เื่นี้เกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีชื่อว่า นาตาเลีย โอวเลต เธอเป็ผู้หญิงที่มีนิสัยขี้อายและชอบวาดรูปมาั้แ่เด็กๆ เื่นี้จะเล่าถึงชีวิตของนาตาเลีย จากเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสู่ฆาตกรต่อเนื่องในเมืองเบลวูต
ในวัยเด็กของนาตาเลียนั้น เธอชอบวาดรูปเป็ชีวิตจิตใจทั้งในกระดาษจนถึงผนังบ้านของเธอ เธอมักใช้สีไม้ในการระบายสีและวาดรูป เธอชอบผลงานของเธอมากๆ แต่คนในครอบครัวของเธอกลับไม่คิดแบบนั้น
“นาตาเลีย!! ลูกกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย” เสียงแม่ของนาตาเลียะโขึ้นมา
“หนูกำลังวาดรูปสวนสนุกอยู่ค่ะแม่ แม่ว่าหนูวาดสวยรึเปล่าคะ”นาตาเลียหันกลับมาคุยกับแม่ของเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่แม่ของเธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้น
“ลูกรู้รึเปล่าว่าที่ลูกทำอยู่มันทำให้บ้านเลอะนะ!!”แม่ของนาตาเลียฉุดเธอขึ้นมาพร้อมต่อว่า
“วันนี้ทำความสะอาดผนังด้วย และวันนี้ลูกถูกกักบริเวณ”แม่ของเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโห
นาตาเลียรู้สึกเศร้าที่ไม่มีใครเข้าใจเธอเลยสักคนเดียวพ่อของเธอก็ดื่มแต่เหล้า มีเพียงแม่ของเธอที่คอยช่วยเหลือเธออยู่คนเดียว
“วันนี้ก็ยังทำตัวแปลกๆอยู่เหมือนเดิมนะ”เสียงเด็กผู้ชายพูดออกมา เด็กผู้ชายคนนั้นคือพี่ชายของเธอ‘นาธาน’
“ฉันยังไม่อยากคุยกับพี่”นาตาเลียพูดแล้วกำลังเดินกลับไปที่ห้องของเธอ ทันใดนั้นเอง พี่ชายของเธอก็ได้ทำการกระชากผมของเธอแล้วก็ทำร้ายร่างกายเธอด้วยความสะใจ เธอร้องไห้แล้ววิ่งเข้าไปในห้องของเธอ เธอนอนกอดตุ๊กตาของเธอพลางคิดว่า เมื่อไหร่จะถึงเวลาที่จะได้อิสรภาพซะที เมื่อไหร่เราจะโต ทำไมเวลาถึงได้เดินช้าจัง…..
ในวัยเด็กของนาตาเลียเจอเหตุการณ์อย่างนี้อยู่เป็ประจำ จนกระทั่งเธออายุได้17ปี ภาพวาดที่สดใสและเต็มไปด้วยสายรุ้ง ค่อยๆเปลี่ยนเป็ภาพวาดสยดสยอง ภาพวาดที่มีปิศาจและซากศพ มีอยู่วันหนึ่งนาตาเลียกำลังเรียนอยู่เธอรู้สึกง่วงจนเผลอหลับไป ระหว่างที่เธอหลับอาจารย์ก็ได้สั่งงานเอาไว้ อาจารย์เดินมาเก็บคะแนนแต่ละโต๊ะจนมาถึงโต๊ะของนาตาเลีย เธอเห็นว่ากระดาษของนาตาเลียนั้นว่างเปล่า
ที่โต๊ะของเธอนั้นมีแต่รูปวาดประหลาดๆรูปวาดที่โหดร้าย อาจารย์คนนั้นส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า
“นี่ นาตาเลีย เวลาของเธอหมดแล้วนะ”
‘เวลาของเธอหมดแล้ว’คำๆนี้ทำให้นาตาเลียตื่น เธอรู้สึกเหมือนชีวิตของเธอนั้นขึ้นอยู่กับเวลาตลอดไม่ว่าจะเป็ตอนเด็กหรือตอนนี้
“เย็นวันนี้ไปพบครูที่ห้องด้วย เธอต้องปรับปรุงอีกเยอะเลย”อาจารย์พูดกับนาตาเลีย
“ค่ะ..”นาตาเลียพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องเรียน เธอหยิบโรศัพท์ออกมาและเห็นข้อความของ’จอห์น’แฟนหนุ่มของเธอทักมาว่า วันนี้เรามีอะไรต้องคุยกัน นาตาเลียยิ้มเบาๆพร้อมกับเดินไปที่ห้องพักครู หลังจากเสร็จเื่งานกับอาจารย์ นาตาเลียเดินออกมาและเห็นจอห์นยืนรออยู่
“จอห์น เป็ยังไงบ้าง”นาตาเลียรีบวิ่งเข้าไปหาจอห์นพร้อมทำท่าจะจูบจอห์น
“หยุดก่อนนาตาเลีย”จอห์นได้ยกมือห้ามนาตาเลียเอาไว้ทำให้นาตาเลียแอบเขินเล็กน้อยพร้อมพูดว่า
“งั้นวันนี้เธอมีอะไรจะบอกฉันหรอ”นาตาเลียถามจอห์นด้วยอาการดีใจ
“คือว่า…..เราเลิกกันเถอะ”จอห์นบอกนาตาเลีย
“เอ๊ะ…เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ”ใบหน้าของนาตาเลียเปลี่ยนไปจากความรู้สึกดีใจค่อยๆเปลี่ยนเป็ความเศร้า
“ฉันบอกว่าเราเลิกกันเถอะ เข้าใจไหม”จอห์นพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
“ตะ…แต่…ทำไมละ…ฉันนึกว่าเราเข้ากันได้แล้วซะอีก”นาตาเลียเริ่มที่จะร้องไห้
“มันเป็เพราะเธอเปลี่ยนไปยังไงละ ทั้งเื่ภาพวาด และตัวเธอด้วย”จอห์นอธิบายเหตุผลให้นาตาเลียฟัง
“ตัวฉันมันทำไมหรอจอห์น”เธอถามออกมาทั้งน้ำตา
“เธอชอบทำตัวประหลาดๆอยู่ตลอดและรอยยิ้มของเธอฉันก็ไม่ค่อยได้เห็นมันอีกเลย ไหนจะเื่รูปวาดพวกนั้นอีก”สุดท้ายจอห์นได้ทิ้งท้ายคำพูดไว้ให้นาตาเลียก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะแยกทางกัน
“เวลาของเรามันหมดแล้วล่ะนะ นาตาเลีย…..ลาก่อน” คำนั้นพุ่งเข้ามาเหมือนมีดแทงเข้าไปที่หัวใจของนาตาเลีย คำนั้นอีกแล้ว เวลาอีกแล้วอย่างงั้นหรอ เธอพูดกับตัวเอง
เย็นวันนั้นหลังจากที่นาตาเลียได้กลับถึงบ้าน เธอร้องไห้ในห้องน้ำเป็เวลานานมากระหว่างนั้นเธอได้สังเกตไปเห็นอะไรบางอย่าง มันคือด้ายและเข็มมุด เธอหยิบมันขึ้นมาและมองไปที่กระจกบนอ่างล้างหน้า
“ไม่ค่อยยิ้มซินะ…” เธอพูดกับตัวเองก่อนที่เธอจะเริ่มใช้เข็มและด้ายเย็บไปที่แก้มเพื่อทำเป็ร้อยยิ้ม ระหว่างที่เธอทำ เธอก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนบ้า เธอหัวเราะและยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย เืค่อยๆหยดออกมาจากแก้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอทำให้แม่ของเธอรีบวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ
“นาตาเลียลูกหัวเราะอะไรของลูกเนี่ย”หลังจากที่แม่ของนาตาเลียพูดเสร็จเธอได้เห็นสิ่งที่สยดสยองที่สุด
เืจำนวนมากอยู่บนอ่างล้างหน้าและลูกสาวของเธอค่อยๆหันหน้ามาหาเธอ หน้าของนาตาเลียทำให้แม่ของนาตาเลียกรีดร้องออกมาด้วยความกลัวและใ ครอบครัวของนาตาเลียรีบนำตัวนาตาเลียไปที่โรงพยาบาลเพื่อรักษาแผลของเธอ หลังจากที่หมอได้ทำการรักษาแผลของนาตาเลียหมอก็ได้ถามเธอว่าทำไมถึงทำอย่างนั้น เธอมองไปที่หมอคนนั้น
“ดูนั่นสิคุณหมอ”นาตาเลียชี้ไปที่นาฬิกาในห้องผู้ป่วย
“สิ่งนั้นยังไงละคุณหมอ เวลา….”เธอพูดและหันไปมองหน้าหมอของเธอ
“เวลามันทำไมหรอ”คุณหมอตอบกลับ
“มันเปรียบเสมือนสิ่งของที่คอยกำหนดชีวิตของมนุษย์อยู่เสมอ”เธอตอบหมอ
“ถ้าฉันสามารถเลือกได้ว่าเวลาชีวิตของใครหมดก็ดีสิ”เธอพูดพร้อมกับเริ่มหัวเราะ
คุณหมอเดินออกจากห้องเพื่อไปแจ้งอาการของนาตาเลียให้ผู้ปกครองของเธอทราบถึงสถานการณ์ คุณหมอบอกพ่อแม่ของนาตาเลียว่า
“ลูกของคุณ อาจจะมีอาการผิดปรกติทางจิตเล็กน้อย อาจเกิดจากความเครียดก็ได้ ผมเลยอยากให้คุณปล่อยให้เธอพักไว้ที่นี่สัก1คืน” พ่อและแม่ของนาตาเลียตกลงก่อนที่จะกลับพวกเขาสองคนพูดคำๆนั้นออกมาอีกครั้งมันเลยทำให้นาตาเลียรู้สึกโกรธอีกครั้ง
“เวลาของลูกเราคงหมดแล้วสินะ”นาตาเลียพยายามทำเป็ไม่ได้ยินและข่มตานอนเพื่อรักษาอาการาแของเธอ ระหว่างที่เธอหลับนั้นเธอก็ได้ฝันร้าย เธอเห็นกลุ่มคนยืนอยู่รอบๆตัวเธอ พวกเขาเ่าั้ใส่หน้ากากกันหมดทุกคน เธอพยายามที่จะลุกหนีแต่ตัวเธอนั้นถูกมัดไว้กับเตียงผู้ป่วย เธอไม่สามารถขยับไปไหนได้ เธอพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือแต่แล้วก็มีอะไรบางอย่างมามัดปากเธอไว้ มันคือหนวดบางอย่างที่มีสีดำ
“นา..ตา..เลีย..”เธอได้ยินว่ามีคนพูดชื่อเธอ เธอหันไปมองที่มาของเสียงสิ่งที่เธอเห็นก็คือ ชายที่มีรูปร่างสูงผอม ใส่สูทสีดำ หัวล้านและบนใบหน้าของชายคนนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ชายคนนั้นยื่นแขนที่ยาวของเขามาหานาตาเลีย เขาได้ใช้มือไปปิดตานาตาเลียพร้อมพูดว่า
“เวลาของเธอมาถึงแล้ว” หลังจากที่ชายคนนั้นพูดจบ นาตาเลียก็สะดุ้งตื่น เธอเห็นว่าหมอคนนั้นกำลังจะฉีดยาใส่ตัวของนาตาเลีย
“ยานี้จะช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ฉะนั้นไม่ต้องกั-“หมอคนนั้นยังไม่ทันพูดจบก็โดนนาตาเลียชกเข้าอย่างจัง
เธอได้นำร่างของหมอคนนั้นไปไว้บนเตียงและมัดเอาไว้กับเตียง หมอคนนั้นรู้ว่านาตาเลียกำลังจะทำอะไรเขาเลยได้ขอร้องให้นาตาเลียช่วยหยุด แต่นาตาเลียหันไปยิ้มใส่หมอคนนั้นก่อนที่เธอจะกดรีโมทเตียงและได้หักร่างของหมอคนนั้น เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บและเืที่ไหลออกมาเต็มปาก นาตาเลียได้หนีออกจากโรงพยาบาลนั้น ระหว่างที่เธอกำลังหนีเธอรู้สึกได้ว่าเธอแข็งแรงมากกว่าคนทั่วไปและเธอวิ่งได้เร็วกว่าคนทั่วไปเช่นกัน เธอรู้ดีว่าเธอควรทำอะไร
คืนวันนั้นพอนาตาเลียกลับมาถึงบ้านเธอได้แอบเข้าไปในห้องครัวและหยิบมีดมาสองเล่ม เธอได้ทำการวิ่งไล่แทงแม่ของเธอจนแม่ของเธอล้มลง ก่อนที่จะทำการฆ่าแม่ของเธอเองนั้นเธอได้พูดว่า
“ราตรีสวัสดิ์นะคะแม่ เวลาของแม่หมดแล้ว”หลังจากพูดคำนั้นเสร็จเธอได้ใช้มีดแทงแม่ของเธอหลายครั้งจนแม่ของเธอตาย หลังจากนั้นเธอก็ไปไล่ฆ่าพี่ชายของเธอและพ่อของเธอต่อ เธอฆ่าพวกเขาด้วยสีหน้าแห่งความสุขหลังจากนั้นเธอได้ใช้เืของพวกเขาเ่าั้มาวาดไว้บนผนังและเขียนคำว่า
“เวลาของพวกแกทุกคนจบลงแล้ว”ในบ้านหลังนั้นเหลือแต่ความเงียบ นาตาเลียนั่งพักอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงบางอย่าง
“ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก” นาตาเลียหันไปหาที่มาของเสียง มันคือนาฬิกาพกพาของพ่อเธอ เธอมองดูที่นาฬิกาและเริ่มคิดอะไรได้บางอย่าง เธอนำนาฬิกาไปที่ห้องน้ำ ระหว่างที่เธอส่องกระจกอยู่เธอก็ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็สีเขียวที่เรืองแสงได้ เธอยิ้มให้กับลุคใหม่ของเธอ เธอได้ใช้มีดควักดวงตาข้างซ้ายของตัวเองออกมา แทนที่เธอจะรู้สึกเจ็บแต่นาตาเลียกับหัวเราะออกมาด้วยความสุขแทน เธอได้นำนาฬิกาของพ่อเธอนั้นมายัดเข้าที่ดวงตาข้างซ้ายของเธอ และสิ่งที่เธอเห็นอยู่บนกระจกนั้นไม่ใช่ นาตาเลีย โอวเลต คนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นาตาเลีย โอวเลต คนใหม่ที่เธอรู้สึกชอบมากกว่าตัวเองสมัยก่อน
เธอได้ใช้น้ำมันราดไปทั่วบ้านก่อนที่จะจุดไฟเผาบ้านตัวเอง เธอรู้ว่าเวลาของเธอนั้นมันยังไม่หมด เธอได้มุ่งหน้าไปที่บ้านของคนๆหนึ่ง
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนอนก็ตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
“ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก”
เขาตื่นขึ้นมาด้วยความสงสัยก่อนที่จะมองไปหาที่มาของเสียง เขารู้สึกว่าเสียงมันดังมาจากปลายเตียง ก่อนที่เขาจะหยิบไฟได้จู่ๆเขาก็ได้เห็นแสงสีเขียวอยู่ตรงปลายเตียง เขาได้ฉายไฟไปที่ปลายเตียงก่อนจะเห็นว่าแสงไฟนั้นคือดวงตาของคนๆหนึ่ง
“สวัสดีจอห์น…คิดถึงฉันไหม?”บุคคลปริศาพูดออกมา
“นาตาเลียหรอ!!!”จอห์นพูดออกมาด้วยเสียงสั่นกลัว
“นาตาเลียไม่มีอีกต่อไปแล้ว”เธอพูดออกมาพร้อมค่อยๆเดินเข้าไปหาจอห์น ก่อนที่จะใช้มีดปีกไปที่หัวใจของจอห์น
“ตอนนี้ฉันคือ คล็อกเวิร์ค”
จอห์นกระอีกเืออกมา เขาอยู่ในอาการช็อค ก่อนที่เขาจะตายคล็อกเวิร์คได้กระซิบไปที่ข้างหูของจอห์นว่า
“เวลาของเธอนั้นได้หมดลงแล้ว ที่รัก”หลังจากนั้นเธอได้ใช้มีดอีกเล่มเชือดคอของจอห์นก่อนที่เธอจะหลบหนีไป
2K
