ตอนที่สาม Realpolitik การเมืองตามความเป็จริง
และอีกอย่างที่ผมคิดว่าคือจุดที่น่าสนใจ นับว่าดยุกหมูอ้วนมีแิคำนวณผลได้เสียที่ก้าวหน้ามากๆในเื่โจรสลัดและโจรในท้องที่
จ่ายค่าไถ่และให้เงินแก่โจรไป ให้โจรสลัดและโจรในท้องที่ไปเล่นงานกลุ่มโจรที่ไม่ได้มีเส้นสายกับดยุกหมูอ้วน
แิคล้ายๆกับบริษัทเรือเดินทะเลของปัจจุบัน ที่เตรียมค่าไถ่แก่พนักงานต่างๆไว้เพราะค่าไถ่ราคาถูกกว่ามาตรการรักษาความปลอดภัยต่างๆที่จะทำให้คนงงานลูกเรือแปลอดภัยมากขึ้น เตรียมค่าไถ่ไว้ราคาถูกกว่า ช่างเหมือนกับมุกขำขันล้อเลียนตลกร้าย ที่น่าเศร้าคือเื่จริงนี่ล่ะ
ผมไม่รู้ว่าจะทำได้ดีกว่าดยุกหมูอ้วนดีเหรือเปล่าในการที่คำนวณได้อย่างล้ำสมัยเช่นนี้ ว่าการสร้างกองทัพหรือเคลื่อนกองทัพนั้นเปลืองเงินมากกว่าการให้โจรจับโจรกันเอง
ผมเคยได้ยินมาเื่ที่ทางรัฐจัดการให้ตำแหน่งแก่โจรต่างๆในการปกครองท้องที่ห่างไกล
ในสามก๊กหรืออะไรก็มีให้ตำแหน่งแก่โจร ตราบใดที่ยังปกครองท้องที่ด้วยความสงบได้
แต่ปัญหาคือผมอยากเอาชีวิตโจรเพื่อเก็บเลเวลทักษะของผมนี่สิ
ผมจะทำอย่างไรดีนะ?
อะไรที่ทำให้เข้ากับนิสัยดยุกหมูอ้วนและไม่สะกิดความสนใจว่าดยุกหมูอ้วนทำตัวแปลกไป
..ซึ่งไม่น่ายากนักสำหรับคนที่สามารถอุ้มสาวชาวบ้านขึ้นรถม้าได้ทันทีแบบคนในเมืองแค่ถอนหายใจและทำงานต่อไปด้วยซ้ำ
เราต้องหากลุ่มศัตรูที่ไม่มีคนหนุนหลังและมีผลสุดท้ายที่จะตอบโต้เราได้น้อย
การสร้างศัตรู”คนอื่น” ในทางกลับกันคือการรวมชาติในการผนึกกำลังของ”พวกเรา”
อะไรที่ทำให้สามารถรวมสิ่งที่เป็”พวกเรา”ได้มากที่สุด
อืม ชนกลุ่มน้อยเผ่าหูสัตว์ก็ดีแต่จากหน้าประวัติศาสตร์หากราษฎรทุกข์เข็ญจะเกิดวีรบุรุษของเผ่านั้นปรากฏออกมาดังนั้น
For the living เพื่อคนที่ยังมีชีวิตอยู่ คนที่ตายไปแล้วไม่มีสิทธิและพลังทางการเมือง เนโครแมนเชอร์โดนโบสถ์ต่อต้านและประชากรทั่วไปก็ไม่ชอบด้วย สมบูรณ์แบบในการเก็บเลเวล
และอีกอย่างคือมอนสเตอร์ที่ทำร้ายชาวบ้าน สิ่งที่เงินซื้อไม่ได้
คนที่ใช้เงินซื้อไม่ได้นั้นไว้ใจไม่ได้
นั่นคือหลักการแิของดยุกหมูอ้วน
อะไรที่ใช้เงินซื้อได้อย่าใช้น้ำใจซื้อ
คือคติของดยุกหมูอ้วน
ผมอยากจะเรียกเซบาสเตียน
บ่าวชราข้ารับใช้
ที่ท่าทางจะมีวรยุทธด้วยแต่ปัญหาคือดยุกหมูอ้วนเคยพูดเอาไว้ว่า
“คนที่เก่งวรยุทธแล้วเป็อย่างไร บิดากับพี่ชายข้าต้องตายไปทั้งที่มีวิชาฝีมือขั้นสูง ข้าฆ่าคนได้เหมือนกันถ้าฝ่ายตรงข้ามไม่ตอบโต้ แต่ถ้าจะมีฝีมือครึ่งๆกลางๆอย่ามีเลยจะดีกว่า”
ท่าทางผมคงไม่สามารถไปขอให้บัทเลอร์ชราฝึกวิชาให้ผมได้โดยการที่ไม่สะกิดความสงสัยของคนรอบข้าง
อะไรที่น่าจะพอถูไถคือเวทมนตร์และน่าจะต้องเป็ประเภทที่ใช้เงินจำนวนมากในการเรียนน่าจะดี
การเล่นแร่แปรธาตุ alchemy น่าจะเป็เื่ที่พอจะทำได้หากมันส่งผลให้เราสามารถมีรายได้มากขึ้นด้วย
อัลเคมิสต์คือสายวิชาที่ต้องใช้ค่าสติปัญญาสูงในเกมส์และเป็สายที่เปลืองเงินมากที่สุดสายหนึ่ง
แต่ข้อเสียเช่นนั้นไม่มีปัญหากับดยุกหมูอ้วน
ผมคงไม่สามารถปรับปรุงกระบวนการรักษาความปลอดภัยได้มากกว่านี้ในคฤหาสน์เพราะดยุกหมูอ้วนมีการรักษาความปลอดภัยเวทมนตร์และเหล่าราชองครักษ์ที่เรียกว่าเก่งกาจที่สุดอยู่แล้ว
หากเทียบกับพวกเหล่า “อัศวินแห่งฤดูร้อน” summer knight อัศวินติดเกราะหนักสามหมื่นคนพร้อมม้าชั้นเลิศที่เรียกระดมมาได้จากแว่นแคว้น
ทหารองครักษ์ส่วนตัวของดยุกหมูอ้วนมีดีกว่าพวกองครักษ์พวกนั้นด้วยซ้ำ
อัศวินแห่งฤดูร้อนแต่งเครื่องแต่งกายสวยงาม มองว่าการรบคือการละเล่นเต็มไปด้วยเกียรติยศของนักรบต่างๆ
นั่นคือเหล่าเด็กหนุมขุนนางที่เติบโตมาได้ฟังเื่ราวของท่านบรรพบุรุษและท่านพ่อและท่านพี่ของเขาที่เป็ตัวอย่างของอัศวินที่แท้จริงของแคว้นเพนดราก้อนนี้
ร่างกายของดยุกหมูอ้วนกัดฟันเมื่อคิดถึงเื่ราวของพ่อและพี่ชาย
อารมณ์ที่รุนแรงเกิดขึ้นตลอดเวลา ความรู้สึกของคนที่ไม่เคยได้ดั่งใจตลอดมาและระบายอารมณ์ด้วยอาหาร สุราและกามารมณ์
คนที่ดีและยิ่งใหญ่ตายไปแต่คนที่บาปหนาอย่างเขากลับรอดชีวิตมาปกครองแคว้น?
นี่มันเื่ราวบ้าบออะไรกันM
เกียรติยศ ศักดิ์ศรีของอัศวินเป็สิ่งที่ทำให้แคว้นเกือบพินาศและความฉลาดของดยุกหมูอ้วนทำให้แคว้นกลับมารุ่งเรืองหลังจากที่ท่านดยุกผู้เก่งกาจคนก่อนเสียชีวิตไป
อาจจะดูแล้วไม่น่าเชื่อ ก่อนหน้านี้ดยุกหมูอ้วนเป็คนที่เคยเชื่อศรัทธาในพระเ้าอย่างแรงกล้าเพราะไม่อย่างนั้นเขาคงเลือกเรียนสายบัณฑิต scholar วิศวกร engineer หรือ นักเล่นแร่แปรธาตุ alchemist ไปแล้วในฐานะลูกชายตัวสำรองของตัวสำรองของดยุกเพนดราก้อนผู้ยิ่งใหญ่
นี่คือสาเหตุที่ทำให้เขามีเส้นสายกับโบสถ์เพราแสดงความศรัทธาที่แรงกล้าในหมู่โบสถ์
แต่คำภาวนาที่มีต่อพระเ้า ช่วยพ่อและพี่ชายไม่ได้เมื่อเจอกับกองทัพของอาณาจักรข้างเคียง
ซ้ำร้ายที่เจ็บลึกกว่านั้น เพราะบิดาและพี่ชายเชื่อมั่นในเกียตริ ศักดิ์ศรีของนักรบทำให้เขาที่เคยจะรับตำแหน่งของทางโบสถ์อยู่แล้ว ต้องมารับตำแหน่งของทางแคว้น
แทนที่จะรับใช้พระเ้าอย่างที่คาดหวัง
แต่นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขายังมีเส้นสายกับทางโบสถ์อยู่และได้สนับสนุนกันเสมอมากับทางโบสถ์อย่างแน่นแฟ้น
“เกียรติศักดิ์ คำสาบานของอัศวินมีประโยชน์อะไรกันหากฝ่ายตรงข้ามไม่เชื่อมั่นแบบเดียวกัน”
ท่ามกลางความคาดหวัง ความโลภโมโทสันและนโยบายต่างๆที่เอต่อพ่อค้าและเส้นสายที่มีกับโบสถ์ทำให้สามารถพลิกฟื้นแคว้นที่เสียดยุกผู้เก่งกาจและทายาทอันดับหนึ่งและสองไป
กลายมาเป็แคว้นที่มีอาณาจักร ประชากร การค้า เป็อันดับหนึ่งของอาณาจักร
คนไร้ความสามารถไม่สามารถทำให้แคว้นร่ำรวยที่สุดได้หรอกนะ ต่อให้มีเงื่อนไขที่ดีก็ตาม
นี่คือสาเหตุที่ดยุกหมุอ้วนสามารถครองอำนาจของแคว้นได้ แต่แน่นอน ด้วยนโยบายสนับสนุนการค้าและชนชั้นกลางอย่างพ่อค้า เ้าของกิจการ
ทำให้เกิดชนชั้นที่หันเหไปจากทางเกียรติศักดิ์ของขุนนางอย่างที่เรียกกันอย่างดูถูกว่า “อัศวินพ่อค้า” merchant knight ในหมู่คนที่เชื่อมั่นว่าการค้าคือเื่ที่ชนชั้นสูงไม่ควรไปยุ่งอย่างคนหัวเก่านั่นเอง
แต่เพราะการค้าและความโลภของดยุกหมูอ้วนทำให้เขาสามารถติดเกราะหนักอย่างดีให้กับอัศวินสามหมื่นคนได้จนครบนั่นเอง ในขณะที่กองทัพของแคว้นอื่นมีสักหนึ่งพันก็ถือว่าฐานะดีแล้ว
ทำให้ผมประสบปัญหาของพระเอกอิเซไคที่เจอเล่นมุกว่า “พระเอกอิเซไคมาก่อนหน้านั้นแล้วทำให้เทคโนโลยีที่มีอยู่ใช้ไม่ได้”
เพราะมันเป็อย่างนั้นจริงๆ
ที่ในเกมส์จีบหนุ่มนี่ เทคโนโลยีอำนวยความสะดวก น้ำหอม การอาบน้ำ เครื่องสำอางค์ยาเสน่ห์ต่างๆนี่เรียบยกว่าก้าวหน้ามาก....ใช้ยาเสน่ห์ได้กับชาวบ้านเพื่อเพิ่มแต้มความชอบนี่ไม่ผิดกฎหมายเรอะ?
เซ็ตติ้งเื่นี้เป็แฮร์รี่พอตเตอร์หรือไงที่ปรุงยาเสน่ห์กันและหัวเราะคิกคักกันในหมู่แม่มดผู้หญิง
ดยุกหมูอ้วนที่แต่งงานกับลุกสาวดยุกหรือนางเอกตอนจบกลับดูเป็คนชั่วร้าย แต่ยาเสน่ห์ใช้ได้นี่มันแปลว่าอะไรกันแน่ฟะ?