บุรุษจอมเพี้ยน ทะลุมาเกรียนที่ต่างโลก

        วาบบบ

        เมื่อสิ้นเสียงของเทียนเฉิน เหล่ามังกรก็กู่ร้องคำรามลั่นฟ้าก่อนจะกลายเป็นพายุลมปราณสีทองหมุนวนรอบตัวของราฟ

        ในขณะที่เทียนเฉินกำลังจะดีใจกับชัยชนะของเขาก็มีเสียงยียวยสายหนึ่งดังขึ้นมาว่า

        “เจ้าไฟนี่มัน...น่าอร่อยจัง”

        ซู้ดดด

        ยังไม่ทันที่เทียนเฉินจะทำความเข้าใจประโยคนี้จบ พายุสีทองที่แผดเผาได้แม้กระทั่งเหล็กที่แข็งที่สุดก็ถูกบางสิ่งดูดกลืนเข้าไปโดย...ปากของราฟ!

        “เป็นไปไม่ได้!?” เทียนเฉินเบิกตากว้าง เขามองชายตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง เจ้าเด็กคนนี้เพิ่งจะดูดกลืนปราณเพลิงเทวะที่เขาเฝ้าฝึกฝนนานหลายร้อยปีเข้าไปโดยที่ไม่เป็นอะไรเลย

        “ไอ้สัตว์ประหลาด! แกเป็นตัวอะไรกันแน่!?”

        “เอิ๊กกก รสชาติเหมือนชีสเลยแฮะ ถ้าเป็นก่อนเรามานี่ต้องเรียกว่าไงนะ...อื้มมม อาหร่อยยย” ราฟที่ไม่สนใจท่าทีของเทียนเฉินแลบลิ้นปาดริมฝีปากก่อนจะพูดกับตัวเอง

        “ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจท่านเลยนะครับ” ชายสวมแว่นมองราฟก่อนจะหันมามองท่าทางของเจ้านายที่กำลังเหนื่อยอ่อนจากการใช้กระบวนท่าเมื่อสักครู่

        “ฮึ่ม! ข้าไม่เชื่อว่ามันจะไม่มีจุดอ่อน! เจ้าเด็กผี! ข้าขอยอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าใครที่ข้าเคยพบมา แต่ถึงอย่างไรเจ้าคงต้องตายที่นี่อยู่ดี...เฉือนตะวันสะบั้นจันทรา!” เทียนเฉินมองราฟด้วยแววตาเย็นเยียบก่อนจะเรียกกระบี่ลวดลายมังกรจีนสีแดง ใบดาบสีดำสนิทเปล่งรังสีที่คุ้นเคยจนทำให้ราฟที่กำลังยิ้มแย้มอยู่นั้นหันมามองด้วยใบหน้าจริงจังพลางเอนกายเล็กน้อยเพื่อหลบตามสัญชาตญาณ

        “นั่นมัน...”

        ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดจบ เขาก็ถูกรังสีกระบี่เฉือนเข้าที่ไหล่ซ้ายจนเลือดสีดำปนขาวคล้ายสีของอวกาศและแสงดาวไหลออกมา

        “อึก” ราฟมองบาดแผลของเขาด้วยแววตาตื่นตะลึง นี่เขา...บาดเจ็บ?

        “หึ หลบได้งั้นรึ ไม่เลวๆ แต่เมื่อเจอกระบี่พิฆาตมังกรของข้าไปก็อย่าหวังว่าเจ้าจะรอดได้อีก!”

        “ความรู้สึกนี้...แร่ซูพริลงั้นเหรอ?” ราฟถามออกมาพลางขมวดคิ้ว

        ‘บาดแผลรักษาไม่ได้’

        เทียนเฉินที่เห็นท่าทางของราฟหัวเราะหึก่อนจะกล่าวว่า

        “กำลังสงสัยอยู่ล่ะสิว่าทำไมแผลถึงไม่ฟื้นฟูทั้งที่เจ้ามีพลังระดับ SSS มันเป็นเพราะพลังของกระบี่เทพมังกรของข้าที่มีความสามารถผนึกการรักษาทุกรูปแบบ เมื่อรวมกับใบดาบที่สร้างจากแร่ซูพริลที่มีความสามารถในการตัดทุกสิ่งและเจตกระบี่ขั้นกายกระบี่หลอมรวมที่เป็นขั้นสูงสุดทำให้ตัวเจ้าไม่สามารถหนีรอดไปจากข้าได้แน่ จงตายให้ข้าเสีย...ตัดภูผา!” เมื่อเทียนเฉินกล่าวจบเขาก็วาดกระบี่ฟันใส่ราฟอีกทีเกิดเป็นรังสีกระบี่สีดำแนวนอนตัดเข้าไปทีเอวของราฟหวังฟันเขาให้ขาดเป็นสองท่อน!

        “งานงอกแล้วไง!” ราฟสบถ ก่อนจะกระโดดหลบขึ้นฟ้า

        “อย่าหวังว่าจะรอด!” เทียนเฉินแสยะยิ้มกว้างก่อนจะวาดดาบซัดรังสีกระบี่ออกไปอีกทับร้อยครั้งภายในพริบตา

        “แม่เจ้าโว๊ย!” ราฟสบถอีกรอบแล้วปล่อยหมัดสร้างพายุไปทางขวา ทำให้ตัวเขาที่ลอยอยู่พุ่งตัวไปด้านซ้ายเพื่อหลบบรรดารังสีกระบี่ที่โจมตีเข้ามา

        “ค่ายกลนี่ก็เกะกะจริงโว๊ย!” เมื่อเจอเข้ากับสิ่งที่ทำร้ายตนเองได้ ราฟก็เลิกเล่นแล้วง้างหมัดต่อยไปที่พื้นจนยุบลงไปหลายสิบเมตรทำให้เสาปราณทั้งเจ็ดอยู่ผิดตำแหน่ง จากนั้นพลังงานที่คอยขัดขวางไม่ให้ราฟใช้พลังได้ก็หายไป

        “หึ ถึงเจ้าจะกลับมาใช้พลังได้ก็ไม่มีทางทีจะ...เชี่ย!?” เทียนเฉินที่กำลังฟันรังสีกระบี่ใส่ราฟอย่างเมามันเอ่ยด้วยรอยยิ้มเหยียดๆ ก่อนจะสบถออกมาตามรอยราฟ

        ภาพเบื้องหน้าที่เขาเห็นคือ ชายหนุ่มผมเทาปล่อยหมัดที่ทำให้เกิดคลื่นสีดำแบบเดียวกับรังสีกระบี่ของเขาทำให้พวกมันสลายหายไปในพริบตา

        “เจ้าบ้านั่นมีพลังของอวกาศ เป็นไปไม่ได้!” เทียนเฉินและชายสวมแว่นอ้าปากค้างไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ เป็นที่รู้กันว่าพลังอวกาศเป็นสิ่งลี้ลับที่จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีเผ่าพันธุ์ไหนสามารถนำพลังนี้มาใช้ได้ พลังที่ใกล้เคียงกับมันคือพลังปราณดารา แต่มันไม่สามารถเทียบกับพลังปราณอวกาศได้เลย ถ้าให้เปรียบเทียบง่ายๆก็เหมือนกับการเอารถเข็นไปสู้กับรถแข่งอย่างไรอย่างนั้น

        “ต้องฆ่ามันแล้วเอามาผ่าพิสูจน์!” เทียนเฉินหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขณะหยุดฟันกระบี่ เขาเลือกที่จะทะยานร่างเข้าใส่ราฟแล้วใช้กระบวนท่าสู้กับเขาแทน

        “จะไฝว้เหรอลุง จัดให้!” ราฟฉีกยิ้มขณะเอนตัวหลบการฟันของเทียนเฉินแล้วชกไปที่ชายโครงของเทียนเฉินด้วยความเร็วแสง!

        ตึงงง!

        ราฟเลิกคิ้วเมื่อเห็นกระบี่พิฆาตมังกรอีกเล่มในมือของเทียนเฉินที่เรียกขึ้นมารับหมัดของเขาไว้ จากนั้นชายกลางคนก็ฟันกระบี่ข้างที่ฟันพลาดไปเมื่อครู่ใส่ราฟ แต่ราฟก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วอ้าปากกัดใบดาบไว้ด้วยฟันที่เคลือบปราณอวกาศจนใบดาบได้หักลง ส่วนใบกระบี่อีกด้านที่เทียนเฉินได้ใช้กันหมัดของราฟนั้น ราฟได้ชักหมัดกลับจากนั้นก็รวมปราณอวกาศไว้ที่หมัดข้างนั้นก่อนจะซัดใส่อีกรอบจนใบดาบได้หักลงอีกเล่มหนึ่ง เมื่อทำลายดาบจนหมด จากนั้นชายผมเทายก็ใช้ออกด้วยกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาทันที

        “เคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์(มันคิดเอาเอง)...บาทาทลายไข่สำแดงเดช!”

        พลั่ก!

        เผละ!

        เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายเสี้ยววิ เมื่อเทียนหลงก้มลงไปมองด้านล่าง เขาก็ช็อคเมื่อเห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่สัมผัสแห่งความเจ็บปวดและแสนจะทรมานจะแล่นออกมาจากเฉินน้อยแล้วลามไปทั่วร่างของเขา

        “อะ...อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก”

        เทียนเฉินร้องโหยหวนขณะล้มตัวลงไปนั่งคว่ำหน้ากับพื้นด้วยร่างกายที่สั่นเทา กระบี่พิฆาตมังกรทั้งสองที่แตกหักถูกปล่อยลงพื้นอย่างไม่ใยดี

        “ไอ้เด็กบัดซบ! เพลิงศักดิ์สิทธิ์ ฟื้นฟู…มะ ไม่จริง เจ้าทำอะไรกับข้า ทำไมถึงใช้การฟื้นฟูไม่ได้!?” เทียนเฉินที่พยายามรักษาตัวเองหันมามองราฟตาขวาง

        “ก็แค่ผสมพิษสลายการฟื้นฟูเข้าไปนิดหน่อย อย่าฝืนตัวเองเลยน่า ขนาดเผ่ามารที่มีจุดเด่นด้านนี้ยังทำอะไรพิษนี้ไม่ได้เลยนะ ยิ่งเอามารวมกับปราณอวกาศด้วย ลุงยอมแพ้ซะเถอะ แล้วอย่ามายุ่งกับผมและครอบครัวอีก”