"ทำไมข้าต้องตอบคำถามของเ้าด้วยเล่า!"ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยตอบอย่างขอไปที
"ถ้าอย่างนั้นให้ดาบในมือข้าหาคำตอบจากเ้าเองดีกว่า!"
เทียนฉินเรียกดาบสะบั้นจันทร์ออกมาถืออยู่ในมือทันที ก่อนพุ่งตัวไปข้างหน้าหวังหยั่งเชิงฝีมือของฝ่ายตรงข้าม
"หึ! น้ำหน้าอย่างเ้ายังไม่มีสิทธิ์ที่จะมาพูดจาอวด ดีต่อหน้าข้า!"ชายหนุ่มชุดม่วงกล่าวพร้อมกับดึงรั้งสายธนูแล้วปล่อยออกไปในทันควัน
เคร้ง!!
ในขณะที่ลูกศรดอกนั้นกำลังพุ่งมาด้วยความแรง เทียนฉินอาศัยดาบในมือปัดออกอย่างง่ายดาย
แต่ในจังหวะที่เทียนฉินปัดลูกศรออกไปนั้น ลูกศรดอกที่สองกลับพุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
คว้าก!!
ลูกศรพุ่งถากชายแขนเสื้อของเทียนฉินไปอย่างฉิวเฉียด!
"มีฝีมือแค่นี้กลับยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า!"ชายหนุ่มชุดม่วงเอ่ยออกมาอย่างเย้ยหยัน
เทียนฉินก้มมองดูาแที่แขนซ้ายเห็นว่าเป็แค่รอยถากเล็กน้อยจึงเลิกสนใจในทันที จากนั้นหันกลับมามองชายหนุ่มชุดม่วงคนนั้นอีกครั้งพลันคิดทบทวนในใจ
ลูกศรดอกที่สองนั้นเขาไม่ทันสังเกตุเห็นได้เลยว่าถูกยิงออกมาตอนไหน ขืนถ้าเป็อย่างนี้ต่อไปคงเป็เขาที่จะเป็ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเป็แน่แท้ แต่ถึงไม่เห็นก็ใช่ว่าจะัักับพลังปราณที่แฝงมากับลูกศรดอกนั้นไม่ได้
"ที่แท้เ้าก็เข้าใจแก่นแท้ธาตุลมขั้นต้นแล้วนี้เอง นับว่าเ้ามีความสามารถเพียงพอให้เย่อหยิ่งจริงๆ"เทียนฉินตัดสินใจพุ่งทะยานเข้าหาชายขุดม่วงอีกครั้งด้วยพลังปราณที่อยู่ทุกส่วนของร่างกาย
"มาดูกันว่าความเข้าใจในแก่นแท้ธาตุลมของเ้ากับเคล็ดวิชาของข้าใครจะเร็วกว่ากัน!"
พอเห็นอีกฝ่ายเริ่มจะดึงรั้งสายธนูขึ้นเขาจึงใช้ออกด้วยท่าร่างเงาจันทราเพื่อหลบหลีกลูกศรดอกนั้น แล้วจึงวาดดาบปลดปล่อยพลังปราณออกไปในทันที
"ผ่าอเวจี!"
ตูม!!
ดาบปะทะกับลูกศรดอกที่สองอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว คราวนี้เทียนฉินย่อมไม่ประมาทตั้งสมาธิจดจ่อกับชายชุดม่วงอย่างแน่วแน่ ตื่นตัวตลอดเวลาเผื่อว่าจะมีลูกศรดอกที่สามแอบซ่อนตามมาอีก
ทว่ารออยู่ชั่วอึดใจก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจึงมั่นใจได้ในทันทีว่าการยิงลูกธนูสองดอกติดต่อกันนี่คงเป็ขีดจำกัดของชายหนุ่มชุดม่วงคนนี้แล้ว
เทียนฉินจึงไม่รอช้าใช้เงาจันทราเร่งเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดาบสะบั้นจันทร์ในมือวาดออกมาเป็เปลวเพลิงร้อนแรงที่แฝงไปด้วยแก่นแท้ของธาตุไฟสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ตัวของชายชุดม่วงทันที
เปรี้ยง!!
ชายชุดม่วงคว้าคันธนูมาป้องกันดาบของเทียนฉินได้อย่างหวุดหวิด ถึงกระนั้นแม้ว่าคันศรจะสกัดกั้นตัวดาบสะบั้นจันทร์เอาไว้ได้ แต่มิอาจปกป้องเปลวเพลิงที่ทะลักออกมาจากตัวดาบนั้นได้เลย
อ้าก!
กระแสเปลวเพลิงที่ลุกโชนจากเคล็ดวิชาจิตอัคคีพิสุทธิ์รวมกับความเข้าใจแก่นแท้ธาตุไฟนั้นต่างโหมกระหน่ำเข้าใส่ตัวของชายชุดม่วงอย่างรุนแรงจนมิอาจมองเห็นภายในได้อย่างถนัดตา
หืม!
ในขณะที่เปลวเพลิงกำลังลุกไหม้ร่างของชายชุดม่วงอยู่นั้น พลันเกิดกลุ่มแสงเจิดจ้าบาดสายตาสว่างอยู่ภายในเปลวเพลิง
"ครั้งนี้ถือว่าข้า ซ่งหวิ๋นจื่อ พลาดพลั้งเพราะดูเบาเ้าไปหน่อย แต่ครั้งหน้าที่พบเจอกันจะเป็วันตายของเ้าแน่นอน!"ชายชุดม่วงเอ่ยปากอย่างอาฆาตแค้นก่อนจะถูกกลุ่มแสงนั้นดูดกลืนหายไปในพริบตา
"ยันต์เคลื่อนย้ายหรือ? ช่างเป็คนที่ร่ำรวยเสียจริง!!" เทียนฉินเอ่ยออกมาเบาๆ ครั้งนี้เขาได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าแต่ละคนที่เข้ามาในแดนลับแห่งนี้ต่างก็มีสิ่งที่สามารถช่วยชีวิตของตัวเองได้ ไม่เหมือนกับตัวเขาที่เข้ามาโดยไม่ได้เตรียมความพร้อมในการรับมือกับสิ่งต่างๆอย่างดีเลย
"ซ่งหวิ๋นจื่หรือ! เป็คนที่ประมาทไม่ได้เลยสินะ" เทียนฉินบ่นพึมพำออกมาอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะอย่างไรเขาก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้วก่อนจะเข้ามาในแดนลับครั้งนี้ ว่าจะต้องพบเจอกับอุปสรรคมากมายอย่างแน่นอน
ในขณะที่เวลาล่วงเลยผ่านไปสองเดือน เทียนฉินท่องทะยานไปทั่วบริเวณของูเาลูกหนึ่ง ได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปก็ไม่ใช่น้อย มีทั้งพืชสมุนไพรนานาชนิดที่ใช้ในการปรุงยา ทั้งแก่นอสูร ผลึกหินแร่ต่างๆ รวมถึงได้คะแนนมาจากการสังหารผู้คนที่พบเจอตลอดทาง
เคร้ง!
เสียงอาวุธกระทบกันแว่วผ่านเข้ามาในระยะที่เทียนฉินกำลังเหาะข้ามูเาลูกนึงอยู่เพลินๆ
"หือ! มีคนกำลังต่อสู้กันอยู่ไม่ไกลนี่!"เทียนฉินไม่รอช้ารีบเหาะไปทางที่มีเสียงต่อสู้กันในทันที
ในระยะที่ไม่ห่างไกลจากการมองเห็นนัก เทียนฉินยืนอยู่บนต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่ง อาศัยใบไม้ที่ขึ้นปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณบดบังการมองเห็นจากคนภายนอก
ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตำแหน่งที่เทียนฉินแอบซ่อนตัวอยู่นั้น ปรากฎว่ามีคนกลุ่มหนึ่งเป็ผู้ชายสี่คนกำลังล้อมกรอบโจมตีกันอย่างมีแบบแผน ส่วนคนที่กำลังโดนรุมล้อมอยู่นั้นมีเพียงสองคน
คนหนึ่งเป็ผู้ชายยืนอยู่ด้านหน้าที่ไหล่ขวามีรอยคล้ายถูกของมีคมฟันเป็ทางยาว คราบรอยเือาบย้อมอยู่เต็มแขนของเขาส่วนผู้หญิงอีกคนกำลังหลบอยู่ข้างหลังผู้ชายคนนั้น ตามเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบเืล้วนฉีกขาดจะเหลือก็เพียงแต่ชิ้นส่วนที่ปกปิดของสงวนไว้เท่านั้น
"จงลู่อัน! เหม่ยหลิน!"
เทียนเฉินร้องอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อในสายตา เพราะว่าั้แ่ที่เข้ามาในแดนลับแห่งนี้ เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะพบเจอคนที่เข้ามาพร้อมกันกับเขาสักนิดเลย โดยเฉพาะคนที่มาจากเมืองเลี่ยงหง
เทียนฉินไม่รอช้าโบกมือถือดาบสะบั้นจันทร์ไว้ในมือ ชั่วพริบตาเดียวก็ถลันพุ่งตัวลงไปหาคนกลุ่มนั้น พลันวาดดาบออกมาหนึ่งครั้งอย่างบ้าคลั่ง หมายจะจัดการคนที่อยู่ด้านหน้าสุดให้ตกตายภายในดาบเดียว แต่ทว่ากลับมีชายชุดสีดำคนหนึ่งสังเกตุเห็นจึงพุ่งขึ้นมาปะทะกับเทียนฉินโดยไม่หลบหลีก กลับฟาดดาบพุ่งชนใส่ดาบสะบั้นจันทร์อย่างสุดแรง
เปรี้ยง! ฉั้วะ!!
เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว หมู่ขุนเขารวมถึงต้นไม้ที่อยู่รอบข้างสั่นะเืจนฝุ่นควันตลบอบอวล
สิ่งที่ทำให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นตกตะลึงก็คือดาบในมือของชายชุดดำกลับหักสะบั้นลงจนเหลือแต่ด้าม ส่วนที่หน้าอกปรากฎรอยถูกคมดาบฟาดฟันจนเป็แผลฉกรรจ์
อ้าก!
ชายชุดดำะโร้องออกมาด้วยความเ็ปทั้งตัวะเืจนกระเด็นถอยหลังกลับมาอย่างควบคุมร่างกายไม่อยู่ ก่อนเซถลาล้มตัวลงไปนอนกับพื้น
"หลงหู่!"
ชายอีกคนรีบพุ่งมาดูร่างของชายชุดดำในทันทีก่อนคนที่เหลือจะรีบตามมาด้านหลัง
"เทียนฉิน!"เป็เหม่ยหลินที่ร้องออกมาด้วยความใกึ่งดีใจที่ได้เห็นคนที่มาช่วยเป็คนที่มาจากเมืองเดียวกับตน
"ทำไมพวกเ้าสองคนถึงมาอยู่ด้วยกันได้?"เทียนฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัยก่อนหันไปมองกลุ่มคนทั่งสี่นั้นก่อนเอ่ยถามอีกรอบ
"แล้วนี่มันเกิดเื่อะไรขึ้นกัน พวกเ้าถึงมีสภาพไม่น่าดูเช่นนี้!'
"เ้าเป็ใคร? ถึงมาแส่ยุ่งเื่ของพวกเรา?"
ก่อนที่เทียนฉินจะได้ฟังคำอธิบายจากพวกของเหม่ยหลิน ชายคนนึงกลับเอ่ยถามออกมาอย่างเกรี้ยวกราดพลางช่วยพยุงชายชุดดำให้ลุกขึ้นจากพื้น
"หึ! ข้าควรจะเป็ฝ่ายถามพวกเ้ามากกว่า ว่ามีจุดประสงค์อันใดกันแน่ถึงมารุมล้อมสหายข้าเช่นนี้!"เทียนฉินกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเ็า
"ไม่ต้องไปฟังมันพูดแล้ว! แก้แค้นให้หลงหู่กันเถอะ!"ชายคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยความโมโห
"ฆ่า!"
หลังจากสิ้นเสียงกลุ่มชายทั้งสามคนต่างพุ่งทะยานเข้ามาทางเทียนฉินกันอย่างพร้อมเพรียงทั้งดาบทั้งกระบี่ล้วนออกกระบวนท่าฟาดฟันใส่มาอย่างรุนแรง
เปรี้ยง!!
เทียนฉินและจงลู่อันต่างชักอาวุธออกมารับอย่างไม่มีหวั่นเกรง
ฉั้วะ!
ในขณะที่ต่างฝ่ายต่างฟาดฟันกันอย่างเอาเป็เอาตายนั้น เทียนฉินกลับอาศัยจังหวะชุลมุนเคื่อนตัวออกด้วยเงาจันทราวาดดาบใส่ชายคนหนึ่งอย่างพอเหมาะ
อ้าก!
แขนซ้ายของชายคนนั้นขาดสะบั้นออกในทันที เืพุ่งสาดกระจายออกมาอย่างต่อเนื่อง ปากก็ร้องะโออกมาอย่างเ็ป
ฟุบ!
จงลู่อันไม่รอช้าอาศัยความเข้าใจแก่นแท้ธาตุลมของเขาพุ่งตามมาอย่างว่องไวสะบัดกระบี่ในมือฟันเข้าคอของชายคนนั้นทันที
ฉั้วะ!
เพียงพริบตาหัวชายคนนั้นปลิวหลุดลอยออกมาตามแรงกระบี่ กระเด็นตกไปคนละทางกับร่างของเขาทันที
เทียนฉินหันมายิ้มมุมปากก่อนพุ่งไปหาชายอีกคนอย่างรวดเร็ว!
"ดับตะวัน!"
ฉั้บ!
ชายอีกคนมัวตกตะลึงกับภาพตรงหน้าไม่ทันระวังก็โดนเทียนฉินปลิดชีวิตไปอีกราย
ในเวลาที่เหมือนจะผ่านไปนาน แต่ที่จริงแล้วเพียงใช้เวลาไม่ถึงชั่วอึดใจ เทียนฉินกับจงลู่อันต่างสังหารฝ่ายตรงข้ามไปอย่างละคนแล้ว
จบตอนที่ 15
2K
