สาธิมาในร่างของเซี่ยเสี่ยวหลานตื่นตอนยามซือโดยสาวใช้ของนางที่ตามมาจากจวนทั้งสองคน ฟางหลิวหลิวกับฟางมู่ตาน ที่เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็กๆ
ทั้งคู่เป็หลานสาวของแม่นมที่เคยเลี้ยงมารดาของเซี่ยเสี่ยวหลานมาก่อน จึงส่งให้มาดูแลลูกสาวของคุณหนูของนางก่อนที่จะกลับไปบ้านเดิม ั้แ่มารดาของเซี่ยเสี่ยวหลานเสียชีวิตเพราะร่างกายไม่แข็งแรงจึงขอกลับไปตายที่บ้านเดิม
และบิดาก็อนุญาติให้กลับไป จึงส่งหลานสาวมาแทนทั้งคู่เป็เด็กกำพร้าบิดาสงสาร จึงรับมาเลี้ยงให้เป็เพื่อนของลูกสาวและให้คอยดูแลแทนเวลาที่ท่านไม่อยู่ลูกจะได้มีเพื่อน
"พี่สองคน เข้ามาช่วยข้าอาบน้ำด้วยเ้าคะ"
เซี่ยเสี่ยวหลานเรียกสองสาวพี่น้อง
"คุณหนูตื่นแล้วหรือเ้าคะ"
พอได้ยินเสียงจากข้างในทั้งสองสาวก็รีบเปิดประตูเข้ามา สองพี่น้องช่วยกันพยุงร่างของคุณหนูของตนเข้าห้องน้ำด้วยความสงสาร แต่พูดอะไรไม่ได้
"เจ็บมากไหมเ้าคะ"
ฟางหลิวถามและเอามือลูบตามรอยสีกุหลาบเต็มร่างกายของคุณหนูของนาง
"ไม่เป็ไรข้าทนได้ คอยดูเถอะข้าจะเอาคืนมันทุกคนที่ทำร้ายข้า พี่ทั้งสองต้องช่วยข้านะเ้าคะ"
สาธิมาในร่างของเซี่ยเสี่ยวหลานพูดขึ้นใน อ่างอาบน้ำ
"เ้าค่ะ คุณหนู" ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน
"ดีมากเ้าค่ะ"
เซี่ยเสี่ยวหลานพูดก่อนจะวางแผนเป็ขั้นเป็ตอนต้องหาทางหย่ากับไอ้แม่ทัพหน้าโง่คนนี้ให้ได้ก่อนจะกลับไปอยู่ที่จวนกลับบิดาต่อไป
"พี่ฟาง มีใครมาหาเื่ข้าไหม ตอนที่ข้าหลับเ้าคะ"
"ไม่มีเ้าคะ มีแค่พ่อบ้านที่มาบอกว่า ถ้าคุณหนูตื่นแล้วให้ไปหาท่านแม่ทัพที่ห้องหนังสือเ้าค่ะ คุณหนู"
ฟางหลิวตอบ
"อือ ข้าหิวแล้วพี่มีอะไรให้ข้ากินไหมเ้าคะ"
เซี่ยเสี่ยวหลานถามหาอาหารเพราะตอนนี้เธอหิวมาก
เพราะเมื่อคืนร่างนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย สองสาวใช้แยกหน้าที่กัน คนหนึ่งแต่งตัวคนหนึ่งไปอุ่นอาหารมาให้กับคุณหนูของตนอย่างรวดเร็ว
สาธิมาในร่างของเซี่ยเสี่ยวหลานกินข้าวอย่างหิวโหยทั้งจืดชืด แต่ก็ต้องกินเพราะหิวมาก
'วันหลังทำกินเองดีกว่า แต่กลับไปทำที่จวนของท่านพ่อดีกว่า ไม่ทำจวนบ้านี้หรอกหาวิธีไปหย่ากับไอ้แม่ทัพหน้าโง่' เซี่ยเสี่ยวหลานคิดในใจ
"ข้าอิ่มแล้วไปกันเถอะเ้าคะ พี่ฟาง พี่มู่"
"เ้าค่ะคุณหนู"
เซี่ยเสี่ยวหลานบอกสองสาวใช้ ก่อนจะเดินตามกันไปที่จวนใหญ่ของท่านแม่ทัพโจวหลี่เฉิง
'จัดให้เราอยูเกือบท้าจวนเลยแฮะ ก็ดีไม่ต้องเจอกันบ่อย เหม็นขี้หน้าไอ้หน้าปลากะโฮ่'
เดินไปพลางคิดฉายาสามีไปในตัว
'หึๆโง่ดีนัก มันเป็แม่ทัพมาได้ไงวะ' สาธิมาในร่างเซี่ยเสี่ยวหลานคิดในใจ
นห้องหนังสือโจวหลี่เฉิงที่นั่งทำงานอยู่คิดถึงเื่เมื่อคืนที่เขาดื่มจนหนักและเขาหอกับเซี่ยเสี่ยวหลานเพื่อจะลงโทษที่นางวางยาเขา จนทำให้เขาไม่ได้แต่งงานกับซือเหลียนเหมย สาวคนรักที่ตั้งใจจะแต่งกันตอนที่เขามาจากชายแดน หลังจากออกรบมาหนึ่งปีได้แต่ส่งจดหมายรักถึงกัน
แต่ก็ต้องมาพังเพราะน้องสาวต่างมารดา ที่นางอาศัยอยู่ในจวนด้วย ทั้งที่ตอนเขาไปจวนก็ไม่เคยเห็นหน้าของเซี่ยเสี่ยวหลานเลยสักครั้งหนึ่ง
จนวันที่จัดงานเลี้ยงขึ้นที่จวน โดยเชิญสาวคนรักกับแม่ของนางมางาน เพื่อจะเปิดตัวเ้าสาวของตัวเอง แต่คิดไม่ถึงสาวน้อยหน้าหน้าตาใสซื่อ จะวางยาปลุกกำหนัดเขาจนได้เสียเป็เมีย จึงทำให้เขาเกลียดเซี่ยเสี่ยวหลานมาก
เมื่อวานก็ต้องแต่งนางเข้าจวน เพราะคนที่มางานเลี้ยงเห็นกันหมด ว่าเขามีอะไรกับน้องสาวของคนรักเมื่อคืน เขาจึงเข้าหอแก้แค้นที่ทำให้คนรักของเขาเสียใจและจะเขาทำให้เซี่ยเสี่ยวหลานเสียใจเหมือนกันกับคนรักของเขา
เขาจะไปรับซือเหลียนเหมยและจะขอให้นางมาเป็ฮูหยินเอกส่วน เซี่ยเสี่ยวหลานเป็ฮูหยินรองรอง ถ้าไม่ยอมเขาก็จะหย่าให้นาง เพราะไม่ได้รักเซี่ยเสี่ยวหลาน วันนี้เขาจะพูดกับเซี่ยเสี่ยวหลานให้รู้เื่
เสียงเคาะประตูจากคนสนิท
"ฮูหยินเอกมาถึงแล้วขอรับท่านแม่ทัพ"
"เข้ามา"
เซี่ยเสี่ยวหลานเข้าไปคนเดียว ให้พี่สาวทั้งสองรอที่หน้าห้องหนังสือ แม่ทัพหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองภรรยาหมาดๆของตัวเองก็ตกตะลึง
เซี่ยเสี่ยวหลานนางสวยมากนางแม้ไม่แต่งแต้มอะไรเลย หน้าผ่องใสมีเืฝาด ผิวขาวดังหิมะ นอนด้วยกันมาสองครั้งไม่เคยเห็นหน้ากันชัดๆ
หึเลยสวยแล้วอย่างไร จิตใจคต คนรักพี่สาวยังกล้าแย่งได้
คิดแล้วก็ส่งสายตาเ็า
"นั่งสิ จะยืนค้ำหัวข้าอีกนานไหม" เสียงแม่ทัพพูดเสียงดัง
เซี่ยเสี่ยวหลานก็สะดุ้ง แต่ก็มีสติขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน
!!!!โอ๊ะแม่เ้า สามีของน้องหล่อมาก แต่ปากหมาปัดตกเวทีไปเรียบร้อย
เมื่อนึกถึงเื่เมื่อคืน ก็จ้องหน้าของสามีของเ้าของร่างเดิมอย่างอาฆาตแค้น ที่เมื่อคืนนี้โดนไอ้หน้าหล่อปากหมารังแกทั้งคืน
เซี่ยเสี่ยวหลานนั่งลงที่เก้าอี้และพูดเข้าประเด็นทันที
"มีอะไรก็พูดมาเลยเ้าค่ะ ไม่ต้องอ้อมค้อม"
แล้วมองหน้าตากับไม่หลบ ในเมื่อนางไม่ใช่เ้าของร่างเดิมที่กลัวคนและยอมคน จนโดนทำลายทั้งชีวิต แถมคิดว่าความผิดที่ไม่ได้แต่งกับคนรักของตัวเองเป็ของนางอีก
โจวหลี่เฉิงมองหน้าของภรรยาที่ได้มาอย่างไม่ตั้งใจก็ชะงักแววตาของนางในวันนี้มันช่างแตกต่างกับวันที่ตื่นขึ้นมาในวันที่มีงานเลี้ยง
"อ้อ นี้คงจะเป็ธาตุแท้ของเ้านี้เอง พอได้แต่งเข้าจวนก็กลายเป็อีกคนทันที"
โจวหลี่เฉิงพูดใส่หน้าเซี่ยเสี่ยวหลานทันทีที่นางถามกับ
"มันก็ไม่แปลกเพราะสถานที่มันสอนให้ต้องเข้มแข็งแก้ตัวไปก็ไม่มีประโยนช์ ในเมื่อปักใจเชื่อว่าข้าทำผิดอยู่แล้วนี้ ถ้าจะสืบกันจริงๆมันก็ไม่ยากสำหรับแม่ทัพใหญ่ ที่จะสืบว่าใครมันกล้าวางยาของตัวเองในจวน แต่ถ้ารู้แล้วกลัวจะทำใจไม่ได้มากกว่า"
"เ้าพูดเื่อะไร ในเมื่อตัวเองทำแล้วจะโยนความผิดไปให้ใครอีก!!"
โจวหลี่เฉิงตะคอกเซี่ยเสี่ยวหลานเสียงดังจนคนข้างนอกสะดุ้งไปตามๆกัน
"ก็นะข้าก็ยังสงสัยมาตลอดว่าในเมื่อข้าไม่เคยพบหน้าของท่านเลยด้วยซ้ำ จะมาวางยาให้มาเป็สามีของข้ามันก็ยังไงอยู่จริงไหมท่านแม่ทัพ ทั้งยังกล่าวหาว่าข้าแอบหลงรักว่าที่พี่เขยของตัวเองอีกหน้าตาก็งั้นๆแถมโง่อีกต่างหาก" เซี่ยเสี่ยวหลานสวนกลับตรงๆ
"เ้าว่าใครโง่ เซี่ยเสี่ยวหลาน"
โจวหลี่เฉิงโกรธจนตัวสั่น
"ผู้ใดร้อนตัวก็รับไปสิ แต่ถ้าคิดว่าตัวเองไม่ได้โง่จะโกรธทำไมเ้าคะ"
เซี่ยเสี่ยวหลานสวนกับพูดหน้าตาเฉยและไม่ได้กลัวที่แม่ทัพตะคอกเธอเลยสักนิด เข้ามาสิฉันก็สู้ตาย ถ้าทำร้ายฉันรับรองว่า สาธิมาคนนี้ขอสู้ตาย วิชาต่อสู้ก็เรียนมาทุกอย่างหมดเงินไปเป็แสนๆ จะกลัวอะไร เราเข้ารับการต่อสู้แบบทหารฝึกอีก ฝรั่งตัวโตเราก็ล้มมันมาแล้ว กับแค่ไอ้ผัวหน้าวอกฉันยอมสู้ตาย
สาธิมาคิดในใจและจ้องตาสามีไม่หลบ
โจวหลี่เฉิงโกรธจนตัวสั่นจึงคิดหาทางทำร้ายจิตใจของนาง
และพูดขึ้น
"ข้าจะแต่งซือเหลียนเหมยเข้ามาเป็ฮูหยินเอก ส่วนเ้าเป็แค่ฮูหยินรอง ถ้าไม่พอใจก็เอาใบหย่าไปและออกจากจวนข้าไปได้เลย"
แต่ถ้าเขารู้ว่าในภายหน้าคำพูดนี้มันจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวของเขาเองในวันนี้โจวหลี่เฉิงจะไม่เอ่ยออกมาเลยสักคำ
สาธิมาตาลุกวาบอย่างดีใจไม่ต้องรอนานในที่สุดก็สำเร็จนางรีบตอบแบบไม่ต้องคิดเลยสักนิด
"ได้ ข้า้าจะหย่าและจะออกจากจวนของท่านในวันนี้ จะไม่อยู่ให้เป็เสนียดของให้ท่านแน่นอน ที่ผ่านมาข้าอโหสิให้ คิดซะว่าให้หมามันกินคนบางคนก็เก่งกับผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ แต่ก็หน้าสมเพชที่ความรักบังตาจนมืดบอด ไม่รู้จักมารยาของผู้หญิง"
แม่ทัพใหญ่โจวหลี่เฉิงโกรธเซี่ยเสียวหลานมากที่ท้าทายและว่าเขาโง่ จึงเขียนใบหย่าให้กับภรรยาทันที
เซี่ยเสี่ยวหลานรีบเขียนชื่อในใบหย่าทันที เพราะกลัวสามีจะเปลี่ยนใจ ที่นางไม่พูดต่อจนจบเพราะกลัวว่าแม่ทัพจะไม่รีบเขียนใบหย่าให้นาง
ตอนนี้นางได้ใบหย่าเรียบร้อยมาแล้ว จึงไม่มีอะไรให้ต้องกลัวอีกเป็
"เย้ เป็อิสระแล้วเรา" *0*/ ภาพในหัว
"เป็เ้าทำตัวเอง ที่จริงถึงข้าจะแต่งพี่สาวของเ้าเข้าจวน เ้าก็ยังสามารถอยู่ในจวนของข้าได้ เว้นแต่เ้าจะทำใจยอมรับที่พี่สาวของตัวเองที่ข้ารักได้เป็ฮูหยินใหญ่ไม่ได้"
แม่ทัพโจวหลี่เฉิงพูดหลังจากเขียนใบหย่าเรียบร้อยและต่อไปใครจะกล้าแต่งหญิงหม้ายที่สามีหย่าให้ทั้งที่พึ่งแต่งเข้าจวนเมื่อวานหึๆ
สาธิมาในร่างของเซี่ยเสี่ยวหลานตอบกลับไปว่า
"มองหน้าข้าไว้ดีๆนะเ้าคะ ข้าดีใจมากที่ท่านเขียนใบหย่าให้ข้า ไม่ต้องกลัวเื่คนจะนินทา เพราะมันกินแทนข้าวไม่ได้ เขาเหนื่อยก็หยุดพูดไปเอง แต่อิสระภาพคือสิ่งที่ข้า้าหึๆ ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะหาสามีไม่ได้หรอกเ้าคะ ผู้ชายไม่ได้มีแค่ท่านคนเดียวในโลกที่ที่กว้างใหญ่เพียงนี้ และไม่ต้องกลัวเพราะว่าข้าเซี่ยเสี่ยวหลานคนนี้ ไม่ได้เป็ง่อยที่จะคอยให้สามีหาเลี้ยงตัวของ ข้ามีสองมือสองเท้าเดินได้เ้าคะ ท่านแม่ทัพโจว เพราะข้าไม่ได้โง่เหมือนใครบางคนและคนที่นินทาไม่ได้หาเลี้ยงตัวข้า ทำไมข้าต้องแคร์คนอื่นด้วยละ ตัวข้าคนนี้ไม่เคยคิดจะแย่งสามีกับใคร แค่กะดออันเดียวจะแย่งมาทำไมเ้าคะ อ้อข้าจะบอกให้เป็ตัวอย่างของคนมักมากเมียเยอะสามสี่คน แต่ในจวนไม่เคยมีความสุขเลย ลูกเมียที่แก่งแย่งกันเอง และก็แย่งสมบัติกัน พี่น้องฆ่ากันเอง จะโทษใครละนอกจากความมักมากและเห็นแก่ตัวของผู้ชายที่สันดานเห็นแก่ตัว ที่มีให้เห็นแทบทุกจวนในเมืองนี้เลยละนะ ลาขาดเ้าค่ะ ท่าน แม่ ทัพ " เธอจงใจย้ำคำสุดท้ายก่อนจากลากัน
4K
