จู้เจียงเจียงสวมหมวกฟางใบหนึ่ง ในมือถือเคียวเล่มหนึ่งปรากฏตัวอยู่บนูเาชา
เมื่อวานทุกคนในหมู่บ้านเพิ่งเริ่มงาน ตอนนี้จึงจัดการูเาชาไปได้แค่สิบกว่าหมู่เท่านั้น
หลังจากนางมาถึงก็ไปหาหลูชุ่ยฮวาก่อน ดูสถานการณ์ใบชาที่เก็บ
“ชุ่ยฮวา” จู้เจียงเจียงมองหาอยู่นาน ถึงจะเจอหลูชุ่ยฮวาที่ก้มหน้าตั้งใจเก็บชา “เป็อย่างไรบ้าง เก็บได้เท่าไรแล้ว?”
ได้ยินเสียงของนาง พวกเด็กที่เก็บชาก็เดินเข้าไปหานาง ทยอยยกตะกร้าบนแขน อวดเอาความดีความชอบกับนาง “พี่หญิงจู้ พี่ดูข้าเก็บได้เยอะเท่านี้”
“พี่สะใภ้ พี่ดูแบบนี้ได้ไหม?” เผยเสี่ยวอวี๋ยื่นตะกร้าไป ถามอย่างระวัง
คนอื่นไม่รู้ว่าพี่สะใภ้นางให้ความสำคัญกับเื่นี้แค่ไหน แต่นางรู้
หลายคืนมานี้ เพื่อูเาชาผืนนี้ พี่สะใภ้ของนางต้องนอนดึกดื่นทุกคืน นั่งอาศัยเตาไฟเขียน ๆ วาด ๆ ลำบากเป็อย่างมาก
ดังนั้นเผยเสี่ยวอวี๋จึงค่อนข้างระวังในการเก็บใบชาว่าถูกหรือไม่เป็พิเศษ
จู้เจียงเจียงดูใบชาที่พวกเด็ก ๆ เก็บมาคร่าว ๆ มีแค่เผยเสี่ยวอวี๋ที่เชื่อฟังที่สุด
“ทุกคนเก่งมาก ๆ โดยเฉพาะเสี่ยวอวี๋ คงเป็เพราะเสี่ยวอวี๋อยู่บ้านฟังข้าพูดบ่อย ๆ จำคำพูดของข้าได้แล้ว ชาต้องเด็ดส่วนแหลมอ่อนที่เพิ่งแตกหน่อ ดังนั้นทุกคนจึงต้องเก็บส่วนที่แหลมอ่อนให้มากถึงจะถูก”
เมื่อวานตอนบ่ายนางพาพวกเด็ก ๆ มาบนูเาชา สอนพวกเขาว่าใบชาที่เก็บมาทั้งหมดจะเอาไปผลิตชา
วันนี้ ถึงนับว่าเป็งานเก็บใบชาอย่างเป็ทางการ ใบชาที่ทุกคนเก็บยังเหมือนเมื่อวาน ใบชาแก่ก็เก็บมาไม่น้อย
ใบชาแก่ใช้ทำกับข้าวกินได้ แต่ผลิตชานั้นไม่ได้
จู้เจียงเจียงเตือนพวกเด็ก ๆ อย่างถนอมน้ำใจ ทั้งยังเรียกหลูชุ่ยฮวามาใกล้ ๆ โดยเฉพาะ ให้นางช่วยจับตาดู
“พี่หญิงจู้ ข้ารู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร พี่สบายใจได้” หลูชุ่ยฮวาเข้าใจความหมายของนางในทันที
ตะกร้าของนางเองก็มีใบชาแก่มากมาย แต่จู้เจียงเจียงไม่พูด นางซาบซึ้งใจมาก ออกตัวว่าจะแก้ไขให้ดีขึ้นแน่นอน
จู้เจียงเจียงทำงานกับทุกคนั้แ่บ่ายถึงเย็น จนพระอาทิตย์ตกถึงกลับหมู่บ้าน
หลังจากกลับหมู่บ้าน คนที่อยากกินข้าวก็ไปกินข้าวเย็น คนที่ต้องไปทำหน้าที่ดูน้ำในท้องนาก็ไป มีแค่จู้เจียงเจียงที่ยังคงยุ่งกับเื่ใบชา
ใบชาที่พวกเด็ก ๆ เก็บกลับมาวันนี้ต้องรีบผึ่งลมไว้ ก่อนจะตากแห้ง นางยังต้องคัดใบชาแก่ออกมาเสียก่อน
สีท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง เผยเสี่ยวอวี๋อุ่นกับข้าวตอนเที่ยงกินเสร็จ ก็ดึงเก้าอี้เล็กมาช่วยนางทำงาน
พี่สะใภ้และน้องสามีนั่งอยู่หน้าบ้านตระกูลเผย เทใบชาออกมาทีละตะกร้า แล้วค่อย ๆ คัดทีละใบ หลังคัดเสร็จก็วางตากแห้งบนกระด้ง
เพื่อนบ้านรอบ ๆ ตระกูลเผยไม่กี่หลัง เดิมอยากพักผ่อนเร็ว ๆ เนื่องจากพรุ่งนี้ยังต้องไปจัดการชาบนูเาต่อ
แต่เมื่อเห็นจู้เจียงเจียงกับเผยเสี่ยวอวี๋ยังทำงานงก ๆ ก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก แล้วอาสาเข้ามาช่วย
“เสี่ยวอวี๋โชคดีจริง ๆ มีพี่สะใภ้คนหนึ่งที่ดีแบบนี้ เ้าสาวดีขนาดนี้ก็ไม่รู้ว่าพี่ชายเ้าจะกลับมาหาพวกเ้าตอนไหน”
ชาวบ้านหลายคนคัดใบชาไปพลางก็พูดสัพเพเหระไปพลาง แต่ทุกครั้งก็หนีไม่พ้นหัวข้อเื่ของเผยจ้าว
จู้เจียงเจียงทำได้แค่ยิ้มรักษามารยาท นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่เข้าร่วมบทสนทนาเื่ที่นางไม่คาดหวัง
นางยังยืนยันคำเดิม เผยจ้าวเ้าห้ามตาย แต่เ้าก็ห้ามกลับมาเด็ดขาด!
ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านรอบ ๆ หลายคน ฟ้าเพิ่งมืดได้ไม่นานพวกนางก็ทำเสร็จแล้ว
หลังจากปูใบชาเสร็จ นำทั้งหมดย้ายไปวางไว้กลางบ้านตระกูลเผยเรียบร้อยแล้ว บรรดาป้า ๆ สองสามคนที่มาช่วยก็กลับไป จู้เจียงเจียงจึงหาอาหารง่าย ๆ กินไปนิดหน่อย อาบน้ำเย็นแล้วเข้านอน
ตอนนี้นางยุ่งจนแม้แต่เวลาต้มน้ำอาบก็ยังไม่มี
ในที่สุดการตกงานที่คาดเดาเอาไว้ก็มาถึงแล้ว
ยังไม่หมดเดือนสี่ หลังจากที่นางฆ่าหมูตัวนั้นเสร็จ หนิวต้งก็เรียกนางเอาไว้ด้วยความเกรงใจ
“แม่นางเจียงเจียง หลังจากวันนี้…เกรงว่าจะไม่ต้องให้เ้ามาช่วยฆ่าหมูแล้ว ขอโทษจริง ๆ” หนิวต้งหน้าแดง รู้สึกผิดจนไม่กล้าสบตาของจู้เจียงเจียง
พ่อของเขารู้เื่ที่เขาจ้างคนมาฆ่าหมูแล้ว
พ่อเขาล้มป่วยกะทันหัน ดังนั้นจึงยังไม่ทันได้สอนเขาฆ่าหมู ทว่าตอนนี้เขาทำเป็แล้ว จึงไม่จำเป็ต้องจ้างคนมาช่วยอีก
“แต่เ้าวางใจ ถ้าหากเ้ายัง้าเืหมูและเครื่องในละก็ ข้ายกให้เ้าแบบไม่คิดเงินได้” หนิวต้งรีบพูดเสริม
การชดเชยที่เขาให้นางได้ก็มีแค่เท่านี้แล้ว
“ไม่เป็ไร”
จู้เจียงเจียงยิ้มปลอบหนิวต้ง “ข้าก็ขอบคุณเ้าที่ให้โอกาสนี้กับข้า อืม…ข้ายัง้าเืหมูและเครื่องใน ตอนที่เ้าฆ่าหมูก็เก็บไว้ให้ข้า ข้าจะหาโอกาสเข้าเมืองมารับ”
ฆ่าหมูหนึ่งเดือนมานี้ นางเก็บได้สี่ห้าตำลึงเงิน เงินจำนวนนี้นำมาตั้งแผงขายก็น่าจะเพียงพอ
แค่ต้องซื้อหม้อ ถ้วยและกาน้ำชา ส่วนฟืน เตา โต๊ะเก้าอี้ที่ใช้ตั้งแผงขาย ประเดี๋ยวนางวานคนแก่ในหมู่บ้านใช้ไม้ไผ่ทำให้นางก็ได้
หนิวต้งยังคงรู้สึกผิดต่อจู้เจียงเจียงมากจริง ๆ
วันเวลาที่ได้รู้จักกับนาง เขาพบว่านางเป็คนคุยเก่ง ชอบยิ้ม นิสัยอ่อนโยนแต่ก็เป็คนกล้าหาญเด็ดขาดมากคนหนึ่ง
ถ้าหากไม่รู้มาก่อนว่านางแต่งงานแล้ว ไม่แน่ว่าเขาอาจจะไปสู่ขอนางที่บ้านก็เป็ได้
“อันนี้ให้เ้า ถือว่าเป็ของขอบคุณที่่นี้เ้าต้องตื่นเช้ามาช่วยข้า” หนิวต้งหั่นเนื้อชิ้นใหญ่ให้จู้เจียงเจียง
พูดแล้วก็ละอายใจ นานขนาดนี้ ที่เขายกให้นางแบบไม่คิดเงินก็มีแต่เืหมูและเครื่องใน ไม่เคยให้ชิ้นเนื้อกับนางเลย อีกทั้งนางก็ไม่เคยซื้อเนื้อเลยด้วย
จู้เจียงเจียงมองเนื้อที่เขายื่นมาให้ พลันหลุดขำเล็กน้อย ก่อนจะรับมาอย่างสุภาพ “ขอบคุณนะ”
ถือว่าเป็สวัสดิการที่เถ้าแก่ให้ก็แล้วกัน
ชิ้นเนื้อนี้ จู้เจียงเจียงไม่บอกคนในหมู่บ้าน นางฝากเก็บเข้าในช่องว่างมิติ เอาไว้ให้ตัวเองและเผยเสี่ยวอวี๋กินกันอย่างประหยัด
ไม่ต้องฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ต้องตื่นมาคลำทางเข้าไปในเมืองทุกวันอีก ทว่าจู้เจียงเจียงกลับติดนิสัยตื่นเช้าไปเสียแล้ว
ถึงอย่างไรก็นอนต่อไม่หลับ เช่นนั้นก็ลุกขึ้นมาเสียเลย มาเตรียมเื่อบ
ใบชาชุดแรกที่เก็บกลับมา ไม่กี่วันก่อนนางทยอยทำตามขั้นตอนก่อนหน้านี้เสร็จแล้ว วันนี้อบ หลังคัดก้านก็บรรจุลงห่อได้แล้ว
แต่ก็ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็อย่างไรบ้าง ในใจจู้เจียงเจียงแอบหวั่นใจเล็กน้อย
“สะใภ้เล็ก วันนี้เ้าไม่ต้องไปฆ่าหมูในเมืองหรือ?”
ชาวบ้านที่ทยอยตื่นเห็นนางยังยุ่งอยู่ในลานบ้าน ต่างก็รู้สึกว่าตัวเองตาฝาด
“อรุณสวัสดิ์ท่านป้า ั้แ่วันนี้ข้าไม่ต้องเข้าเมืองไปฆ่าหมูแล้ว งานนั้นไม่้าคนแล้ว” จู้เจียงเจียงยิ้มแล้วตอบกลับ
“ไม่้าคนแล้ว?”
ท่านป้าคนนั้นรีบเข้ามาใกล้อย่างสอดรู้สอดเห็น “มีเื่อะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?”
“ไม่มี” จู้เจียงเจียงทำหน้าจนใจ “ก็คือเถ้าแก่หนิวเขาฆ่าหมูเองได้ ไม่้าให้ข้าช่วยแล้วเท่านั้น”
“แบบนี้นี่เอง…”
บนใบหน้าท่านป้าคนนั้นมีความเสียดาย กลับยังไม่ลืมปลอบใจจู้เจียงเจียง “แบบนี้ก็ดี ไม่ไปก็ไม่ไป เดี๋ยวเ้าจะเหนื่อยเกินไป แต่เ้าวางใจ เื่ของูเาชาพวกเรายังช่วยเ้าทำอยู่แน่นอน”
นางกลัวจู้เจียงเจียงจะกังวลที่ไม่มีเืหมูและเครื่องในพวกนั้นให้กิน แล้วพวกเขาจะไม่ช่วยงานนาง ดังนั้นจึงรีบแสดงท่าที
สำหรับเื่นี้ จู้เจียงเจียงเคยเตรียมใจไว้ก่อนจริง ๆ
ยังมีป่าชาเล็ก ๆ อีกสองผืนที่ยังไม่ได้จัดการ นางกังวลว่าตัวเองจะทำไม่ทันจริง ๆ ทำให้ป่าชาสองผืนนั้นเสียไปเปล่า ๆ
“ขอบคุณท่านป้า” จู้เจียงเจียงขอบคุณความหวังดีของคนในหมู่บ้าน
พวกเขาใจดีเหมือนในความทรงจำของเ้าของร่างเดิมจริง ๆ
1K
