ตอนที่ 22 อยากให้ช่วยอะไร
ก่อนที่เจนจะได้ตอบอะไร ประตูห้องนอนก็เปิดออกอีกครั้ง
คุณนายรุ้งเดินออกมาในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แม้ผมเผ้าจะยังดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยและใบหน้าแดงปลั่งไปด้วยเืฝาดแห่งความสุข แววตาของเธอดูอิ่มเอิบราวกับคนละคนเมื่อเทียบกับตอนก่อนเข้าไปในห้อง
“เรียบร้อยแล้วนะครับคุณนาย…”
เชนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ส่วนประกอบสำคัญสำหรับทำยาเสน่ห์ ผมเก็บรวบรวมไว้หมดแล้ว เดี๋ยวผมจะทำพิธีปลุกเสกให้...อาทิตย์หน้าคุณรุ้งเข้ามารับของได้เลยนะครับ”
“ขอบคุณมากนะคะอาจารย์…”
รุ้งยกมือไหว้ขอบคุณเสียงหวาน
ก่อนจะเดินออกจากบ้าน รุ้งปรายตามามองเจน ที่นั่งหน้าแดงอยู่บนโซฟาแวบหนึ่ง สายตาของเธอมีความสงสัยเจือปนอยู่เล็กน้อยว่าผู้หญิงคนนี้มาทำอะไร แต่ด้วยความที่อารมณ์ดีจากการเพิ่งเสร็จกิจในกาม เธอจึงเลือกที่จะไม่ใส่ใจและเดินออกจากบ้านเชนไปอย่างสบายใจเฉิบ
เมื่อเสียงประตูรั้วหน้าบ้านปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องรับแขกอีกครั้ง
เชนในสภาพกึ่งเปลือย ท่อนล่างพันด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียว ค่อย ๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาหาเจนที่นั่งตัวลีบอยู่บนโซฟา
เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเธอขึ้นมาดู
“แบตอุ่นเชียว…”
เชนพึมพำ พลางกดปิดหน้าจอที่ยังค้างภาพเตียงยับ ๆ อยู่ แล้วหันมาส่งยิ้มให้เจน
“ดูจนจบ...จนเสร็จเลยสินะครับ?”
สายตาคมกริบของเชนจงใจเลื่อนต่ำลง มองไปที่หว่างขาของเจนอย่างจาบจ้วง...ตรงเป้ากางเกงจั๊มสูทสีครีมเนื้อดี บัดนี้มีรอยวงด่างสีเข้มดวงใหญ่ปรากฏอยู่อย่างชัดเจน มันคือหลักฐานของน้ำรักที่ไหลซึมออกมาจากการช่วยตัวเองเมื่อครู่
“มะ...ไม่ใช่นะคะ!”
เจนรีบเอากระเป๋าถือขึ้นมาวางปิดตักด้วยความลนลาน ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะะเิ
“เจน...เจนไม่ได้ดู...แล้วก็นี่มัน...เหงื่อ! ใช่...มันร้อนเหงื่อมันเลยออก”
ข้อแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ทำให้เชนหลุดขำออกมาเบา ๆ
“อ๋อ...เหงื่อสินะครับ”
เชนพยักหน้าทำทียอมรับ แต่แววตาล้อเลียนสุดฤทธิ์
“แหม...เหงื่อคุณเจนนี่ออกเฉพาะจุดดีจังเลยนะครับ แถมกลิ่น...ก็หอม”
“คุณเชน!”
เจนเม้มปากแน่น เถียงไม่ออกเพราะหลักฐานมันทนโท่คาตา ความอับอายทำให้เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนี
“โอเคครับ ๆ...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่”
เชนเลิกเซ้าซี้ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน...ข้าง ๆ เธอ
ระยะห่างที่ลดลงเหลือเพียงคืบ ทำให้เจนััได้ถึง "ไอร้อน" จากร่างกายของเขาที่แผ่ออกมา กลิ่นกายชายหนุ่มที่ผสมกลิ่นสบู่จาง ๆ และกลิ่นเหงื่อจากการร่วมรักเมื่อครู่ ลอยมาแตะจมูกเจนอย่างจัง
เจนเผลอเหลือบตามองแผงอกกว้างที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เห็นเม็ดเหงื่อเกาะบนกล้ามเนื้อที่แน่นตึง ไล่ลงไปถึงหน้าท้องที่เป็ลอนสวย และไรขนอ่อน ๆ ที่หายวูบเข้าไปใต้ปมผ้าขนหนู...
ใจของเจนเต้นโครมคราม ยิ่งอยู่ใกล้สติสตางค์ของเธอก็ยิ่งกระเจิดกระเจิง ภาพในจอเมื่อกี้ซ้อนทับขึ้นมาในหัวอีกครั้ง...ภาพที่ผู้ชายคนนี้กระแทกกระทั้นแท่งเนื้ออย่างดุเดือด
เชนสังเกตเห็นอาการเกร็งและลมหายใจที่ติดขัดของเธอ เขายิ้มพอใจ ก่อนจะปรับเปลี่ยนท่าทีจากหนุ่มเ้าเล่ห์ ให้กลับมาเป็ "อาจารย์ผู้ให้คำปรึกษา" อีกครั้ง
เขาหันหน้ามาสบตาเธอด้วยแววตาที่ดูจริงจังขึ้น
“เอาล่ะครับคุณเจน...เรามาเข้าเื่กันดีกว่า”
เชนเอ่ยเสียงนุ่ม วางมือลงบนพนักโซฟาด้านหลังเธอ ราวกับจะโอบกอดกลาย ๆ
“วันนี้คุณอุตส่าห์มาหาผมถึงที่...มีเื่ทุกข์ใจอะไรอยากให้ผมช่วยเหรอครับ?”
มันเป็คำถามธรรมดา ๆ แต่ในสถานการณ์ที่เธอกำลัง "เปียกแฉะ" และเขากำลัง "กึ่งเปลือย" ทำให้เจนรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุม เธอมาเพื่อปรึกษาปัญหา...หรือเธอมาเพื่อหาทางลงให้กับความ้าทางเพศของตัวเองกันแน่?
816
