ตอนที่ 27
ประลองหมากกลศึก 2
ผู้ชมทั้งสองมองดูหมากของหยางเฉิงนึกชมเชยในใจ แผนการรัดกุมสมดุลรุกรับแถมซ่อนแฝงกลศึกซุ่มโจมตี หากศัตรูพลั้งพลาดรุกไล่ขึ้นเนินไม่สำเร็จยังถูกธนูที่ยึดชัยภูมิยิงไกลทำร้ายอีกต่อ แม้กองทัพด้านหน้าซุ่มทำลายผิดพลาด ถูกอีกฝั่งโหมกองทัพใหญ่บุกทำลายยังมั่นใจฝั่งตรงข้ามไม่อาจฝ่าผ่านแนวป่า หรือหากเลี่ยงเข้ากลางย่อมถูกพลธนูทั้งสามที่ยึดชัยภูมิได้เปรียบบดขยี้ต่อให้ใช้ทัพม้าทะลวงเน้นความไว แต่เดินขึ้นเขาถูกหักลบแต้มเคลื่อนที่นับจำนวนลูกธนูตาละสามตอบโต้เผ็ดร้อน เชื่อว่าสุดท้ายกองทหารของศัตรูฝ่ามายังไม่ถึงตัวล้วนตกตายหมดสิ้น ส่วนตนเองเพียงเสียหายเล็กน้อย การจัดวางตัวหมากเน้นป้องกันหนุนเสริมเช่นนี้ได้เปรียบทั้งขึ้นล่อง หากฝั่งตรงข้ามเสียขบวน ค่อยลงมือรุกไล่เข่นฆ่ากลับคืนรูปแบบป้องกันเบ็ดเสร็จ อยู่ในสภาวะสมบูรณ์ไม่แพ้พ่าย
หมากตาแรกผ่านพ้น ส่วนการเคลื่อนหมากตาที่สองและสามของทั้งสอง ยังคงอยู่ในแนวทางเดิมหยางเฉิงมีการเดินทัพข้างป่ารุกคืบ ขยับแนวป้องกันให้สูงขึ้น จนบรรลุถึงที่หมาย ปิดเส้นทางฉกฉวยของอีกฝ่ายค่อยซุ่มซ่อนหยุดนิ่ง ส่วนหยางอี้ ยิ่งเดินยิ่งเผยความอ่อนหัดกลับเคลื่อนทัพทั้งกระบวนเดินหน้าเสมอกัน แถมทัพเรือที่ขนตัวหมากกองทัพลงไป แทบจะล้ำเข้าไปในเขตเฝ้าระวังของหยางเฉิงเสียด้วยซ้ำหากพลาดพลั้งถูกพบเห็น จนถูกทำลาย ทั้งที่กองทัพบนเรือยังไม่ถูกถ่ายลงบกใยมิเท่ากับเสียหายหลายต่อในคราเดียว ซึ่งวิธีเดินหน้าเต็มกำลังเช่นนี้ทำให้ฝั่งตนได้เปรียบจำนวน หากเกิดสมรภูมิปะทะตะลุมบอน หรือเปิดสมรภูมิรบในแนวกว้างแต่หากถูกฝั่งตรงข้ามอ่านออก ยากจะแก้ไขปรับเปลี่ยนมาป้องกัน แถมแผนที่กระดานนี้ศัตรูยึดชัยภูมิเนินเขาได้ก่อนมีหรือที่จะเสี่ยงนำทัพลงเขามาต่อยตีแลกหมัด แต่หยางอี้กลับดื้อดึง คงทัพเดินหน้าเข้าหาดุจเดิมคิดเดินหน้าหาจุดแข็งของคู่ต่อสู้ ทำให้หมากตาที่สามผ่านพ้น ผู้ชมทั้งสองก็เริ่มคาดเดาไปไกลแล้วว่าหยางอี้คงมิอาจเอาชนะบิดาตนเอง จึงเกิดข้อสรุปในใจเพียงด้านเดียว ว่าเด็กน้อยจะพ่ายแพ้ในรูปแบบใดเท่านั้น
กระทั่งเข้าตาที่สี่ หยางอี้ก็ยังคงเดินหมากสับสน เริ่มต้นขยับทัพม้า(2)มือหอก(1) พลธนู(1) พลเดินเท้า (1) บริเวณที่ราบด้านหน้า ให้เคลื่อนทัพลึกเกินกึ่งกลางเข้าไปจนถูกมือธนูที่อยู่สูงมองเห็นด้วยระยะมองลงจากเนินเขา ซึ่งได้เปรียบเพราะเปิดแผนที่กว้างออกเพียงแต่กองทัพหน้ากระดานยังหยุดทัพได้ทันก่อนจะถึงระยะยิงจู่โจม แต่ตัวหมากยังมิหมดก้าวเดินหยางอี้ไม่เคลื่อนหมากมุทะลุขึ้นหน้าจนสุด ดั่งที่ผู้ชมทั้งสองคาดเดา แต่กลับขยับตัวหมากพลธนูเลี่ยงออกซ้ายมุ่งหน้าเข้าหาป่า ตัวหมากพลเดินเท้าขยับขวา ออกด้านชายฝั่ง และพลหอกเดินถึงจุดแต่กลับเคลื่อนถอยกลับ ลงมาที่ด้านหลัง ทั้งสามตัวหมากเมื่อเคลื่อนพ้นรัศมีมองเห็นจึงผลุบหายเข้าไปในหมอกปกปิดสายตา ส่วนทัพม้าทั้งสอง หยุดนิ่งตั้งรับ ที่ระยะมือธนูของอีกฝั่งมองเห็นแต่เลือกยืนพ้นระยะธนู ที่จะสามารถยิงจากสุดเนินห่างมาหนึ่งก้าว พอดิบพอดี
หยางเฉิงมองการเคลื่อนไหวจากมุมสูง เห็นการเคลื่อนหมากของบุตรชายแต่แรกสับสนนึกแปลกใจไม่รู้ว่าบุตรชายเดินผิดหรือใช้ลูกเล่นอันใด แต่ก็ไม่คิดในแนวทางประมาท จดจำตำแหน่งต่างๆ พร้อมนับจำนวนจนขึ้นใจ แต่แรกคิดว่าหยางอี้จะบุกฝ่าขึ้นเนินด้วยความไวของม้า แต่เมื่ออีกฝั่งไม่กระทำก็แค่นึกแปลกใจและไม่คิดจะวิ่งตามลงไปรุกไล่ ยังคงเลือกหนักแน่นในแนวทางเดิมมุ่งหน้าจัดขบวนรบยึดชัยภูมิได้เปรียบ เพียงขยับแถวแนวให้ได้ระยะมองครอบคุลมพื้นที่ใกล้แนวป่าเพื่อประสานเชื่อมกับตัวหมากที่ซุ่มไว้หากหยางอี้ติดกับดักจะได้สอดประสานร่วมกันจู่โจม เมื่อกระทำสำเร็จ จึงค่อยกล่าวจบตา
เดินมาจนถึงตาที่สิบ การปะทะยังมิเกิดหยางอี้เพียงเคลื่อนพลธนูและทหารราบเข้าลึกไปในป่าฝั่งซ้าย แต่ก็มิได้ขยับอันใดมากกว่านั้นผู้ชมทั้งสองเห็นหมากของหยางอี้ที่ยึกยักไปมา ไม่คิดบุก ไม่คิดถอยมาตั้งรับยิ่งงงงวยส่วนหยางเฉิงที่เป็คู่ประลอง กลับแปลกใจยิ่งกว่า เพราะหยางอี้เคลื่อนม้ามาประชิดแนวหน้าเนิ่นนานแต่ไม่คิดบุกขึ้นเขา หรือแยงเข้าทะลุป่าด้านข้าง ยังคงเคลื่อนเดินวนไปมารอบ ๆ สำรวจเปิดหมอกในระยะมองแต่กลับไม่เดินหน้าจนสุดเขต หรือกระทำใด ๆ เพิ่มเติม เมื่อพลธนูของหยางเฉิงคิดทดสอบเคลื่อนล้ำออกให้เข้าระยะยิงใหม่หยางอี้ก็เคลื่อนถอยหลบออก ค่อยรู้ว่าบุตรชายตนเองคาดเดานับก้าวของนักธนูฝั่งตนได้อย่างแม่นยำคงมิมีโอกาสให้ฉกฉวย จึงแค่ขยับยื้อยุดกันไปมาไม่กี่ก้าวก็ผ่านตา
เบื้องหน้าเป็เช่นนั้น แต่มิใช่ว่าภายใต้หมอกปกปิดหยางเฉิงนั้นนิ่งเฉยเพราะตอนนี้พื้นที่ชายป่าด้านขวาของหยางเฉิงจัดทัพป้องกันเป็ชั้นแนวลึกเข้าในป่าด้วยกลศึกซุ่มจู่โจมทั้งหมดหากหยางอี้ยกกำลังเข้าบุกฝ่า เชื่อว่าต้องถูกตัวหมากที่ดักซุ่มเอาไว้ตอบโต้รุนแรงส่วนทิศตรงข้ามสมรภูมิทางน้ำไม่มีการเปลี่ยนแปลง ด้วยกองเรือจัดวางเตำแหน่งเฝ้าระวังไว้สมบูรณ์ั้แ่ต้นหากมีการเคลื่อนไหวย่อมต้องเห็นศัตรูก่อน เมื่อนั้นก็สามารถเคลื่อนกำลังที่อยู่เฝ้าค่ายแม่ทัพลงมาเฝ้าที่ราบชายฝั่งป้องกันกองทัพที่มากับเรือยกพลขึ้นบกได้สะดวก ทุกอย่างของหยางเฉิงยังคงตั้งอยู่บนหลักการ ป้องกันรัดกุมมิแพ้พ่ายดุจเดิมทุกประการ
การประลองหมากล่วงมาจนถึงตาที่สิบเอ็ดในที่สุดหยางอี้ก็ก่อข้อผิดพลาด ตัวหมากทัพม้าทั้งสอง ซึ่งวิ่งขยายแนวสอดส่องขยับไกลขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็ขยับล้ำเข้าชิดชายป่า พอดีอยู่ในระยะที่มือหอกของหยางเฉิงซุ่มรอ เมื่อเอ่ยจบตาหยางเฉิงจึงเป็ฝ่ายเปิดฉากรุกไล่ เปิดฉากหงายกลศึก...ซุ่มโจมตีทำร้ายตาเดียวรุนแรงสองเท่า อีกทั้งพลหอกชนะเอากองทัพม้า เพิ่มพูนความรุนแรงทบทวีตาเดียวสองมือหอก จู่โจมหักแต้มชีวิตทัพม้าของหยางอี้ออกไปมากถึงแปดแต้มส่วนพลเดินเท้า เมื่อสองหอกจองพื้นที่โจมตีด้านหน้าไปแล้ว ตนเองไม่อาจเดินประชิดถึงจึงใช้วิธีขยับออกด้านล่างเยี้ยงไป ปิดทิศทางหลบหนี บังคับหยางอี้ให้เคลื่อนทัพม้าหักขวามุ่งตะวันออกเพียงอย่างเดียวกลายเป็วิ่งเข้าหาทิศทางของมือธนูบนเนิน ซึ่งหยางเฉิงตระเตรียมขยับทัพธนูสองทัพเดินหน้าลงตามแนวลาดเพื่อให้สามารถยิงได้ถึงในตาถัดไป หากนับดูตามนี้ เพียงยิงถูกสองแต้มจะสามารถเผด็จศึกทัพม้าตัวแรกของหยางอี้ให้ต้องออกจากกระดานไปอย่างแน่นอน
973
