ร่างอ้วนตุ้มต๊ะตุัมตุ๊ย เดินก้าวยาวๆ ไปเบียดคนอื่นไปยืนอยู่แถวหน้าส่งเสียงกรีดร้องสุดเสียงกับนักร้องขวัญใจ ที่มาทัวร์คอนในประเทศไทย
มืออ้วนๆ ยื่นส่งช่อดอกไม้ตุ๊กตา และกล่องของขวัญที่ข้างในอัดไว้ทั้งผ้าพันคอที่ลงมือถักเอง การ์ดใบสวย สร้อย ขอมือสร้อยคอและหลายอย่างที่แล้วแต่จะคิดได้เพื่อให้ นักร้องขวัญใจประทับใจและพอใจอย่างที่สุด เอาของเ่าั้ปิดบังใบหน้าที่ขี้เหร่สุดๆ พยายามยื่นให้สุดแขนอ้วนๆ ของตัวเอง
นักร้องขวัญใจวัยกรี๊ด วิ่งแปะมือั้แ่เวทีอีกฝั่งถึงอีกฝั่งมาจนถึงที่มีมี่ยืนอยู่มือบาง รับเอาของทั้งหมดจากมีมี่ มองสบตาที่ส่งมินิหัวใจมาให้ มีมี่ดีใจจนแทบจะะโกอด หัวใจเต้นแรงสุดขีดแล้วในที่สุดก็ล้มตึงลงไปทันที ไม่มีใครรับร่างอ้วนไม่มีใครสนใจต่างคนต่างขยับหนีจนมีมี่ล้มลงหัวฟาดพื้น ิญญาหลุดออกจากร่างไปในทันที
กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างสูงของใครบางคนนอนข้างๆ มีมี่
“องค์ชายสิบสี่ท่านตื่นได้แล้ว”เสียงขันทีหนุ่มน้อย พูดขึ้นเบาๆ มีมี่ลุกขึ้นบิดี้เี แต่กลับรู้สึกว่าตัวเบาหวิว เป็ิญญา อ๋อเป็ิญญาก็ต้องเบา อ้าปากค้าง เมื่อมองเห็นชัดเจนที่ที่ตัวเองนอนอยู่ แปลกประหลาดไม่เคยเห็นมาก่อนร่างสูงที่แฮงค์โอเวอร์ ผลักมีมี่ออกห่าง
“นายหญิง ท่านก็ต้องตื่นได้แล้ววันนี้ ฝ่าามีรับสั่งให้เหล่าองค์ชายและพระชายาเข้าเฝ้าถวายพระพร ในโอกาสเนื่องในวันคล้ายวันเกิด"
“อย่ากวนข้าเพิ่งจะได้นอนไปเมื่อไม่กี่ชั่วยาม”ร่างเหม็นพูดเสียงอ้อแอ้
“แต่องค์ชายท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้”ขันทีหนุ่มน้อยใส่ชุดแบบผีจีน ดึงเอาผ้าห่มออกจากร่างสูงที่เหม็นกลิ่นสุรานั้น มีมี่จ้องมองร่างสูงที่ผมเผ้ารุงรัง มองแทบไม่เห็นว่าหน้าตาเป็อย่างไร
“เฮ๊ย ขอโทษ สงสัยจะฝันไป”ฝันแล้วจะขอโทษทำไมวะก็แค่ตื่น ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งพยายามหลับตา ฝันแน่ๆ แบบนี้ต้องฝันแน่นอนพอตื่นก็จะหายไป
“นายหญิงท่านก็ช่วยข้าหน่อย วันนี้ไทเฮาสำทับว่าต้องให้องค์ชายสิบสี่ไปให้ได้”เสียงขันทีหนุ่มยังตามหลอกหลอน มีมี่ยกมือปิดหูเอาหมอนปิดทับพยายามหลับตาอีกครั้ง
“นายหญิง นายหญิง”มีมี่ลืมตาตื่นลุกขึ้นนั่งตัวตรง ทำไมชัดเจนอย่างนี้หรือที่นี่คือ์ ไม่สิหรือว่านรก
“ไม่ใช่ฝัน” หยิกตัวเองจนรู้สึกเจ็บ มองแขนขา ลูบแก้มตอบ ยกมือยกขาขึ้นมามองอ้าวเอ๊ยทำไมผอมอย่างนี้ หันหน้าหันหลังวิ่งไปคว้ากระจกมาดู
“เฮ๊ยทำไมสวยอย่างนี้ ใช่ฉันหรือ"ลงทุนยกแขนเรียวสวย ขึ้นมากัดเต็มแรง
“โอ๊ย เจ็บที่สุด”
“นายหญิง ต้องอาศัยท่านแล้วล่ะ”ประสานมือ มีมี่ทำหน้าแหย๋ๆ ชี้มือมาที่ตัวเอง
“ฉันเหรอ”หรือว่านี่อยู่ในเกม มันคือเควส
“แน่นอนก็ไทเฮาตั้งความหวังว่าท่าน…. ว่านายหญิงเมื่อแต่งเข้ามาแล้วจะสามารถเปลี่ยนองค์ชายสิบสี่ ...ให้กลายเป็ผู้เป็คนขึ้นมา” ขันทีหนุ่มน้อยคุกเข่าขอร้อง มาไงวะเนี๊ยะ ดูกองขยะบนแท่นนอนนั่นสิ เหม็นก็เหม็น จะขึ้นผื่นไหมถ้าถูกตัว แต่ว่าเมื่อคืนนอนข้างๆ ไม่ยักมีผื่น เอาวะ ได้หรือให้คนมาคุกเข่าขอร้องตรงหน้ามีมี่ไม่ใช่คนใจร้าย แล้วถ้ามันเป็เควสจริงๆ ก็ต้องทำให้ภารกิจสำเร็จลุล่วงจึงจะผ่านด่านได้ มี่มีเอื้อมมือพลิกร่างใหญ่ ให้หันมาหาตัวเองกลิ่นสุรายิ่งแจ่มชัด
“นายหญิงขอร้องท่านจะต้องจัดการองค์ชายเสียใหม่อย่าให้ ไทเฮาผิดหวัง”จิ้มมือไปที่ร่างใหญ่ เบาๆ น่าจะเรียกว่าเขี่ยมากกว่า
“นี่ นาย ตื่นเถอะ”เวรกรรมอะไร มีมี่เกลียดที่สุดก็คือคนเมาและกลิ่นเหล้า และเกลียดที่สุดคือ คนที่ไม่อาบน้ำปล่อยให้ตัวเองเน่าเฟะ
ร่างสูงพลิกกลับไปนอนท่าเดิมเอาหมอนอุดหูไว้
“นี่ตื่น”เขี่ยอีกครั้ง มือใหญ่จับมือของมีมี่แน่นแล้วผลักให้ เซถลาล้มลงไปนั่งอยู่บนพื้น
“อ้าวแบบนี้ก็สวยดิ”ดึงผ้าห่มดึงหมอนดึงตัวคนที่นอนลากลงมาบนพื้น
ขันทีหนุ่มน้อยอ้าปากค้างต่อสิ่งที่มีมีทำ
“นายหญิง เบาได้เบานั่น องค์ชายสิบสี่”
112
