หลังจากนั้นน้ำไนล์ก็แอบสังเกตจนเห็นหลายครั้ง ทั้งแอบมองข้างประตูห้องเรียน แกล้งเนียนอ่านหนังสือในห้องสมุด ไม่เว้นแม้เวลากินข้าว ทำเอาตัวเขาเริ่มวิตกกังวล จนหนักเข้าเก้าทัพก็เล่นเดินตามหลัง ตอนกลับเข้าบ้าน
“บ้าจริง! ทำยังไงดี”
น้ำไนล์พึมพำกับตัวเอง ขณะเดินเข้าซอยในเวลานี้ที่มืดแล้ว ส่วนเก้าทัพก็รีบเดินตามหลัง เพราะก่อนหน้าอีกคนดันลืมกล่องใส่ปากกาไว้ที่ร้านอาหาร เขาจึงนำมาให้ แต่ทำไมอีกฝ่ายกลับรีบจ้วงเ้าราวกับจะวิ่ง
“รีบอะไรของเขาขนาดนั้นนะ”
ขายาวก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆตามคนข้างหน้าที่กำลังรีบเร่ง จนสุดท้ายน้ำไนล์ก็วิ่งสุดกำลัง ทำให้เก้าทัพจำต้องวิ่งตาม นั่นก็ยิ่งทำให้น้ำไนล์รู้สึกกลัว
ปึกๆๆ เสียงเท้ากระทบพื้นดังเร็วรัวสม่ำเสมอ ขณะที่อีกคนก็วิ่งตามไม่ยั้งแรง จนสุดท้ายน้ำไนล์วิ่งเข้าไปในบ้านของตัวเองเนื้อตัวเปียกชุ่ม ด้วยเม็ดเหงื่อ หัวใจเต้นแรง กลัวจนตัวสั่น ขณะที่เก้าทัพยืนหยุดนิ่งอยู่หน้าบ้าน หายใจหอบเหนื่อย เขาคิดในใจน้ำไนล์คงรังเกียจเขามา ถึงขนาดวิ่งหนี
เสียงเท้าคนเดินก้าวยาวๆ เบาเสียงลงจนเงียบสนิท ทำให้น้ำไนล์ที่แอบอยู่หลังกำแพงรั้วบ้านค่อยๆ เดินออกมา พร้อมกับหัวใจเต้นตึกตัก ก่อนจะร้องเสียงใ
“เ้าน้ำ”
เหนือนทีะโเสียงดัง เมื่อเห็นน้องชายทำลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าประตู ส่งผลให้น้ำไนล์ถึงกับสะดุ้งใ ก่อนจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก
“ใหมดพี่เหนือ”
“ทำอะไร?”
“เปล่า”
“เปล่าอะไร? ก็เห็นอยู่”
“ไม่มีอะไร..เข้าบ้านกันเถอะ”
“อื้ม..เด่วพี่ดูจดหมายที่ตู้ก่อน”
ชายหนุ่มในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยปีสุดท้าย เดินตรงไปยังตู้รับจดหมายหน้าบ้าน ขณะที่น้ำไนล์เดินเข้าบ้านด้วยเนื้อตัวชุ่มเหงื่อ
“อื้อ!”
“อ้าว..ของน้ำนี่”
“เออดิ!..แล้วนึกยังไง..เอาไปวางไว้บนตู้รับจดหมาย”
น้ำไนล์รับกล่องใส่ปากกาของตัวเองจากพี่ชาย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนคงทำหล่นในร้านอาหารตอนกินข้าวกับเพื่อน และที่เก้าทัพเดินตามมา ก็คงจะนำสิ่งนี้มาคืนให้เขาเป็แน่
“บ้าจริง!”
“ห่ะ!..”
“ปะ..เปล่า ของคุณครับน้ำขอตัวไปอาบน้ำก่อนร้อนมาก”
วันต่อมาน้ำไนล์มารอเจอกับเก้าทัพั้แ่เช้า แต่กลับไม่เจอ จนสุดท้ายได้รู้ว่าวันนี้เขาหยุดเรียนโดยไม่ทราบสาเหตุ นั้นก็ยิ่งทำให้น้ำไนล์รู้สึกไม่สบายคิดกังวลไปร้อยแปด
จนวันต่อมาก็แอบมารออีก แต่จังหวะนั้นเก้าทัพกลับเดินพูดคุยกับเพื่อนผู้หญิงอย่างสนุกสนาน จึงทำให้น้ำไนล์เห็นแล้วก็โล่งใจ และไม่เข้าไปขัดจังหวะ แต่เก้าทัพก็ดันมองเห็นตอนที่น้ำไนล์รีบเดินหนีไป
ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังและตัดใจจบแค่นั้น จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งน้ำไนล์กำลังจะออกจากห้องน้ำ แต่ดันเจอเก้าทัพกับเพื่อนเดินมาพอดี เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปแอบในห้องน้ำ เพราะไม่อยากเจอ
“ไอ้เก้า มึงไม่สนใจเขาแล้วจริงๆเหรอวะ!”
“อื่ม..เพราะแผนของมึงนั่นแหละ กูเลยอดจีบเลย”
“เอ้า! กูก็นึกว่าเขาประทับใจ ผู้ชายแบดๆ ก็เห็นไอ้เต้มันตามจีบแบบสุภาพเรียบร้อยเขาก็ยังไม่สน กู..ก็เลยคิดว่า..”
“เอ่อๆ ชั่งเถอะ!แค่ครั้งหนึ่งหัวใจกูได้ละเมอไปกับคนที่ชอบก็พอแล้ว”
สองคนพูดคุยกันที่อ่างล้างมือ ในขณะที่น้ำไนล์แอบฟังอยู่ในห้องน้ำ จึงได้ยินหมดทุกถ้อยคำ แม้ตอนแรกจะไม่เข้าใจ แต่พอเอ่ยถึงเื่คนที่เก้าทัพตามจีบ เขาจึงพอเข้าใจว่าคน ที่สองคนพูดถึงน่าจะเป็เขา
“ดิว”
“อื่ม..ว่า..”
“ถ้ามึงรู้ว่ามีคน...แอบชอบมึงแต่ไม่กล้า..แบบแสดงตัว”
“ถ้ากูเล่นด้วยกูจะเข้าไปบอกเขา”ดิวรีบตอบ
“ได้เหรอวะ!”
“คำว่าเสียดายไม่มีสำหรับกูโว้ย..ว่าแต่มึงมีคนแอบชอบเหรอวะ!”
“เปล่า~กะ..กูแค่ถามดู”
“มึงไม่พิรุธเลยเน๊อะ!..ว่าแต่ใคร?..หล่อไหม?..แล้วสนป๊ะ”
“ไม่มี!”น้ำไลน์ตอบเสียงห่วน ก่อนจะเบือนหน้าหลบหนี
.......................................................................................................
3K
![คู่มือการไต่เต้าของคุณเลขานักการเมือง [BL] 【จบแล้ว】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753349059_34691873.webp)