หลังจากนั้นท่านจาร์เร็ตก็เอามือออกจากหัวของฉันและยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะเริ่มเล่าต่อจากเมื่อกี้
"บ่อน้ำพุร้อนแห่งชีวิตนั้นบริเวณโดยรอบจะเป็กำแพงเนินสูง ไม่มีทางขึ้น ถัดมาก็จะเป็พื้นหญ้าสีทอง และจากนั้นก็จะเป็ หินอัญมณีต่างๆหลากหลายสีอยู่เต็มไปหมดล้อมรอบบ่อน้ำพุ โดยบ่อน้ำพุร้อนนี้ตั้งอยู่ตรงกลาง.. บ่อน้ำพุร้อนแห่งชีวิตไม่ได้มีขนาดใหญ่ แต่ พลังอำนาจนั้นยิ่งใหญ่ " เขายังคงเล่าต่อไปไม่หยุด จากนั้นก็หันหน้าไปที่หน้าผาแล้วทอดสายตามองออกไปไกล
" อืม ยิ่งใหญ่มากมากเลยล่ะค่ะ.. ฮ่ะฮ่ะ"
จากนั้นฉันก็เอามือขึ้นมาจับที่ปลายคาง แล้วนึกคิด
เอ.. ทำไมเหมือนฉันคุ้นๆจังแหะ เหมือนฉันเคยผ่านที่ๆแบบนั้นมา สงสัยจะเป็กำแพงเนินสูงนั่นแหงๆ หึหึ ฉันรู้แล้วล่ะว่าบ่อน้ำพุร้อนแห่งชีวิตอยู่ที่ไหน ฮ่าฮ่า แต่ฉันยังไม่บอกเขาหรอก เก็บไว้เป็ความลับ อิอิ
" ต่อมาก็จะเป็ ที่อยู่แห่งเหล่าภูติราตรีซึ่งที่อยู่ของเหล่าภูติราตรีก็คือ ต้นไม้ั์สีทองที่เ้าเห็นตรงนั้นนั่นแหละ เขาเ่าั้อาศัยอยู่ที่ต้นไม้นั้น และจะออกมาตอนยามราตรี บินส่องแสงสว่างระยิบระยับไปทั่วผืนป่า " ท่านเทพเล่าและส่งสีหน้าไปทางที่จะสื่อแล้วหันมายิ้มให้
"อ๋าา.. สิ่งมีชีวิตที่พระเ้าทรงปรารถนาให้อยู่ที่นี่สินะคะ แล้วมีอีกไหมคะ สิ่งมีชีวิตที่อยู่ที่นี่" ฉันเอามือออกจากคางและมองไปที่ต้นไม้ั์สีทองนั้นแล้วพูดขึ้น ก่อนที่จะหันมาถามท่านจาร์เร็ตต่อ
" ไม่มีแล้วล่ะ.. ฮ่ะฮ่า.. "เขาตอบกลับแล้วก็ขำออกมาเสียงดังเล็กน้อย
"อ่าา เข้าใจแล้วค่ะ เชิญท่านเล่าต่อเลยค่ะ" ฉันพูดและพยักหน้าและได้ผายมืออีกข้างไปทางเขา
" อื้ม.. แล้วก็จะมี... พีระมิดทองคำขนาดใหญ่ ซึ่งอยู่ในพื้นที่ที่มีทรายสีทองอร่าม แต่ไม่ได้บันทึกไว้ว่าเข้าไปยังไงและข้างในพีระมิดมีอะไรบ้าง" เขาเล่าต่อจากนั้นก็ส่ายหัวเบาๆหันหน้ามาทางฉัน
"เห๋๋๋.. น่าสนใจจังเลยนะคะ! สักวันเราจะต้องได้พบกันแน่ๆ พีระมิดทองคำ! ฮ่าๆ" ฉันพูดด้วยความตื่นเต้นก่อนที่จะขำเสียงดังออกมา
" ฮึบ.. ฮ่าฮ่า เ้านี่ตลกชะมัด ฮ่าฮ่า" พอเห็นแบบนั้นเขาก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่เลยหลุดขำออกมาชุดใหญ่
" ฉันพูดจริงนะคะ ท่านจะขำทำไมกันนะ" ฉันขมวดคิ้วพูดจากนั้นก็หันหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางแอบงอนเล็กน้อย
" หืม... นี้เ้าโกรธเรารึ" ท่านจาร์เร็ตถามฉันด้วยรอยยิ้มยียวน
พรึ่บ!
" เ้า โกรธเราขนาดนี้เลยงั้นหรือ?" เขาเงยหน้าถามฉันด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย หลังจากที่ฉันนั้น จู่ๆก็ลุกขึ้นยืน
" ฉันไม่ได้โกรธท่านหรอกนะคะ พอดีฉันอยากจะเดินยืดเส้นยืดสายบ้างค่ะ นั่งมาตั้งนานแล้วนะคะ ดังนั้น ท่านปล่อยมือฉันก่อนเถอะค่า ฉันไม่หายไปไหนหรอกค่ะ^^" ฉันพูดอธิบายให้เขาฟังเมื่อเห็นสีหน้ากังวลนิดๆ ของเขา
นี่เขาก็แคร์ความรู้สึกเราอยู่เหมือนกันนะเนี้ย
จากนั้นท่านจาร์เร็ตก็ลุกขึ้นยืนแล้วปล่อยมือฉันให้เป็อิสระ
" เชิญท่านเล่าต่อเลยค่ะ ฉันจะเดินไปฟังไปนะคะ.. อ๊ะ! ก้อนหินสวยจัง! " ฉันมองตาท่านจาร์เร็ต แล้วพูดขึ้น จากนั้นก็หันหน้าไปทางอื่น แล้วก็ต้องอุทานขึ้นมา เมื่อหันไปเห็นก้อนหิน ที่อยู่แถวนั้น
"เอางั้นหรอ?" เขาเอียงคอขมวดคิ้วถามฉันเมื่อได้ยินฉันพูดเช่นนั้น
"ตามนั้นเลยค่ะ^^" ฉันที่นั่งยองๆมองดูก้อนหินอยู่ก็หันไปตอบเขาแล้วหันกลับมามองก้อนหินตามเดิม
" อือ... งั้น นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เรารู้จากบันทึกฉบับนี้แล้วนะ..." เขาเอ่ยขึ้นและทำท่าทีเหมือนอยากให้ฉันกระตือรือร้นที่อยากจะรู้มากกว่านี้
"..." ฉันไม่ได้ตอบกลับใดๆเอาแต่นั่งดูก้อนหินจากนั้นก็ลุกขึ้นไปหาก้อนหินอีกก้อนที่สวยกว่า แล้วก็หยิบขึ้นมาชม
ท่านจาร์เร็ตเห็นแบบนั้นก็ส่ายหัวเบาๆแบบช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ทำการเล่าต่อ
"สิ่งนั้นก็คือ.. ต้นไม้แห่งพระเ้า ซึ่งมีเพียงแค่ต้นเดียวเท่านั้นในป่าแห่งพระเ้าแห่งนี้" เขาพูดขึ้นเล่าต่อและมองมาที่ฉัน ที่ยังคง ลุกนั่งเชยชมก้อนหินก้อนนั้นก้อนนี้
"หือ.. " ฉันก็ออกเสียงตอบรับในขณะที่หยิบก้อนหินสีเงินและทองขึ้นมาด้วยมือสองข้างมามองดูใกล้ๆ
" แม้แต่เหล่าภูติราตรี ที่อาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ก็ไม่อาจรู้ที่อยู่ของต้นไม้แห่งพระเ้าได้ต้นไม้แห่งพระเ้านั้นมีขนาดไม่ใหญ่ ลำต้นไม่สูง แต่มีใบที่ขนาดใหญ่ ลักษณะแหลมปลายแล้วโค้งไปกันเป็ทางแยกที่โคนกิ่ง" เขาเล่าและยังคงมองมาที่ฉัน
" แบบนี้รึป่าวคะ? " ฉันรู้สึกแปลกใจที่ได้ฟัง แล้วหันหน้าไปทำมือวาดบนอากาศให้เขาได้ดู
" อืมม.. น่าจะเป็แบบนั้นนะ "หลังจากเห็นฉันทำท่าวาดกลางอากาศ เขาก็ขมวดคิ้วพูดขึ้นเหมือนไม่ค่อยมั่นใจ
" ฉันเรียกว่าว่าทรงหัวใจน่ะค่ะ ^^ อ๊ะ! เอ๊ะ! ใบทรงรูปหัวใจ! อะ..เอิ่ม.." ฉันพูดขึ้นแล้วเอามือปิดปากขำเบาๆ จากนั้นก็ต้องอุทานออกมาด้วยความรู้สึกใ แต่ก็ต้องเก็บเสียงเอาไว้ เพื่อไม่ให้ดังออกมา
"อือ.. ต้นไม้แห่งพระเ้าจะมีผลอยู่ข้างบนกลางต้น ซึ่ง จะมีอยู่ด้วยกันสามผล แล้วผลของต้นไม้แห่งพระเ้านั้น ก็มีคุณสมบัติที่พิเศษมากๆแม้แต่บ่อน้ำพุร้อนแห่งชีวิตก็เทียบมิได้.. ขนาดแค่กิ่งก้านของต้นไม้แห่งพระเ้าแค่อันเดียว ก็ สามารถเป็อาวุธวิเศษได้เลย.. " เขาก็เล่าต่อหลังเห็นท่าทีแปลกๆของฉันแต่ก็ไม่ได้ตะขิดตะขวงใจอะไร
"ขะ..ขนาดนั้นเลยหรือคะ.. เอ่อ..แล้ว อะ อะไรเหรอค่ะ คุณสมบัติพิเศษที่ว่าของผลนั่น เอ่อ.. คือ.. พิเศษมากเลยงั้นเหรอคะ? " ฉัน ค่อยๆหันหน้าไปทางเขาแล้วพูดด้วยเสียงตะกุกตะกักก่อนที่จะถามเขา จากนั้นก็กำหินในมือเอาไว้แน่น
นะ.. นั่นคือต้นไม้ผู้มีพระคุณของฉันเองแหละ! พอรู้แบบนี้แล้ว มัน ขยับขาไม่ออกเลยอ่าา.. ไม่คิดว่าจะกลายเป็ ต้นไม้แห่งพระเ้าไปซะได้ ใครจะไปรู้กันเล่า ก็ตอนนั้นกำลังหิว! และที่สำคัญ ฉันนี่ ทั้งเอาใบเอากิ่งก้านมาทำชุดทำเต็นท์.. บ้าเอ๊ยย พระเ้าจะลงทัณฑ์ฉันไหมล่ะเนี้ย!!
"หืม.. เ้าไม่เป็อะไรใช่ไหม ทำไมยืนตัวเกร็งแบบนั้นล่ะ? " ท่านจาร์เร็ต เห็นท่าทีของฉันแล้วถามขึ้น จากนั้นก็ทำท่าว่าจะเดินเข้ามาใกล้ฉัน
"ฉันไม่เป็ไรค่ะ ท่านเล่าต่อเลยค่ะ ฮ่ะฮ่ะ" ฉันพูดขัดขึ้นก่อนที่เขาจะเข้ามาใกล้
"อืม.. ก็ได้.. คุณสมบัติของผลของต้นไม้แห่งพระเ้านั้น เราก็บอกได้ไม่หมดหรอกนะ เพราะตามบันทึกฉบับนี้ นั้นแค่กล่าวเอาไว้คร่าวๆ ก็จะมี ต้านทานความหิวขั้นสูง เพิ่มพลังชีวิตขั้นสูง เพิ่มพลังกายภาพขั้นสูง เพิ่มมานาขั้นสูง ป้องกันและต้านทานทุกสรรพสิ่ง คร่าวๆก็น่าจะมีเท่านี้แหละ คุณสมบัติอื่นๆเราก็ไม่รู้แล้วล่ะฮ่าฮ่า" ท่านจาร์เร็ตเล่าคุณสมบัติคร่าวๆด้วยสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อยก่อนที่จะขำออกมาเมื่อเล่าจบ
ตุ่บ!
" เ้าเป็อะไรรึป่าวน่ะ เราเห็นเ้าทำท่าทางแปลกๆั้แ่เมื่อครู่แล้วนะ " ท่านจาร์เร็ตถามขึ้นด้วยท่าทางเป็ห่วง เมื่อเห็นฉันมืออ่อนปล่อยหินหล่นลงจากมือ
" เอ่อ.. คือ.. หมดแค่นี้แล้วใช่ไหมคะ?" ฉันพูดตะกุกตะกัก เอ่ยถามเขาด้วยดวงตาเบิกโพลง จากอาการช็อค
"หืม.. อ้อ ยังมีอีกนะ เมล็ดของผลนั้นก็มีคุณสมบัติที่พิเศษมากถึงมากที่สุดเช่นกัน นั้นก็คือ... ความเป็ะนิรันดร์กาล!.. สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ ซึ่งผู้ใดได้กลืนกินผลและเมล็ดเข้าไป ก็จะมีคุณสมบัติสถานะพวกนี้ติดตัวไปตลอดกาล ยังไม่หมดนะ ใบของต้นเองก็ มีคุณสมบัติ ป้องกันธาตุต่างๆได้อีกด้วยล่ะ ฮ่ะๆ เราล่ะอยากจะเห็น สักครั้งจังเลยนะ จะมีโอกาสได้เห็นไหม ก็มิทราบได้ ฮ่ะๆ" เขายังคงร่ายคุณสมบัติของต้นไม้แห่งพระเ้าให้ฟังด้วยท่าทางตื้นอกตื้นใจพร้อมกับเสียงหัวเราะ
ฟรึ่บ ตุ่บ!
" ไม่ไหวแล้ว! "ฉันร้องขึ้นเสียงดังก่อนที่เข่าจะอ่อนลงมานั่งพับเพียบกับพื้นหญ้าและเอามือกุมหัว เสียอาการ เมื่อได้รู้ความจริงทั้งหมด
" เฮ้!.. นี่เ้า เป็ไรไป! บอกเรามาเราจะช่วยเ้าเอง! เ้าเ็ปตรงไหน หรือมีอาการอะไรหรือไม่ เ้าบอกเรามาเดี๋ยวนี้! หรือว่าเ้ากำลังหิว เพราะั้แ่มาที่นี่เ้าก็คงจะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องสินะ..."
หลังจากที่ท่านจาร์เร็ตเห็นฉันมีอาการแบบนั้น ก็รีบปรี่เข้ามา ด้วยความเป็ห่วง
" เอ่อ... คือ ฉะ.. ฉันไม่ได้หิวหรอกค่ะ ฉันแค่.. เอิ่ม ฉันพูดไม่ออก ขอฉันทำการสงบสติ สักหน่อยนะคะ.. " ฉันเอามือลงจากหัวแล้วเอามาปิดปากไว้หลวมๆ แล้วหันหน้าไปบอกกับเขา ด้วยเสียงเบาเบา
" เ้าคงจะหิวมากๆเลยสิ่นะ งั้น.." เขายังคงพูดเป็ห่วงฉัน จากนั้นก็แบบมือออกไปข้างหน้านิดหน่อย
พรึ่บ..
" อ่ะ.. นี้.. องุ่น เ้ากินซะนะ จะได้ดีขึ้น อ่ะ อ้าปาก" หลังจากที่แบบมือออกไป อยู่ๆก็มีองุ่นสีเขียว พวงใหญ่ปรากฎออกมา บนมือก่อนที่จะเด็ดองุ่นแล้วยื่นมาจะใส่ปากของฉัน
" นี่ ท่าน.. ฉันยังไม่หิวหรอกค่ะ.. ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่เป็ห่วงฉัน" ฉันจับมือเขาไว้แล้วเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อย แล้วสบตาบอกกับเขาไป
" หืม.. แล้วเ้าเป็อะไรไป เห็นท่าทีแบบนั้นเราก็รู้สึกกังวลใจ เ้าบอกเหตุผลกับเราได้ไหมว่าทำไมถึงเป็แบบนี้ หื้อ? " เขาสบสายตาพูดกลับมาก่อนที่จะถามฉัน
" คือ.. ฉันรู้นะคะ.. ว่า.. ต้นไม้แห่งพระเ้าอยู่ที่ไหน" หลังจากนั้นฉันก็หลบสายตาลงต่ำก่อนจะปล่อยมือเขาแล้วพูดขึ้น ด้วยน้ำเสียงบางเบา
" หือ? เ้ารู้ยังงั้นหรือ? "ได้ยินแบบนั้นเขาก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ และพูดตะกุกตะกักเล็กน้อยถามฉันกลับมา
"ใช่ค่ะ..ฉันรู้.. รู้ดีเลยล่ะค่ะ ฮ่ะฮ่ะ" ฉันตอบกลับไปก่อนที่จะขำแห้งๆออกมา
"งั้น.. เ้าพาเราไปยังต้นไม้แห่งพระเ้าได้หรือไม่ หื้อ? " ท่านจาร์เร็ต ก็ทำการเสกองุ่นให้หายไปก่อนจะมองหน้าฉันแล้วยิ้มเอ่ยถามขึ้นมา
"เอ่อ.. งั้น ฉันจะพาท่านไปเองค่ะ!" ฉันเห็นแบบนั้นก็เลยลุกขึ้น แล้วหันไปบอกกับเขา
ท่านจาร์เร็ตได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นมามองหน้าฉัน
" แล้วเ้าจะไปอย่างไร พาเราวิ่งไปรึ? " เขาเอียงคอเอ่ยถามฉัน เมื่อยืนมองฉันมาสักพัก
หมับ!
"แปปเดียวถึงค่ะ ท่านก็รู้หนิคะ ฮ่ะฮ่า" พอเขาถามแบบนั้นฉันก็เลยไปคว้ามือเขามา ก่อนที่จะพูดและขำเสียงดังออกมา
"หืมม... แต่เราไม่อยากวิ่งหนิ"ได้ยินแบบนั้น เขาก็พูดแล้วทำหน้างอเล็กน้อย
"จะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ.. ฉันไม่ได้วาร์บได้เหมือนท่านหนิคะ ฉันก็อยากจะวาร์บ! พาท่านไปทะ.. "
หวืบบ!
"นั่นให้เร็วที่สุดถ้าเป็ไปได้! หืม? ท่านมองหน้าฉันแบบนั้นทำไมคะ ยิ้มแบบนั้นแสดงว่าท่านกำลังจะกวนประสาทฉันอีกแล้วใช่หรือไม่คะ"
ฉันพูดอธิบายให้เขาเข้าใจ แต่ก็ต้องเอะใจ เมื่อเห็นใบหน้าของเขาที่ยิ้มกรุ่มกริ่ม แบบเหมือนกำลังคิดอะไรแปลกๆอยู่
แต่มะกี้รู้สึกเหมือนเสียงพูดของฉันขาดหายไปจึ๊กนึงเลยแหะ.. แปลกจัง
" อะไรกัน เ้าก็ทำได้เหมือนกันนี่น่า" จู่ๆเขาก็พูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มปนแปลกใจเล็กน้อย
" เอ๋ ฉัน.. ทำอะไรงั้นรึคะ?... หืมม นะ.. นี่ท่าน พาฉันวาร์บ มาแล้วรึนี่คะ อ๊ะ! นั่นเต็นท์ของฉัน!" ได้ยินเขาพูดแบบนั้นฉันก็ขมวดคิ้วพูดด้วยความสงสัย แต่แล้วก็ต้องตาโตขึ้นมาด้วยความแปลกใจเมื่อจู่ๆก็โผล่มาอยู่ตรงที่พักของฉัน ก่อนจะวิ่งไปที่เต็นท์ของฉันทันที
"หืมม.. นี่ที่พักของเ้ารึ.ทำไมเล็กจัง? " เขาเดินไขว้แขนไว้ข้างหลังตามฉันมา แล้วยื่นหน้ามองดูเต็นท์ของฉัน แล้วยิ้มเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ก็ฉันทำได้แค่นี้นี่คะ^^ แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าฉันจะพาท่านมาที่นี่" ฉันมองหน้าบอกเขาก่อนจะก็เอ่ยถามเพราะอยากรู้
"หือ? เราไม่ได้รู้หรอก ฮ่ะฮ่ะ"เขาตอบฉันแล้วยักไหล่แล้วขำออกมาเบาๆ
"แล้วท่านพามาที่นี่ได้ยังไงกันหรือคะ..?"
"เราไม่ได้พามา.. เ้าเป็คนพาเรามา ฮ่ะฮ่า" เขาก็จ้องหน้าฉันแล้วตอบกลับมาก่อนที่จะขำ
"ท่านพูดอะไรกันคะ! ฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง ฉันไม่ใช่เทพนะ แล้วฉันก็ไม่มีทักษะอะไรแบบนั้นด้วยนะคะ!" ฉันก็ค้านหัวชนฝาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
" อืม แต่ยังไงเ้าก็ทำไปแล้ว ตอนนี้เ้าต้องยอมรับแล้วล่ะนะ และก็พาเราไปที่ต้นไม้แห่งพระเ้าสักที เราอยากจะเห็นแล้ว" เขาก็ยังคงยืนยัน ว่าเป็ฉัน จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงกวนๆ
" เอ๋.. ฉันยังคาใจอยู่เลย... เห้อ ก็ช่วยไม่ได้ละน้า" จากนั้นฉันก็ถอนหายใจออกมา และขึ้นเดินนำหน้าท่านจาร์เร็ตไป
"ฮะๆ ^^" เห็นแบบนั้นเขาก็เลยยิ้มแล้วขำออกมาเบาๆ
ฉันไปมีพลังวิเศษอะไรตอนไหนล่ะเนี้ย เอิ่ม... หรือ..อาจจะเป็... เพราะ... เฮอเฮอ ช่างเถอะๆ
3K
