บทที่ 1 part 3
“เอาล่ะ คุณหนู ..เธอชื่ออะไรเหรอ”
“อาเรีย”
“แค่อาเรีย?”อาเรียพยักหน้าเป็คำตอบ
“โอเคเราจะใช้เืของเธอเล็กน้อยเพื่อที่จะเป็เครื่องยืนยันแท็กเวทย์ระบุตัวตนให้เธอแล้วกันนะ”อาเรียตอบโดยการพยักหน้าอีกครั้งแล้วโรบัสก็ใช้เข็มเล็กๆจิ้มที่ปลายนิ้วชี้ของเธอก่อนจะตรวจสอบข้อมูลเืผ่านอุปกรณ์เวทย์มนตร์
“โอ้..”
“มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอโรบุส” อาคอนถามโรบุสทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงร้องประหลาดใจของเขาอาคอนมีข้อสงสัยว่าบางทีเืของอาเรียอาจมีบางอย่างผิดปกติเนื่องจากบางสิ่งบางอย่างที่Mad Alchemist มอบให้กับเธอ อย่างไรก็ตามโรบุสตอบกลับมาเพียงแค่ว่า“หมู่เืของเธอนั้นเป็หมู่หายาก”
“ทั้งหมดเสร็จแล้ว?”
“ในส่วนของสาวน้อยนั้นเสร็จแล้วขอรับเหลือก็แค่ในส่วนของท่านอาคอน”
“โอเค งั้นเธอก็ออกไปหาซื้อเสื้อผ้าแล้วก็ข้าวของเครื่องใช้ใหม่ที่เธอ้าเองก็แล้วฉันให้สนิมโอนเงินเข้าแท็กของเธอแล้ว”
“แค่ข้า...คนเดียว..”อาเรียประหม่าเล็กน้อยที่เมื่อเธอถูกบอกให้ออกไปทำอะไรคนเดียวในเมืองใหญ่ที่เธอเพิ่งจะเคยมาเป็ครั้งแรกเช่นนี้
“ก็ธุระของฉันที่นี่ยังไม่เสร็จนี่เฮ้ยัยหนู ผู้สืบทอดของฉันต้องหัดทำอะไรด้วยตัวเองบ้างนะ เข้าใจมั้ย”
“ขะ..เข้าใจแล้ว!!” สุดท้าย อาเรียก็รวบรวมความกล้าแล้วก็ตอบตกลงไป
“ไม่ต้องกังวลหรอกสาวน้อยเมืองนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีเลิศแค่ทำให้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ซื้ออะไรที่มีมูลค่าสูงให้พวกหัวขโมย ขโมยได้ก็พอเพราะเงินที่อยู่ในแท็กไม่มีใครขโมยจากเธอได้อยู่แล้ว”โรบุสะโปลอบใจเธอก่อนที่เธอจะออกมา
“อยากได้อะไรก็แค่ถามคนอื่นเอาเข้าใจมั้ยยัยหนู” อาคอนะโแนะนำมาอีกที
“โหดร้ายจังเลยนะขอรับที่ปล่อยเด็กผู้หญิงไปเดินคนเดียวในเมืองที่เธอเพิ่งจะเคยมาครั้งแรกแบบนี้”โรบุสกล่าวหลังจากที่อาเรียเดินลงจากบันไดไปเรียบร้อยแล้ว
“เธอสบายดีรีบทำเื่พวกนี้ให้เสร็จเถอะแล้วฉันจะพานายไปดูด้วยตาว่าเธอจะไม่มีปัญหา”
“ตกลงครับ”
เมื่ออาเรียเดินมาถึงชั้นล่างเธอก็พยายามมองหาคนที่เป็มิตรที่พอจะช่วยเธอได้เธอเข้าใจดีว่าเธอไม่ใช่แค่เด็กบ้านนอกที่มีปัญหากับการเข้าเมืองใหญ่ เพราะอาจารย์ของเธอได้สร้างศัตรูให้เธอเป็จำนวนมากโดยการยกหางของเธอพร้อมกับดูถูกเด็กๆคนอื่นในห้องนั่น
แต่หากเธอคิดในอีกมุมหนึ่ง บางทีที่อาจารย์ของเธอทำเช่นนั้นเป็เพราะว่าเขา้าสร้างคู่แข่งให้กับเธอมีเพียงคู่แข่งเท่านั้นที่จะเป็แรงผลักดันอย่างดีให้เธออยากจะเก่งขึ้น 'แต่..ไม่ใช่ว่าฉันเป็เพียงเด็กห้าขวบเหรอ’นั่นคือสิ่งที่อาเรียอยากจะพูดออกมา แต่เธอสลายความคิดนี้อย่างรวดเร็วเพราะนี่เป็ทางเลือกของเธอเองและมันคงจะแย่กว่านี้หากเธอเข้ามาในเมืองใหญ่เช่นนี้เพียงลำพังอย่างที่เธอเคยวางแผนไว้
‘อ่า บางทีอาจารย์อาจจะอยากให้ฉันเข้าใจข้อเสียของแผนชีวิตที่ฉันเคยวางไว้ในอดีต’เธอมีความคิดใหม่อีกครั้งมันสามารถตีความเป็เช่นนั้นได้เหมือนกันเพราะแผนของเธอในอดีตคือการหาใครสักคนที่พาเธอมาส่งในเมืองใหญ่เช่นนี้และเธอก็เคยขอให้อาคอนทำแบบนั้นด้วยเธอคิดว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรในเวลาเช่นนี้เธอต้องพิสูจน์ตัวเอง
“อืมมคนนั้นดูน่ากลัวเกินไปนะ..ฉันคงอึดอัดเวลาคุยกับเขา ..พี่สาวคนนั้น..พี่สาวส่วนใหญ่นี่เขาเกลียดเด็กกันหรือเปล่านะ เอ่อ..ลุงคนนั้นดูซื่อบื้อดีแฮะถึงฉันจะ้าคนที่ดูพึ่งพาได้ แต่ฉันว่าลุงคนนี้แหละเหมาะสุดแล้ว”เธอตัดสินใจพร้อมกับเดินไปที่ลุงคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งหงอยอยู่ในมุมของสมาคมนักล่า
“เอ่อ.คุณลุง.”
“หา... ฉันเหรอมีอะไรงั้นเหรอหนูน้อย”
“อาจารย์ของฉันบอกให้ไปซื้อของใช้ แล้วก็บอกว่าอยากจะได้อะไรก็ให้ถามคนแถวๆนี้ดู ฉันเพิ่งจะเคยมาที่นี่ครั้งแรกก็เลยไม่รู้ว่าจะถามใครดี..ก็เลยมาถามคุณลุง..”
“ฮึ่มม..เป็อาจารย์ที่แย่จริงๆนี่สินะพวกคนที่แข็งแกร่ง พาเด็กหญิงที่อ่อนแอออกมาไกลบ้าน!!จากนั้นก็ปล่อยเธอทิ้งไว้ ใช้ม่ายด้ายยยย!!”ลุงคนนั้นพูดด้วยเสียงและอารมณ์อันแรงกล้า
”ไม่ต้องห่วงนะสาวน้อยฉันจะพาเธอไปซื้อของเอง แต่ก่อนอื่นเลิกเรียกฉันว่าลุงได้มั้ยเพราะฉันเพิ่งจะ 25เอง”
“ตกลงค่ะคุณลุงอายุ 25” อาเรียตอบกลับด้วยสีหน้าใสซื่อ
”คุณสองคนนี่เก่งเื่การทำให้คนอื่นอารมณ์เสียจริงๆนะครับ”โรบุสกล่าวกับอาคอนซึ่งพวกเขายืนดูเธอจากระเบียงชั้นสอง
“เขาเรียกว่าพร์ แล้วตาลุงอายุ 25 นั่นใครกัน” อาคอนโยนคำถามให้โรบุส
“เขาคือสแลช เป็นักล่าสายตรง(คลาสนักล่าและสังกัดในสมาคมนักล่าโดยตรง)ที่ความสามารถค่อนข้างอ่อนแอและด้วยหน้าตาที่ดูเหมือนอายุมากแล้วของเขาทำให้เขามักจะโดนพวกหน้าใหม่ดูถูกส่วนคนที่เขามาในรุ่นเดียวกับเขาปัจจุบันก็ได้โควตาให้รับลูกศิษย์หมดแล้ว”
“ก็เลยมีปัญหากับนักล่าผู้เก่งกาจงั้นสินะ”อาคอนพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"เห็นมั้ย” อาคอนถามต่อด้วยรอยยิ้ม
“เห็นอะไรเหรอขอรับ??”
” เธอเลือกได้ดี ไม่คิดงั้นเหรอ..”
“ฮะ..ฮะๆผมเห็นด้วยในเื่นั้นขอรับ”
สำหรับโรบุสและอาคอนทางเลือกของเธอค่อนข้างที่จะฉลาดเธอเข้าใจว่าเธอไม่ควรออกไปคนเดียวเพราะอาคอนสร้างศัตรูให้เธอแล้วอย่างไรก็ตามแทนที่จะเลือกคนที่ดูแข็งแกร่งไว้พึ่งพา แต่เธอกลับเลือกคนที่ดูไว้ใจได้แทน
อาคอนมองว่านี่เป็ความสำเร็จก้าวเล็กๆของเธอเพราะหากเปรียบเทียบกับเมื่อปีที่แล้วที่เธอโดนหลอกให้ซื้อหนังสือแปลกๆมาในตอนนี้เธอเริ่มจะใช้วิจารณญาณเพิ่มขึ้นเมื่อต้องติดต่อกับผู้อื่น
สำหรับอาคอนเขาไม่เคยมองว่าการคิดซ้ำอีกครั้งคือการเสียเวลาหลังจากที่โดนหลอกในครั้งนั้นเขามีความคิดว่าเขาควรจะมั่นใจดีกว่าเสียใจบางทีสิ่งที่เขาต้องสอนเธอในอนาคตอาจจะเป็การให้เธอคิดซ้ำอีกครั้งหรือหลายๆครั้งแต่ในตอนนี้มันดีมากพอแล้วที่อย่างน้อยเธอก็คิด
“เอาล่ะแม่หนูน้อย ต่อจากนี้เรียกฉันว่าสแลชก็แล้วกันแล้วเธอละชื่อว่าอะไร”
“ข้าชื่ออาเรียค่ะคุณลุง”
“เห้อ ช่างเถอะ แล้วเธออยากจะซื้ออะไรบ้างละ”
“เสื้อผ้า แล้วก็พวกของใช้ส่วนตัว แล้วก็สมุดบันทึก”
“โอ้ว..สมุดบันทึกเหรอ...อืมม..อย่างน้อยอาจารย์ของเธอก็มีโชคมากพอล่ะนะที่ได้ลูกศิษย์ที่มุ่งมั่นแบบเธอ”
“ค่า..คุณลุง”
ด้วยสีหน้าใสซื่อของเธอทำให้ในที่สุดสแลชก็ต้องทำเมินกับคำว่าลุงที่พ่วงท้ายอยู่ทุกประโยคของเธอและเริ่มพาเธอออกไปซื้อของที่เธอ้าในที่สุด ทางอาคอนและโรบุสซึ่งโดนอาคอนลากมาก็คอยเฝ้าดูเธออยู่ห่างๆ
“ท่านจริงจังกับการมีลูกศิษย์มากกว่าที่ข้าคิดไว้อีกนะขอรับ”
“ทำไมนายถึงคิดว่าฉันจะไม่จริงจังละโรบัส”
“ก็ท่านบ่ายเบี่ยงการมีลูกศิษย์มาตลอดเลยนี่ขอรับทางสมาคมเลยคิดว่าบางทีท่านอาจจะรับลูกศิษย์มาแบบขอไปทีซะอีก”
“เพราะฉันจริงจังต่างหากเล่าถึงได้เลือกนานแล้วก็นะ ไม่ใช่ว่ามันมีการจัดการแข่งขันระหว่างลูกศิษย์ด้วยไม่ใช่เหรอฉันเองก็อยากได้รางวัลของอาจารย์ดีเด่นด้วยเหมือนกันนะ”
“คงจะยากนะครับเพราะคงต้องผ่านท่านคาลี่ย์หรือท่านดาลัสก่อน”
“ฉันเป็อาจารย์ที่ดีได้น่าโรบัส”
“อย่าสอนอะไรแปลกๆให้เธอนะขอรับ ข้อร้อง”
“ฮึ่มมมฉันอยากจะรู้จังว่านายจะทนทานสมชื่อมั้ย??(เขาชื่อโรบุส แต่อาคอนเรียกเขาว่าrobust ซึ่งแปลว่ามั่นคงแข็งแรง)....”
ในระหว่างที่สะกดรอยตามดูอาเรียพวกเขาก็มีบทสนทนาในระหว่างทางไปด้วยในตอนนี้ อาเรียซื้อเสื้อผ้าสมุดจดบันทึกแล้วก็ของต่างๆมาเรียบร้อยแล้วและเธอก็กำลังฟังคำแนะนำบางอย่างจากสแลช
“เอ่อนี่ไม่ใช่ว่าเธอควรจะซื้ออุปกรณ์ฝึกฝนอื่นๆอีกงั้นเหรอ เช่นอุปกรณ์ประจำคลาสน่ะ”
“แต่..ข้าไม่รู้ว่าหนูคลาสอะไรนี่คะ”
“หา??” สแลชอุทานออกมาอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่แค่สแลชเท่านั้นที่อุทานออกมาโรบุสที่ยืนอยู่ข้างๆอาคอนในตอนนี้ก็ประหลาดใจเช่นกัน เหตุผลที่โรบุสไม่ทราบว่าอาเรียอยู่คลาสไหนนั่นเป็เพราะว่าเธอยังไม่ได้ถูกลงทะเบียนเป็นักผจญภัยจึงไม่จำเป็ต้องจำแนกคลาสลงในแท็กแต่โดยทั่วไปแล้วทุกคนก็จะทราบคลาสของตัวเองมาั้แ่ต้นอยู่แล้ว
เช่นเด็กที่เข้ามารอการคัดเลือกของอาคอนในวันนี้ก็จะมีนักเวทย์จำนวนมากและนักดาบเวทย์มนต์อีกบางส่วนทั้งนี้เป็เพราะคลาสของอาคอนคือนักเวทย์และเขามีความเชี่ยวชาญด้านการใช้ดาบเช่นกันซึ่งทำให้มีเด็กที่มีคลาสพิเศษอย่างนักดาบเวทย์มนต์มาสมัครด้วยแม้ว่าอาคอนจะไม่ใช่คลาสนักดาบเวทย์มนต์ก็ตาม
โรบุสหันไปมองอาคอนเพื่อหาคำตอบอย่างไรก็ตามคำว่าฉันก็ไม่รู้เหมือนกันมันก็เขียนอยู่บนหน้าเขาอย่างชัดเจน
“ท่านจริงจังกับมันแค่ไหนกันเนี่ย”
“ฉันก็แค่อยากจะให้เธอเลือกด้วยตัวเธอเอง”
“แล้วจะเป็ยังไงถ้าเธอเลือกคลาสอย่างนักล่าหรือวิศวกร”
“อย่าห่วงไปเลยน่าโรบัส ฉันจะสอนเท่าที่สอนได้”
โรบุสต้องเอามือกุมขมับกับคำตอบของอาคอนอย่างไรก็ตามเขาก็ฟื้นสติอย่างรวดเร็วและกลับมาสังเกตการณ์ต่อ เขาค่อนข้างมีภูมิต้านทานต่อความแปลกประหลาดของนักล่าระดับสูงอยู่แล้วความจริง คาลี่ย์หรือดาลัสเองก็เป็คนแปลกๆเช่นกัน
“งั้นเธอรู้รึเปล่าว่าอาจารย์ของเธอเป็คลาสอะไร”
“ท่านอาจารย์เป็คลาสนักเวทย์ค่ะ”
“งั้นเราไปดูที่ร้านที่ขายอุปกรณ์ของนักเวทย์กัน”
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินทางไปร้านขายอุปกรนักเวทย์อย่างก็ตามโรบุสในตอนนี้ประทับใจและตื้นตันใจอย่างสุดซึ่งต่อสแลชเขาสาบานว่าเขาจะต้องรายงานเื่นี้ให้ทางผู้ใหญ่รับทราบหรือไม่ก็ยื่นมือเข้าช่วยสแลชในทางใดทางหนึ่งเขาเชื่อว่าทางผู้ใหญ่จะเห็นด้วยกับเขาอย่างแน่นอนว่าควรให้รางวัลกับชายคนนี้ไม่เช่นนั้นบางทีพวกเขาอาจจะได้เห็นลูกศิษย์ของนักเวทย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในมาโทรเดียเป็คลาสนักล่าหรือวิศวกรที่อาจารย์ของเธอไม่ปัญญาจะสอน
ทั้งโรบุสและอาคอนก็ประหลาดใจเช่นกันกับไหวพริบที่ดีของสแลชแม้ว่ามันจะเป็เื่ปกติมากๆที่อาจารย์จะมีคลาสเดียวกันกับลูกศิษย์ของตัวเองแต่มันก็ใช่ว่าคนที่อยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกับสแลชจะสามารถให้คำแนะนำที่เหมาะสมและคิดถึงมันทันทีเช่นนี้หลังจากที่เ้าตัวบอกว่าไม่รู้คลาสของตัวเองยิ่งกับสแลชที่ไม่ได้รู้ั้แ่ต้นว่าใครคืออาจารย์ของเธอด้วยแล้วสิ่งนี้จึงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงไหวพริบของเขา ทั้งโรบุสและอาคอนเชื่อว่าคงจะมีคนไม่มากที่ทำได้เช่นนี้
“ไม่แปลกเลยที่เขาเอาตัวรอดมาได้ขนาดนี้แม้จะเป็คุณลุงอ่อนแออายุ25”
โรบุสยิ้มพร้อมกับผงกศีรษะเป็การแสดงออกว่าเขาเห็นด้วย
“ว้าว มีของที่ดูสุดยอดเต็มไปหมดเลยแต่ข้าไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรดี ข้าควรจะซื้ออะไรเหรอคะคุณลุง”หลังจากที่เข้ามาในร้านขายอุปกรณ์เวทย์มนตร์เธอก็มองไปรอบๆและสังเกตเห็นอุปกรณ์ต่างๆมากมายอย่างไรก็ก็ตามเพราะเธอไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรดีเธอจึงหันไปถามสแลชอีกครั้งแต่หลังจากที่เธอหันไปหาสแลช เธอก็ได้พบกับชายอีกคนที่ยิ้มเยาะสแลชอยู่ใกล้ๆ
“เฮ้ คุณสแลช คุณไปหลอกเด็กที่ไหนมาละเนี่ย ผมก็เข้าใจอยู่หรอกว่าคุณ้ามีลูกศิษย์แต่การไปหลอกเด็กบ้านนอกมาแบบนี้มันไม่ดีนะครับ”ชายหนุ่มที่ดูอายุพอๆกับอาคอนกล่าวเยาะเย้ยสแลชก่อนที่เขาจะหันมาหาอาเรียและกล่าวกับเธอ
“นี่แม่หนูน้อยฉันจะแนะนำอะไรให้ก็แล้วกันนะ ผู้ชายคนนี้เขาเป็คลาสนักล่าคงสอนอะไรเธอไม่ได้มากหรอกแต่ถ้าเธออยากจะเป็นักผจญภัยฉันสามารถรับเธอเป็ลูกศิษย์อีกคนก็ได้”
ชายคนนี้คือโดริน เขาเป็นักเวทย์ดาวรุ่งที่พึ่งจะได้รับสิทธิ์ในการรับผู้สืบทอดเมื่อไม่นานมานี้ในอดีตเมื่อสมัยที่เขายังไม่ได้แข็งแกร่งเช่นนี้เขาเคยไปทำภารกิจเดียวกันกับสแลชโดยที่ในขณะนั้นสแลชเป็หัวหน้าทีมในการทำภารกิจเพราะเป็ผู้ที่มีประสบการณ์และระดับสูงกว่าในเวลานั้น
อย่างไรก็ตามเมื่อสแลชตระหนักว่าภารกิจนั้นยากเกินกำลังเขาก็ตัดสินใจว่าจะละทิ้งภารกิจและเลือกกลับมารายงานให้ทางสมาคมทราบเพื่อเพิ่มระดับของภารกิจขึ้นไปอีก
แต่โดรินที่เป็มือใหม่ในขณะนั้นก็ไม่เห็นด้วยกับเขาพวกมือใหม่ในทีมทุกคนต่างก็รู้ดีว่าสแลชนั้นอ่อนแอและในมุมมองของพวกเขานั้นสแลชเป็เพียงคนขี้ขลาดสแลชจึงตัดสินใจเลือกที่จะกลับมาแจ้งข่าวที่สมาคมเพียงลำพังในตอนนั้น ในขณะที่สมาชิกที่เหลือถูกนำโดยโดรินและปฏิบัติภารกิจต่อไป
เช่นที่สแลชคาดการไว้ภารกิจนั้นระดับสูงเกินกำลังพวกเขา กลุ่มของโดรินถูกทำลายย่อยยับโดรินเอาตัวรอดออกมาได้เพียงคนเดียวด้วยสภาพน่าเวทนาหลังจากนั้นสมาคมก็หารือในการปรับระดับของภารกิจใหม่แต่จนถึงปัจจุบันทางสมาคมก็ยังไม่สามารถประเมินความยากของภารกิจนี้ได้และพวกเขาเลือกที่จะไม่สนใจมันและปล่อยให้ภารกิจนั้นเป็ภารกิจระดับ C เช่นเดิม และเพิ่มรางวัลของภารกิจนี้แทน
สำหรับโดรินเขาพักรักษาตัวและถูกสอบถามเล็กน้อยเพียงเท่านั้นอย่างไรก็ตามภารกิจครั้งนี้มันเป็ผลลัพที่เลวร้ายสำหรับสแลช
สแลชถูกระบุว่าไม่สามารถเป็หัวหน้าทีมของมือใหม่ได้อีกเพราะเขาอ่อนแอจนลูกทีมไม่มีความเชื่อถือต่อเขาแม้ว่านั่นจะฟังดูไร้เหตุผลสำหรับสแลช แต่มันมีเหตุผลมากพอที่จะไม่มีใครคัดค้านเพราะทุกคนเข้าใจดีว่าความเชื่อมั่นนั้นมันยากที่จะได้กลับคืนมาหากสูญเสียมันไปแล้ว
นั่นทำให้ในปัจจุบันชายที่ชื่อสแลชไม่สามารถทำภารกิจเลื่อนขั้นได้อีกเพราะในภารกิจเลื่อนขั้นเป็ระดับB เขาจะต้องเป็ผู้นำของทีมเพื่อเคลียร์ภารกิจระดับ C อย่างน้อย 10ครั้ง พร้อมกับการประเมินพลังด้วยผู้ทดสอบระดับ B
เพื่อชดเชยความสูญเสียดังกล่าวของสแลชทางสมาคมนักล่า จึงมอบสมบัติล้ำค่าบางชิ้นให้กับสแลชสแลชจำใจต้องรับสมบัติชิ้นนั้นมาแม้ว่ามันจะไม่เพียงพอที่จะชดเชยความสูญเสียของเขา
เป็ที่ชัดเจนว่าโดรินในปัจจุบันพยายามบรรเทาความผิดพลาดของตนในอดีตโดยบอกว่ามันเป็ความผิดของสแลชและยังคงจองล้างจองผลาญเขาอยู่บางทีเขาอาจจะรู้สึกว่าคนที่แข็งแกร่งอย่างเขาไม่ควรจะทำสิ่งที่ผิดพลาดยิ่งใหญ่จนทำให้ผู้คนเสียชีวิต และการบอกว่าส่วนหนึ่งเป็เพราะสแลชจะทำให้เขาก้าวต่อไปได้
ย้อนกลับไปในตอนที่อาเรียเข้ามาในร้านในตอนแรกอีกมุมหนึ่งของร้าน พนักงานกำลังแนะนำดาบเวทย์มนตร์ให้กับชายชราและเด็กหญิงคนหนึ่งอยู่ชายชราและเด็กหญิงคู่นี้ก็คือคนเดียวกับคนที่โต้เถียงกับอาคอนในลานคัดเลือกนั่นเอง
ด้วยความที่เด็กหญิงดังกล่าวต้องผิดหวังกับการคัดเลือกอย่างไม่เป็ธรรมในสายตาของชายชราเขาจึงเลือกที่จะปลอบใจเด็กหญิงด้วยดาบเวทย์มนตร์เล่มใหม่แทน
เขาพาเด็กหญิงเขามาเลือกอุปกรณ์เวทย์ต่างๆจากร้านแห่งนี้ซึ่งเป็ร้านที่ดีที่สุดในเมืองเศียรัอย่างไรก็ตามของที่ตั้งขายในร้านแห่งนี้ก็ไม่ได้เข้าตาเด็กหญิงและชายชรานัก สักพักเสียงของเด็กหญิงบางคนก็ดังผ่านหูของพวกเขา พร้อมกับดึงดูดความสนใจของพวกเขาไปทั้งหมด
“คุณลุงอ่อนแอกว่าอาจารย์ของข้ามาก!!” เป็เสียงของอาเรียนั่นเอง เด็กหญิงและชายชราไม่สามารถลืมใบหน้าซื่อๆและเสื้อผ้ามอมแมมของเธอได้
“ใจเย็นไว้แชลเทียเราไม่สามารถสร้างปัญหาหาใดๆกับเธอที่นี่ได้” ชายชรากล่าวกับหลานสาวตัวน้อยของเขาเพื่อให้เธอคงสติของเธอไว้“ข้าเข้าใจท่านปู่ ข้าไม่เคยคิดที่จะสร้างปัญหาให้นางั้แ่แรกอยู่แล้ว”แชลเทียตอบปู่ของเธอชายชราจ้องมองหลานสาวของตนอย่างจริงจังสักพักก่อนที่จะเปลี่ยนสายตาไปที่สาวน้อยที่เนื้อตัวมอมแมม
“เด็กบ้านนอก!!สายตาของเธอนี่มันช่างมืดบอดเสียจริงเธอคิดจริงๆเหรอว่าสุดยอดนักเวทย์แบบฉันจะอ่อนแอกว่าตาลุงนักล่าคนนี้”โดรินตะคอกใส่เธอพร้อมกับชี้ไปที่สแลช
“เฮ้ โดรินเธอไม่ใช่ศิษย์ของข้า ข้าขอให้เ้าลืมเื่นี้ไป ถือว่าเห็นแก่หน้าข้า”สแลชออกตัวรับแทนเพราะเขากลัวว่าเด็กหญิงที่เขาพามาจะมีปัญหา
อาเรียยังจำเื่ที่โรบุสบอกเธอก่อนเดินออกจากสมาคมได้ภายในเมืองนี้มีเพียงพวกลักเล็กขโมยน้อยเท่านั้นที่เธอจะต้องระวังเพราะมันยากที่จะป้องกันและตรวจสอบเหนือจากนั้นภายในเมืองมีกฎเข้มงวดและการรักษาความปลอดภัยแ่าเธอจึงไม่ได้ถอยกลับต่อผู้ที่มาดูถูกอาจารย์ของเธอ
“ลุงอ่อนแอกว่าอาจารย์ของข้ามากจริงๆเชื่อข้า!!” เธอพูดและหันหลังกลับเพื่อไปเลือกสิ่งของที่เธอ้าเธอมองเห็นคทาไม้รูปร่างคดเคี้ยวดูลึกลับซึ่งกองรวมๆกับคทาไม้อันอื่นๆ เธอหันไปและถามพนักงานว่าเธอลองมันได้หรือไม่ และพนักงานก็พยักหน้าให้เธอเพราะมันเป็เพียงของราคาถูกที่มีสต็อคเป็จำนวนมากในร้าน
ด้วยความที่ร่างของเธอเป็เพียงเด็กห้าขวบและคทาอันนี้ก็มีความสูงมากกว่าตัวของเธอทำให้เธอควบคุมคทานี้ได้ไม่ดีนัก ตอนที่เธอดึงมันออกมาจากกองปลายคทานั้นไปชนเขากับไอเท็มอื่นๆภายในร้านล้มระเนระนาด
ไอเท็มที่เป็ลูกบอลทรงกลมลูกหนึ่งตกลงบนพื้นและเธอยื่นมือไปเก็บมันด้วยความประหม่าพร้อมกับกล่าวขอโทษและยื่นไอเท็มคืนให้เ้าของร้านอย่างไรก็ตามปฏิกิริยาของทุกคนนั้นแปลกประหลาด
“ปามันทิ้งไป!!!!!”
“ชิป****”
“อ้าย!!!!”
พริบตานั้นโรบุสและสแลชก็พุ่งมาที่เธออย่างไรก็ตามทั้งคู่ถูกหยุดไว้โดยอาคอน เสียกติ๊กๆที่ออกมาจากลูกบอลทรงกลมเริ่มดังถี่ขึ้นจนในที่สุดมันก็กลายเป็เสียงลากยาว
ติ๊กกกกกก..................................................ฟิ้ว…
อาเรียมองทุกคนด้วยความสับสน ทว่าคนอื่นๆในร้านนั้นมองเธอด้วความสับสนยิ่งกว่า
“ฮ่าๆๆๆฉันบอกนายแล้วไม่ใช่รึไงโรบัสว่าเธอจะไม่เป็ไร”อาคอนกล่าวพร้อมกับมือที่ตบที่บ่าโรบุส ในขณะที่เหงื่อยังคงไหลท่วมสแลชที่อยู่ทางด้านซ้ายมือ
“เธอดูเหมือนจะเป็ Antimage ยิ่งกว่าฉันอีกไม่ใช่เหรอนายคิดว่าจะมีใครสอนเธอได้ดีไปกว่าฉันอีกล่ะ.. โรบัส.. ฮ่าๆๆๆ”
”นี่ยัยหนูคทานั่นเป็ของคุณภาพต่ำราคาถูก เธอแน่ใจเหรอว่าจะซื้อไอ้นั่น” อาคอนหันมากล่าวกับอาเรียซึ่งยังคงแสดงสีหน้าประหลาดใจแทน
“ค่ะ..ก็ท่านอาจารย์เคยบอกข้าว่าคุณค่าของสิ่งต่างๆ มันไม่คงที่อย่าไปยึดติดกับมันมาก ฉันว่าคทานี่สวยดีก็เลยจะเลือกอันนี้ค่ะ...”
“ดีมาก!!แต่ความเสียหายที่เธอก่อนี่เธอต้องจ่ายเองน่ะ”
“เอ๋???”
“ไม่ต้องห่วงหรอกเธอมีพอจ่ายอยู่แล้ว”
“ค่า.T^T“
“แต่จะว่าไปเอาของอันตรายมาวางไว้ในที่แบบนี้โดยไม่มีการป้องกันที่เหมาะสมนี่มันประมาทไปหน่อยนะนี่ถ้าไม่ได้ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉันบางทีมันอาจจะกลายเป็เื่ใหญ่โตก็ได้แต่ช่างเถอะข้ากับลูกศิษย์จะไม่เรียกร้องอะไรมากมาย แค่ไอ้คทานี่ก็พอ”
อาคอนหาเหตุผลที่ฟังดูดีเพื่อที่จะไม่ต้องรับผิดชอบกับเหตุการณ์ดังกล่าวและอาเรียก็จดบันทึกคำพูดของอาจารย์ของเธอลงสมุดอย่างตั้งใจ จากนั้นไม่นานคู่ศิษย์อาจารย์จอมป่วนก็จากไปทิ้งคนอื่นๆให้ยังคงยืนงงอยู่ในร้าน
“คุณปู่ ฉันคิดว่าฉันจะใช้ดาบอันเก่าของฉันต่อไป”
“แล้ว?” ชายชราตอบกับหลานสาวด้วยความสงสัย
“เราควรจะกลับกันหรือยังฉันต้องฝึกให้หนักขึ้นดีกว่าจะมาพึ่งแต่ของพวกนี้” แชลเทียได้รับอิทธิพลจากการเลือกคทาเวทย์ของอาเรียทำให้เธอมีไฟต่อสู้ในปัจจุบัน เธอตั้งอาเรียเป็เป้าหมายและคู่แข่งของเธอ
“แน่นอนแน่นอน...ฮ่าๆๆ” ปู่ของเธออดไม่ได้ที่จะมีความสุข ‘ตระกูลฟานเดอร่าของเราจะต้องยิ่งใหญ่กว่าที่ผ่านมาแน่นอนในยุคของเธอ’ชายชราคิด
เหลือเพียงสามคนที่ยังยืนอึ้งอยู่ในร้านสแลช,โรบุส,โดรินพวกเขาทั้งสามไร้คำพูดกับเด็กที่สามารถหยุดะเิเวทย์มนตร์ที่ทรงพลังได้
3K
