนวคิด ทุกโครงสร้างพลัง ล้วนถือกำเนิดจากการทดลอง และการปรับแต่งของเขาเอง เพราะตระกูลจางไม่ได้มีวิชาเกี่ยวกับน้ำมาก

ระดับความเข้าใจของเขานั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าคังห่าวแม้แต่น้อย ความเป็นไปได้ในการสร้างวิชาระดับจักรพรรดิ… จึงไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ภายในจิตวิญญาณของเขายังมีตัวอย่างโครงสร้างวิชาระดับจักรพรรดิจาก หวงหรานอีกด้วย โดยนางเคยเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่มาก่อนและมีคลั่งความรู้มากมายในหลายๆ ด้าน

นั่นคือคลังข้อมูลล้ำค่าที่แม้แต่ตระกูลใหญ่หลายแห่งก็อาจไม่มีวันเข้าถึง

ส่วนวิชาระดับจักรพรรดิของตระกูลจาง… นั้นไม่มีอยู่จริง

ที่แห่งนี้เป็นเพียงตระกูลสาขา และเป็นสาขาที่แห้งเหือดมานานหลายปี ไม่มีอัจฉริยะถูกส่งไปยังโลกใบใหญ่ ไม่มีผลงานที่น่าสนใจ ทำให้แทบไม่ได้รับทรัพยากรจากตระกูลสาขาหลักเลยแม้แต่น้อย

วิชาสูงสุดที่พวกเขามี… เป็นเพียงวิชาระดับนักบุญเท่านั้น เนื่องจากว่าตระกูลจางเชื่อว่าหากเจ้ามีพรสวรรค์จริงๆ แค่วิชาระดับนักบุญก็พาคุณไปที่โลกใบใหญ่ได้แล้ว

สายฝนยังคงตกลงมาอย่างสม่ำเสมอ เสียงหยดน้ำกระทบกันเบา ๆ คล้ายเสียงนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง

ขณะนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[โฮสต์… ท่านไม่เห็นจำเป็นต้องทำให้เรื่องยุ่งยากก็ได้ไม่ใช่เหรอ?!]

[ทั้งการสร้างหอการค้า การสร้างเครือข่ายผู้ติดตาม หรือการสร้างวีรบุรุษขึ้นมา]

[ด้วยศักยภาพของท่านและการช่วยเหลือจากข้า… ท่านไม่เห็นจำเป็นต้องทำที่ยุ่งยากแบบนี้เลย]

จางเหวินหลับตาลงช้า ๆ สีหน้าของเขาสงบลง ราวกับกำลังมองย้อนกลับไปในเส้นทางที่ผ่านมา ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ก่อนจะตอบกลับอย่างแผ่วเบา

“สิ่งที่เจ้าพูด… มันก็ไม่ผิด”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ

“แต่นั้นก็เพราะว่าตอนนี้… ข้ามีเจ้าคอยช่วยเหลือไง”

“ถ้าเกิดว่าวันหนึ่ง… เจ้าหายไปล่ะ”

ระบบเงียบลงทันที เสียงของจางเหวินยังคงดังต่ออย่างนิ่งสงบ แต่แฝงความจริงจังที่ยากจะปฏิเสธ

“ถ้าวันหนึ่ง เจ้าถูกกฎแห่งจักรวาลลบเลือน… หรือถูกบางสิ่งทำลายไป”

“ถึงตอนนั้นแล้ว… ข้าจะเหลืออะไรกันละ”

“หากข้าเคยชินกับการมีระบบช่วยเหลือทุกอย่าง… มันอาจจะทำให้ข้าทำอะไรเองไม่เป็นเลยก็ได้ สุดท้ายข้าจะเป็นเพียงเสือกระดาษที่มีดีแค่ภายนอกส่วนภายในนั้นช่างไร้ค่า”

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาสงบนิ่ง

“ดังนั้น ข้าจำเป็นต้องทำเรื่องยุ่งยากมาก”

“ทั้งเครือข่าย อำนาจ ผู้ติดตาม… รวมถึงเส้นทางของข้าเอง”

“ทั้งหมดนี้… ไม่ใช่เพื่อในวันนี้ แต่เพื่อวันที่เหตุการณ์ไม่คาดคิดมาถึงต่างหาก…”

เสียงของเขาหยุดลง สายฝนรอบตัวพลันไหลวนช้าลงราวกับตอบสนองต่อเจตจำนงของเขา

จางเหวินยกมือขึ้นช้า ๆ ก้อนพลังงานสีขาวบริสุทธิ์ลอยขึ้นเหนือฝ่ามือ ก่อนจะหมุนวนกลายเป็นวงแหวนพลังซับซ้อน การตรัสรู้ครั้งแรก… ถูกใช้ยกระดับวิชาการบ่มเพาะและวิชาการต่อสู้ของตนเอง จากระดับนักบุญ… ให้ก้าวไปสู่ระดับจักรพรรดิ

….

….

….

ภายในหอการค้านกยูงเจ็ดสี บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงฝนกระหน่ำใส่หลังคาหยกดังสนั่นต่อเนื่อง เม็ดฝนกระแทกพื้นหินจนแตกกระเซ็นเป็นละอองหมอกบาง ๆ ม่านฝนหนาทึบปิดกั้นทั้งสายตาและจิตสัมผัส ทำให้แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับสูงก็ไม่อาจตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกได้

ภายในโถงประชุม หญิงสาวในชุดแพรสีเขียวขมวดคิ้วแน่นก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“หลิวชิงหายไปนานเกินไปแล้ว... แล้วฝนบ้านี่มันอะไรกัน ทำไมถึงตกหนักจนปิดกั้นการรับรู้ทั้งหมดได้แบบนี้ พวกเจ้าว่ามันแปลกหรือไม่”

ชายวัยกลางคนอีกคนพยักหน้าช้า ๆ ก่อนตอบ

“ถ้าจะให้เดา... อาจเป็นฝีมือของคนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์สระหยกก็ได้ นอกจากพวกนางแล้ว ข้านึกไม่ออกจริง ๆ ว่าใครจะควบคุมปรากฏการณ์ระดับนี้ได้”

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนถอนหายใจ

“ตอนนี้พวกเราทำเป็นไม่เห็นไปก่อนดีกว่า รอดูสถานการณ์อีกหน่อย ข้าเชื่อว่าคงสงบลงในไม่ช้า”

ทันใดนั้นเอง

ท่ามกลางเสียงฝนที่โหมกระหน่ำจนบดบังทุกสิ่ง เสียงอันทรงอำนาจกลับทะลุผ่านม่านฝนลงมาราวกับฟ้าร้อง

“ประกาศสำคัญจากเจ้าเมือง คังห่าว!”

เสียงนั้นดังก้องไปทั่วเมืองดาบสวรรค์โดยไม่ถูกสายฝนกลบแม้แต่น้อย

“น้ำฝนเหล่านี้มีพิษซ่อนอยู่ภายใน ขอให้ประชาชนทุกคนอยู่ในความสงบ และหลบอยู่ในสถานที่ปลอดภัย ห้ามสัมผัสสายฝนโดยเด็ดขาด!”

คำประกาศนั้นสร้างแรงสั่นสะเทือนในหัวใจผู้คนทันที เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทั่วเมือง ความหวาดกลัวค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่จิตใจของทุกคน

ในเสี้ยววินาทีต่อมา

ครืน!!!

ออร่าระดับนักบุญสิบเอ็ดสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พลังศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายออกเป็นวงกว้างจนชาวเมืองแทบทั้งหมดสัมผัสได้ ความกดดันมหาศาลกดทับลงเหนือเมืองราวกับภูเขาใหญ่ลอยอยู่กลางอากาศ

ภายในหอการค้านกยูงเจ็ดสี หญิงสาวคนเดิมเงยหน้าด้วยแววตาครุ่นคิด

“อย่างนี้แปลว่า... คฤหาสน์เจ้าเมืองเป็นฝ่ายชนะงั้นหรือ”

ทันใดนั้นเอง

ตูมมมมมม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนทั้งเมือง คลื่นแรงสั่นสะเทือนแผ่กระจายจนพื้นดินสั่นไหว กระจกหน้าต่างหลายแห่งแตกร้าว