หมอดูสาวพลิกชะตา

ข้าก้าวเท้าอย่างเงียบงัน เคียงข้างเสี่ยวหวาและเหลียงหมิง ไปตามกำแพงของคฤหาสน์เฉินเพื่อกลับเข้าไปด้วยประตูด้านหลัง

ความเงียบรอบกายชวนให้ใจข้าสั่นไหว

「เหตุใดวันนี้จึงเงียบงันนัก」 [O_o]

เสี่ยวหวาเดินกระชับแขนข้าแน่น ริมฝีปากนางเม้มสนิท เหลียงหมิงเดินนำหน้า สีหน้าครุ่นคิด

ทันใดนั้น สายตาข้าสะดุดกับเงาร่างหนึ่งบนกำแพงคฤหาสน์ เงานั้นเคลื่อนไหวรวดเร็ว เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ตัวดำมอมแมม ดวงตาแดงฉานราวโลหิต

ข้าชะงักงัน

「นั่น...ผู้ใดกัน」 [>A<]

เสี่ยวหวากรีดร้องเบา ๆ รีบโผมากอดข้าแน่น

เหลียงหมิงอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้าง

ชายปริศนาหยุดเหลียวมองพวกเรา ใบหน้ามอมแมม ตาแดงฉาน ก่อนจะพุ่งตัวลงจากกำแพงหายลับเข้าไปในคฤหาสน์

หัวใจข้าเต้นระรัว

「เหตุใดจึงรู้สึกเย็นเยียบถึงเพียงนี้」 [x_x]

เสี่ยวหวาสั่นเทา

"ขะ...ข้าเห็นจริง ๆ หรือ" [>.<]

ข้ากอดนางแน่น

"เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่" [ (´• ω •') ]

เหลียงหมิงยังคงนิ่งงัน

"นั่น...ใช่คนหรือผี" [O_o]

ขณะนั้นเอง เฉินอี้เฟิงเดินออกมาจากคฤหาสน์ เขามองพวกเราด้วยแววตาเคร่งขรึม

"เกิดสิ่งใดขึ้น"

ข้ารีบเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งประสบให้เขาฟัง เสียงข้าสั่นเล็กน้อย

เฉินอี้เฟิงนิ่งฟัง สีหน้าหนักแน่น

"พวกเราควรสำรวจรอบคฤหาสน์"

ข้าพยักหน้า แม้ใจยังหวาดหวั่น

เราทั้งสี่เดินไปยังพงไม้ริมกำแพง จุดที่ชายปริศนาพุ่งลงมา

เสี่ยวหวาแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน

"หากเจอผีจริง ๆ ข้าคงเป็นลม" [^^’]

เหลียงหมิงพยายามทำท่าขึงขัง

"ข้าไม่กลัว" [ (ง •̀_•́) ง]

ข้ายิ้มบางเบา

「แม้จะกลัว แต่ก็ไม่อาจถอยหนี」 [>///<]

ขณะกำลังค้นหา ข้ากับเฉินอี้เฟิงหยุดนิ่ง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในหู

"เจ้าทั้งสอง...จงระวังแถวนี้มีกลิ่นไอของผีผูกคอ"

ข้าสะดุ้งเล็กน้อย หันไปสบตาเฉินอี้เฟิง

"ท่านย่า..." ข้าพึมพำ

เฉินอี้เฟิงพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาเขาเปี่ยมด้วยความเข้าใจ

เสี่ยวหวาและเหลียงหมิงมองพวกเราด้วยความงุนงง

เสี่ยวหวากระซิบกับเหลียงหมิง

"เมื่อครู่...พวกเขาคุยกับใครหรือ" [-0-]

เหลียงหมิงหัวเราะเบา ๆ

"หรือพวกเขากลัวจนหูแว่ว" [^^’]

เสี่ยวหวาทำท่ากลัว

"ข้าขนลุกไปหมดแล้ว" [>.<]

ข้าหันไปยิ้มปลอบ

"ไม่ต้องหวาดกลัว ข้าอยู่ตรงนี้" [ (´• ω •') ]

เสี่ยวหวายังคงเกาะแขนข้าแน่น ดวงตานางกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

ขณะเรากำลังค้นหาเบาะแส ท่ามกลางพงหญ้ารกชัฏ เสี่ยวหวาชะงักกึก นางชี้นิ้วไปยังเงาดำใต้ต้นไม้ใหญ่

"ดูนั่น...ใต้ต้นไม้นั่น" เสียงนางสั่นพร่า [>A<]

ข้ากับเฉินอี้เฟิงรีบเดินเข้าไปใกล้ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเศษเชือกเส้นหนึ่ง เชือกนั้นเก่าเปื่อย สีคล้ำดำราวกับถูกทิ้งร้างมานาน ทว่ากลับมีรอยเปื้อนสีแดงคล้ำประปราย กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นธูปเก่า ๆ ลอยแตะจมูก

ข้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

「เชือกเส้นนี้...ให้ความรู้สึกอึดอัดราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่」 [x_x]

เสี่ยวหวาถอยหลังไปครึ่งก้าว นางส่ายหน้าเบา ๆ

"ข้า...ข้าไม่กล้าจับ" [>.<]

เหลียงหมิงขมวดคิ้วแน่น

"ข้าไม่ชอบกลิ่นนี้เลย" [ (￣ω￣;) ]

ข้าก้มมองเชือกในมือเสี่ยวหวาอย่างลังเล ใจเต้นระรัว

เฉินอี้เฟิงโน้มตัวลงหยิบเชือกขึ้นมา ทันทีที่มือเขาสัมผัสเชือก ข้ารู้สึกถึงกระแสพลังร้ายบางอย่างแผ่ซ่านออกมา ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจ

「นี่มิใช่เชือกธรรมดา...มันเต็มไปด้วยกลิ่นไอปีศาจ」 [O_o]

เฉินอี้เฟิงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเขาเคร่งขรึม

ทันใดนั้น เฉินอี้เฟิงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ผ้าผืนนั้นมียันต์ปักด้วยด้ายแดง ข้าจำได้ดี นั่นคือผ้าเช็ดหน้าที่ข้าเคยมอบให้เขาเพื่อปกป้องจากสิ่งชั่วร้าย

เขาคลี่ผ้าออกอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ผ้าห่อเชือกเส้นนั้นไว้ กลิ่นอายร้ายกาจค่อย ๆ จางลง

ข้ามองเขาด้วยความแปลกใจ

"ท่าน...ยังพกผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นติดตัวอยู่หรือ" [>///<~]

เฉินอี้เฟิงยิ้มบางเบา ดวงตาเขาอ่อนโยน

"ของที่เจ้ามอบให้ ข้าย่อมต้องรักษาไว้" [ (๑˘︶˘๑) ]

หัวใจข้าอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

「เขายังเก็บมันไว้...เช่นนั้นหรือ」 [TwT]

บรรยากาศรอบกายยังคงเงียบงัน ทว่าความรู้สึกอบอุ่นแผ่วเบาแทรกซึมเข้ามาในหัวใจข้า

"ใกล้ค่ำ ข้ากับเหลียงหมิงควรกลับออกไปได้แล้ว"

ทุกคนเห็นด้วยกับคำกล่าวของเสี่ยวหวา

เมื่อพวกเราเดินย้อนเลียบกำแพงด้านในคฤหาสน์เพื่อย้อนไปที่ประตูด้านหลัง เหลียงหมิงมองข้ากับเฉินอี้เฟิง

"พวกเจ้าสนิทกันดีนะ" [-///-]