คิไมระ

ผมลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกได้ว่ามันอุ่นๆ แบบแปลกๆ แปลกยังไงน่ะหรือก็ไม่รู้สิมันอธิบายยาก สรุปไปเลยแล้วกัน

     ปรกติเนี่ยผมนอนไม่เคยห่มผ้าห่มเลยสักครั้งพอตื่นขึ้นมาก็จะรู้สึกหนาวๆ
     รู้สึกหนาว? นี่ผมเพิ่งรู้สึกเอาตอนตื่นรึเนี่ย ว้าว! เพิ่งคนพบตัวตนใหม่ว่าตนเองมีความรู้สึกช้ากว่าชาวบ้านขนาดไหน นั่นแหละปกติของทุกวัน
     แต่วันนี้มันไม่ปกติน่ะสิ นี่แสดงว่าจะต้องมีใครมากระโจมผมแน่นอน อึ๋ย! แค่คิดก็ขนลุกขึ้นมาเฉยๆ คงไม่มีใครจะมาทำมิดีมิร้ายกับร่างกายผมตอนหลับหรอกนะแต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงคงอยู่เฉยๆ ไม่ได้แล้วล่ะ
     ผมรีบๆ กินให้เสร็จโดยคิดไปเออเองว่าเค้าคนนั้นอาจจะย้อนกลับมาอีกจึงรีบเร่งไปทำงานตั้งแต่เช้า
     แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกมาจากกระโจมก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยออกมาจากด้านนอก มันเป็นเสียงที่ผมไม่อยากได้ยินที่สุด
     " เป็นไง? หลับสบายดีไหมวันนี้ตื่นเช้าจัง "
     มันมีตาที่สามรึเปล่า? ทำไมมันถึงได้รู้ล่วงหน้าก่อนผมได้ทุกที รึว่า! จะเป็นมันที่มาเมื่อคืน! ไม่อยากจะถามเลยกลัวว่ามันจะกลายเป็นความจริงไอ้ความคิดบ้าๆ เนี่ย!
     ผมไม่อยากจะพูดมากเลยตอบสั้นๆ ไปว่า
     " อือ "
     และก็เดินหันหลังโดยไร้เยื่อใยและตรงไปที่เขตของตนเอง
     เมื่อไปถึงก็พบว่า! กองดินของผมยังคงสภาพเดิมไม่เล็กลงเหมือนก่อนหน้านี้ แน่ล่ะ! มีโกร่ากับคิเรียเฝ้าอยู่หนิ ถ้าไม่งั้นผมก็ไม่รู้ว่าจะพูดว่ายังไงแล้ว
     พอคิดว่าจะทำอะไรดีอยู่ๆ ก็เพิ่งคิดได้จึงเอาหินสี่ก้อนออกมาจากในร่างกาย!?
     ฟังไม่ผิดหรอกครับ ร่างกายของผมมีทักษะของสไลม์อยู่ก็ในเมื่อมันไม่ให้กระเป๋าไว้ติดตัวผมก็เลยต้องใช้ร่างกายของตัวผมเองเป็นที่จัดเก็บสิ่งของ
     แต่ว่ามันก็สะดวกดีนะไม่ต้องพะวงว่าจะมีใครมาปล้น
     ผมมองหินทั้งสี่ก้อนที่มีขนาดเท่าลูกปิงปอง
     มองไปสักพัก.....และทันใดนั้น! ความคิดแรกของผมก็ตื่นขึ้นมา
     และในความคิดนั้นก็บ่งบอกว่าผมอยากจะได้กรงไว้ป้องกันเขตของผมเอง
     และแล้วความต้องการของผมก็เป็นจริงเมื่อเจ้าหินสี่ก้อนได้เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นแท่งเหล็กสี่แท่ง
     ผมจึงนำมันมาประกบเข้าด้วยกัน ดูๆ ไปแล้วก็เหมือนซุ้มไก่มากกว่ากรงนกนะ แต่ก็ช่างมันเถอะอย่างไหนก็ปกป้องได้เหมือนกันนั้นแหละ
     ผมอยากรู้ว่าประสิทธิภาพของมันจะขนาดไหนจึงออกจากเขตของตนเองแล้วไปหลบมุมที่เขตของคนอื่น

     ก็คิดไว้แบบนั้นอ่ะนะถ้าไม่ติดว่าสะดุดเห็นอะไรเข้าซะก่อน
     ผมมองกองดินกองโตของเขตๆ หนึ่งขนาดของมันเติบโตจนเปลี่ยนรูปร่างจะกลายเป็นต้นไม้เล็กๆ อยู่แล้วและตรงปลายกิ่งแต่ละกิ่งนั้นก็มีเม็ดอะไรสักอย่างเกาะติดบนกิ่งเต็มไปหมดพอเห็นแบบนั้นเข้าให้ความคิดของผมก็แวบขึ้นมาแบบประสงค์ร้าย!
     นั่นมัน! กองทองเงินกองทองเลยหนิหวานปากแล้ว ต้องชิม!
     ดังนั้นผมจึงหันเหไปทางนั้นทันทีโดยไม่สนใจจุดประสงค์แรกเพราะลืมไปแล้วตั้งแต่ได้เห็นกองเงินกองทองแล้ว