ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        หลินเสวี่ยจู๋โยนแท่งไม้ไผ่ในมือทิ้งแล้วเหลือบมองไปทางบ่าวรับใช้เหตุใดคางคกถึงทยอยมากันตัวแล้วตัวเล่า? กัวซื่อเพิ่งจากไปก็มีสองนายบ่าวมาอีกนางกำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินหูอี้ถ่งเอ่ย “นี่คือหมูป่าที่พวกเราฆ่าเอง หากพวกเราจะกินเองแล้วมีอันใดหรือ? หากไม่ฆ่าหมูป่าตัวนี้ไม่แน่ว่าผู้คนมากมายอาจได้รับบาดเจ็บบอกว่าพวกเรากินเพียงลำพัง หากเจ้ามีเมตตาจริงก็นำของดีๆ บนรถม้าของเจ้ามาแจกจ่ายทุกคนสิอย่าเอาขนมปังสีดำไม่กี่ชิ้นมาทำการกุศล”

        คำพูดนี้ทำให้บ่าวรับใช้หน้าเปลี่ยนสีคนผู้นี้ช่างหน้าไม่อายเสียจริง ของบนรถม้าของนายท่านมีค่ามากเพียงใดจะนำออกมาแจกจ่ายทุกคนได้อย่างไร? เขาโต้เถียงโดยไม่รู้ตัว “อยากกินข้าวยังกลัวเหม็นหืนอีกหรือ? เจ้าเป็นนายท่านจากสกุลใดกัน?”

        “หุบปาก!”โจวเซินอี้เห็นว่าคำพูดของบ่าวรับใช้ล่วงเกินทุกคนเข้าแล้วก็โมโหจนอยากทุบตีคน

        บ่าวรับใช้เองก็รู้ตัวว่าพูดผิดไปจึงรีบหุบปาก

        โจวเซินอี้หรี่ตาลงจ้องมองหลินเสวี่ยจู๋สตรีผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แม้แต่บ่าวรับใช้บ้านนางยังปากคอเราะร้ายถึงเพียงนี้

        เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา“บ่าวรับใช้บ้านข้าพูดจาไม่เป็น ทุกท่านอย่าได้ใส่ใจข้าออกจากบ้านครานี้นำอาหารมาจำกัด ไม่พอแจกจ่ายให้ทุกคนจริงๆรอให้ข้ามภูเขาลูกนี้ไปก่อน ข้าจะชดเชยให้แทนแม่นางหลินเสวี่ยหลานเมื่อถึงเวลาทุกท่านจะได้กินอาหารอย่างเต็มอิ่ม”

        พูดจบเขาก็เหลือบมองหลินเสวี่ยจู๋อย่างลำพองใจ

        หลินเสวี่ยจู๋ส่งยิ้มปลอมๆให้เขา

        คิดจะวาดขนมเปี๊ยะชิ้นใหญ่[1]หรือ? ผู้ใดทำไม่เป็นบ้าง? อัญมณีที่มีเต็มมิติของนางนับว่ามากพอที่จะเลี้ยงคนพวกนี้ไปแปดชั่วอายุคนเชียว

        มอบข้าวหนึ่งกระสอบให้กินถือเป็นบุญคุณ แต่เพิ่มข้าวหนึ่งกระสอบให้แบกกลับนำมาซึ่งความแค้นความสัมพันธ์ของคนเราล้วนขึ้นอยู่กับการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ไม่ใช่การทำการกุศล

        โจวเซินอี้ผู้นี้เกรงว่าจะถูกเลี้ยงดูมาราวกับไข่ในหินจึงมองว่าตนเองอยู่เหนือผู้อื่น ทว่าหากเป็นเรื่องของมนุษย์สัมพันธ์และความเป็นไปของโลกนั้นเขานับว่าล้มเหลว

        ดูสิว่าเขาจะได้รับผลลัพธ์เช่นไรจากการทำเพื่อหลินเสวี่ยหลาน

        หลินเสวี่ยจู๋กับหลินเฉิงจางมองหน้ากันสายตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ พวกเขาไม่พูดให้มากความ เพียงกลับไปย่างเครื่องในต่อ

        หลังจากอิ่มหมีพีมันทั้งครอบครัวก็พักผ่อนสักพักก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน

        หลินเฉิงเหยาหยิบห่อสมุนไพรออกมาให้หลินเสวี่ยจู๋ดูด้วยความตื่นเต้น“หลานสาว สมุนไพรเหล่านี้มีประโยชน์ต่ออาการบาดเจ็บที่ขาของหลานเขยอย่างยิ่ง เพียงนำไปต้มแล้วประคบแบบเปียกทุกวันจะช่วยเสริมการเจริญเติบโตของกระดูกที่หักได้ข้าจะให้ยากินกับหลานเขยเล็กน้อยเพื่อปรับร่างกายภายในและบำรุงร่างกายภายนอก นี่จะช่วยให้อาการบาดเจ็บของเขาหายเร็วขึ้น”

        นอกจากจะต้องพิจารณาอาการบาดเจ็บของหยวนซิวแล้วจ่ายยาตามอาการใบสั่งยาและปริมาณยายังต้องปรับเปลี่ยนอย่างเหมาะสมตามสมุนไพรที่เก็บมาได้

        พวกเขาเดินทางมาหลายวันกว่าจะหาสมุนไพรที่ช่วยปรับร่างกายภายในและบำรุงร่างกายภายนอกได้

        เห็นได้ชัดว่าท่านอาของนางเป็นหมอที่ดีจริงๆ

        ขณะที่หลินเฉิงเหยาต้มยากับเจี่ยงฉีซวงอย่างมีความสุขโจวเซินอี้ก็ก้าวเข้ามาใกล้ เขามองลงไปในหม้อ เบะปากด้วยความรังเกียจ แล้วจงใจเอ่ยให้หยวนซิวได้ยิน“ใบสั่งยานี้นับว่ารักษาตรงตามอาการก็จริง แต่น่าเสียดายที่เป็นเพียงสมุนไพรธรรมดาสรรพคุณจึงมีจำกัด เห็นได้ชัดว่าท่านหมอหลินผู้นี้ไม่ได้มีวิชาแพทย์สูงส่งนัก รับมือกับอาการป่วยธรรมดาน่ะได้แต่สำหรับอาการบาดเจ็บของคุณชายหยวนแล้ว เกรงว่าจะไม่อาจรับมือได้”

        หลินเฉิงเหยาไม่ทันได้ตอบโต้เจี่ยงฉีซวงก็ชิงไม่สบอารมณ์เสียก่อน

        หากพวกเขามีสมุนไพรล้ำค่าจริงๆชายผู้นี้ย่อมไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้แน่ นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยัน“สมุนไพรล้ำค่าผู้ใดใช้ไม่เป็นบ้าง? เป็นสามีของข้าที่ปรับเปลี่ยนใบสั่งยาตลอดเวลาภายใต้เงื่อนไขที่จำกัดเช่นนี้ต่างหากถึงจะเรียกได้ว่าเข้าใจวิชาแพทย์อย่างแท้จริง”

        หลินเสวี่ยจู๋มองหลินเฉิงเหยาอย่างชื่นชมแกมอิจฉาท่านอาสะใภ้รักท่านอาจากใจจริง ปกติแล้วนางมีนิสัยไม่หือไม่อือแต่เมื่อมีคนทำเรื่องที่ไม่เป็นผลดีกับท่านอา นางก็จะพุ่งออกมาตอบโต้ทันที

        ท่านอาจะต้องถูกท่านอาสะใภ้ปกป้องเป็นอย่างดีแน่นอนคำพูดเมื่อครู่น่าจะเอ่ยออกมาโดยไม่ผ่านการคิดเลยกระมัง

        เมื่อมองไปที่โจวเซินอี้ ก็พบว่าสีหน้าของเขาดูราวกับถูกแทงใจดำใบหน้าซีดเซียวผุดสีคล้ำเล็กน้อย หลายปีมานี้เขาได้รับสมุนไพรล้ำค่ามากมายโดยอาศัยข้อได้เปรียบทางการค้าของครอบครัวด้วยเหตุนี้จึงมีคนวิพากษ์วิจารณ์ว่าวิชาแพทย์ของเขาไม่ได้เหนือชั้นอะไร เพียงอาศัยสมุนไพรแพงๆช่วยเหลือผู้ป่วยก็เท่านั้น

        เดิมทีเขาไม่สนใจคำพูดพรรค์นี้เลยในความเห็นของเขา จุดแข็งของครอบครัวก็คือจุดแข็งของเขาเช่นกัน

        บรรดาคนที่วิพากษ์วิจารณ์เขาย่อมต้องอิจฉาเป็นแน่แต่เหตุใดสตรีบ้านนอกที่ตัวเล็กจ้อยถึงกล้าชี้นิ้วมาที่เขา? นางนับเป็นอะไรกัน!

        โทสะเต็มท้องได้แปรเปลี่ยนเป็นจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้โจวเซินอี้ตัดสินใจว่าเขาจะทำให้หมอชาวบ้านแซ่หลินอับอายภายใต้สายตาของทุกคนให้จงได้!เขาจึงเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “ในเมื่อเป็นเรื่องของวิชาแพทย์เช่นนั้นมิสู้ท่านหมอหลินกับข้าออกใบสั่งยาแข่งกันเป็นอย่างไร?”

        หลินเฉิงเหยาส่ายหน้าทันที“หมอเรียนรู้ซึ่งกันและกันเพื่อรักษาผู้คน จะใช้วิธีการที่ไม่ชอบธรรมเช่นนี้มาต่อสู้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตนเองได้อย่างไร?”

        “ท่านไม่กล้าหรือ?” โจวเซินอี้เอ่ย

        “จะไม่กล้าได้อย่างไร? ข้ารับปากเจ้าแทนท่านอาของข้า”หลินเสวี่ยจู๋รีบเอ่ย

        โจวเซินอี้หรี่ดวงตาสีดำที่มีรูม่านตาเล็กลง เขามองนางอย่างดูแคลนราวกับกำลังบอกว่า ‘เจ้ากำลังส่งอาของเจ้าไปขายหน้าแล้ว’

        หลินเสวี่ยจู๋เห็นสายตาของเขาก็ทำได้เพียงคิด ‘เฮอะเจ้ามนุษย์กระดาษ อยู่ดีๆ มาหาเรื่องข้าทำไมกัน!’

        “พวกท่านรอก่อน”โจวเซินอี้กวาดตามองทุกคนแล้วหมุนตัวเดินไปที่รถม้าของเขา

        หลินเสวี่ยจู๋แสร้งเดินตามเขาไปอย่างไม่ยอมแพ้ เมื่อเข้าใกล้รถม้าในระยะห้าเมตรแล้ว นางก็ยืนเฉยๆด้วยท่าทีสงบนิ่ง

        เห็นเพียงโจวเซินอี้ขึ้นไปบนรถม้าแล้วปิดประตูอย่างระมัดระวังหลังจากนั้นครู่หนึ่งก็ถือกล่องไม้หนานมู่สีทองเดินออกมา เขาเหลือบมองหลินเสวี่ยจู๋อย่างเหยียดหยาม แล้วเอ่ยกับหลินเฉิงเหยา“ท่านหมอหลินใบสั่งยาอายุวัฒนะนี้เป็นผลจากการทุ่มเทค้นคว้ามาตลอดครึ่งชีวิตของข้าขอเพียงท่านหยิบมันขึ้นมาดมก็จะยอมแพ้ทันที”

        เมื่อได้ยินเขาเอ่ยวาจาลึกลับถึงเพียงนี้ทุกคนย่อมเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

        เป็นยาอายุวัฒนะที่วิเศษเพียงใดกันแน่ถึงอาศัยกลิ่นก็เอาชนะคู่ต่อสู้ได้แล้ว?

        เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตนเองโจวเซินอี้ก็เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส แล้วค่อยๆเปิดฝากล่องไม้ให้ทุกคนดูด้วยท่าทางที่ชวนให้อยากรู้อยากเห็น

        เมื่อทุกคนเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นก็ทำได้เพียงครุ่นคิด ‘เขากำลังเล่นอันใดกัน?’

        โจวเซินอี้สูดจมูกเขาไม่ได้กลิ่นหอมของยาอายุวัฒนะเลย เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของทุกคนจึงก้มมองแล้วเหงื่อเย็นๆ ก็ผุดขึ้นบนแผ่นหลังของเขา โอสถหวนคืนวสันต์หรือยาที่รักษาได้ทุกโรคซึ่งเขาใช้เวลาตรากตรำนานครึ่งปีกว่าจะปรุงออกมาได้หายไปอยู่ที่ใดแล้ว?

        นั่นคือสิ่งที่เขาต้องนำไปถวายฮ่องเต้เพื่อสร้างอนาคตให้กับตนเองและครอบครัวเชียวนะ

        หากไม่ใช่เพราะต้องการตามหาส่วนผสมสุดท้ายของตัวยาเขาคงไม่มาเสี่ยงชีวิตกลางภูเขาลึกแห่งนี้!

        ตอนนี้ตัวยาพร้อม แต่มันกลับหายไปเสียแล้ว

        ไม่เพียงแต่ความทุ่มเทตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาจะเสียเปล่าเท่านั้นเขายังอาจได้รับโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูง ทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตรายและทำให้ครอบครัวเดือดร้อนอีกด้วย!

        หลินเสวี่ยจู๋มองท่าทางที่ซับซ้อนยากจะคาดเดาของโจวเซินอี้ในใจก็รู้สึกเห็นใจเขา แต่ไม่มากเท่าใดนัก

        ตามคำบรรยายในนิยายโอสถหวนคืนวสันต์เป็นยาที่โจวเซินอี้ปรุงขึ้นอย่างพิถีพิถันเพื่อบำรุงร่างกายของตนเองแต่หลังจากตกหลุมรักหลินเสวี่ยหลาน เขาต้องการช่วยบุรุษที่อยู่ในใจของนาง จึงมอบโอสถหวนคืนวสันต์ให้หยวนซิวผลลัพธ์คืออาการบาดเจ็บที่ขาของหยวนซิวหายดี แต่อาการป่วยของเขากลับไม่หายสุดท้ายก็ตายไปพร้อมกับความเกลียดชัง

        เรียกได้ว่านี่คือจุดจบของการเลียแข้งเลียขา!

        .............................

        [1] วาดขนมเปี๊ยะชิ้นใหญ่เป็นคำเปรียบเปรย หมายถึง สัญญาลมๆ แล้งๆ