ตอนที่2
หลายวันผ่านไป
วันนี้เป็วันที่ทุกคนในบริษัทจะได้เห็นหน้าของท่านรองประทานเป็ครั้งแรกทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจที่จะได้เห็นและทำงานกับคนรุ่นใหม่ไฟแรง แต่ฉันไม่ทำไมน่ะเหรอ ก็ทุกคนแสดงความยินดีกันเยอะแล้วก็เว้นฉันไว้สักคนคงไม่เป็อะไรหรอกมั้ง
“ทุกคนเงียบๆกันก่อนนะ รถของท่านประธานมาถึงแล้ว” เมื่อรถตู้คันสีดำเงาวับ จอดสนิทหน้าบริษัท เหล่าพนักงานทั้งสาวโสดสาวแก่ แม่ม่าย ต่างถือดอกกุหลาบสีแดง ในมือกันเป็แถวเพื่อนำมาต้อนรับเ้านายคนใหม่อย่างคับคั่ง แต่เมื่อเช้าฉันลืมซื้อมาน่ะสิ!! ลืมคิดเื่นี้ไปสนิทเลย รู้สึกไม่เข้าพวกยังไงก็ไม่รู้ฉันรู้สึกผิดลึกๆ ในใจ เพราะมันเป็มารยาทฉันควรจะร่วมแสดงความยินดีกับเพื่อนๆพนักงานด้วยกันจริงไหม…
“ต้นไผ่ฉันขอยืมดอกกุหลาบในมือของแกดอกนึงดิเมื่อเช้าฉันลืมซื้อมา” ฉันรีบหาคนที่จะช่วยฉันได้นั่นก็คือต้นไผ่ เพื่อนสุดที่รักของฉันนั่นเอง เพราะมันถือดอกกุหลาบสีแดงอยู่ในมือสามดอกไม่รู้มันจะซื้อมาทำไมตั้งสามดอก หรือว่ามันจะซื้อมาเผื่อฉันฉันคิดเข้าข้างตัวเองทันที
“อ้าวไหนบอกว่าไม่ชอบไม่สนใจไง จะเอาดอกกุหลาบไปทำไม ยืนเฉยๆ ก็พอแล้ว” อ้าวมันไม่ได้ซื้อมาเผื่อฉันหรอกเหรอนี่
“แล้วแกซื้อมาทำไมตั้งสามดอกแบ่งฉันสักดอกไม่ได้หรือไง แกดูสายตาคนอื่นๆ ที่มองฉันสิ” ก็สายตาพวกนั้นมองมาอย่างกับฉันคือตัวประหลาดก็แค่ไม่มีดอกกุหลาบในมือมันผิดมากหรือไงเล่า ฉันอยากะโออกไปดังๆ แบบนี้
“สามดอกบอกรัก แกไม่เคยได้ยินหรือไง” มันไปได้ยินมาจากที่ไหนวะ=*-*=! ฉันถึงกับต้องยกมือขึ้นเกาหัวเลยทีเดียว
“เออๆนะต้นไผ่สุดสวยนะ ยืมดอกนึง ซื้อต่อก็ได้เอา” ฉันอ้อนมันเต็มที่ คิดว่ามันน่าจะเห็นเพื่อนดีกว่าผู้ชายแต่ก็เปล่าเลย มันไม่ให้
“ไม่ได้จริงๆว่ะเพื่อน แกสวยอยู่แล้วยืนเฉยๆ คงไม่เป็ไรหรอกมั้ง หลบหลังฉันไว้ก็ได้เอา” ต้นไผ่ทำท่าให้ฉันไปยืนอยู่ด้านหลังของนางเออไม่ให้ก็ไม่เอา!!
ท่านประธานและลูกชายของท่านลงจากรถแล้วเดินเข้ามาตามทางที่พวกพนักงานต่างยืนรอต้อนรับกันเป็แถวเป็แนวและก็กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ ตรงที่ฉันยืนอยู่เรื่อยๆ ฉันพยายามทำตัวให้ลีบที่สุดเพื่อไม่ให้เป็ที่สนใจ เพราะคนก็ค่อนข้างเยอะอยู่นะเขาคงไม่สังเกตเห็นฉันหรอกมั้ง
เสียงสวัสดี และเสียงขอบคุณดังเข้ามาใกล้ๆ ฉันแล้วฉันพยายามยืนอยู่หลังต้นไผ่เฉยๆ แล้วท่านประธานกับลูกชายของท่านก็เดินผ่านฉันไปโดยท่านประธานแอบส่งยิ้มมาให้ฉันนิดนึงแล้วท่านก็เดินผ่านไป ฉันก็เลยส่งยิ้มบางๆให้ท่านเช่นกัน แต่ระหว่างที่ท่านกำลังเดิน ฉันกลับเห็นสายตาคมเข้มของเขามองมาที่ฉันแวบนึงฉันหวังว่าเขาคงไม่คิดเื่ทีฉันไม่มีดอกไม้ให้เขาหรอกนะ…
เมื่อทุกคนได้แสดงความยินดีและต้อนรับท่านรองประธานคนใหม่เรียบร้อยแล้วพวกเราก็แยกย้ายกันไปประจำที่ของตัวเอง ส่วนฉันก็ไปประจำที่เลขาวันนี้ฉันทำงานในตำแหน่งเลขาเป็วันแรกเหมือนกัน เฮ้ยยยย...รู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีั้แ่เริ่มต้นเลยแฮะ
ขณะที่ฉันนั่งประจำที่เลขาของฉันอยู่ดีๆทานประธานก็พาท่านรองประธานเดินตรงมาหาฉัน ถ้าฉันเดาไม่ผิดน่าจะออกมาจากห้องของท่านประธานนั่นแหละ
“ภัทรนี่เลขาของลูก รู้จักกันไว้นะ” ท่านประธานแนะนำฉันให้ลูกชายของท่านรู้จัก
“สวัสดีค่ะ” ฉันรีบเอ่ยสวัสดีเขาทันทีมันเป็มารยาทที่ฉันควรทำ
“คนนี้เหรอครับเลขาของผม” แทนที่เขาจะเอ่ยสวัสดีฉันตอบแต่เขากลับหันเป็ถามท่านประธาน ทำไม! ฉันมันไม่ดีตรงไหน ชิ! ฉันเริ่มรู้สึกว่าเขาต้องไม่ชอบขี้หน้าฉันแน่ๆแล้วฉันชอบขี้หน้านายตายแหละ อีตาขี้เก็กเอ๊ย
“คนนี้แหละพ่อเป็คนเลือกให้แกเองเลยนะ” แล้วท่านประธานก็ตบบ่าลูกชายเบาๆ แล้วเดินจากไปฉันก็เลยนั่งทำงานของฉันต่อ โดยไม่ได้สนใจเขาอีก แต่เอ๊ะ!! ทำไมเขายังไม่เข้าห้องไปอีก ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้น…
“มีงานอะไรที่ผมจะต้องทำบ้าง” ฉันจะไปรู้เหรอ=*_*= เขาเอามือล่วงกระเป๋ากางเกงคุยกับฉันเหมือนจะเท่
“่เช้ามีประชุมยอดขายท่านรองประธานจะลองเข้าไปนั่งฟังดูไหมคะ” เขายังใหม่ให้ลองไปฟังพวกฝ่ายกับผู้จัดการประชุมกันก็น่าจะดีนะ
“อือก็ดีเหมือนกันแต่...” อะไรอีกเล่า เขาเว้นวรรคจะพูดให้จบก็ไม่ได้
“อะไรคะ” ฉันถามเขาด้วยรอยยิ้มถึงมันจะฝืนๆหน่อยก็ตาม ก็เขาเป็เ้านายของฉันนี่ ฉันก็ต้องทำดีกับเขาน่ะมันก็ถูกแล้วแต่ฉันก็ไม่ได้ไม่ชอบเขาหรือว่าอคติอะไรกับเขาหรอกนะ
“ผมยังไม่ได้ดอกกุหลาบจากคุณเลย”
---------------------------------
192
