เพียงร่างงามระหงเดินเข้ามาในห้องก็เรียกสายตาของทุกคนให้หันไปมอง เคอหลิ่งหลินเดินอย่างสำรวมกิริยาไปนั่งที่โต๊ะซึ่งมีสำรับอาหารพรั่งพร้อมแม่ทัพจ้าวและฮูหยินส่งยิ้มให้อย่างโล่งใจที่เห็นลูกสาวบุญธรรมกลับมาด้วยร่างกายที่ไม่บุบสลายส่วนจ้าวจิ่นสือคีบเนื้อห่านย่างเข้าปากไม่รอให้นางมาถึงด้วยซ้ำ
“ขออภัยที่ทำให้ท่านพ่อกับท่านแม่ต้องรอเ้าค่ะ”
เคอหลิ่งหลินพูดน้ำเสียงเบาฟังดูอ่อนหวาน แต่ทำให้จ้าวจิ่นสือหัวเราะออกมานางตวัดสายตามองพร้อมเม้มปากแน่นสะกดความไม่พอใจที่น้องชายต่างสายเืพยายามยั่วยุนาง
“จิ่นสือ” มารดาปรามด้วยน้ำเสียงแล้วส่ายหน้าไปมา“เอาเถอะ เห็นว่าเ้าหิว แม่ให้คนเตรียมของบำรุงเ้าไว้แล้ว”
“ขอบคุณท่านแม่”
ท่าทางเรียบร้อยดุจคุณหนูผู้สูงศักดิ์ทำให้จ้าวจิ่นสือถึงกับแหงนหน้าหัวเราะเคอหลิ่งหลินไม่อาจสะกดอารมณ์ของนางได้อีก นางเผลอยกมือทุบโต๊ะ ลุกขึ้นยืนชี้หน้าผู้ที่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะเป็น้องชายนางไปตลอดชีวิต
“จ้าวจิ่นสือ!”
ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อมือใหญ่ของนักรบผู้กล้าใช้ตะเกียบคีบขาห่านส่งเข้าปากนาง ด้วยความหิวและความโกรธนางงับลงทันทีกว่าจะรู้ตัวว่าหลงกลเ้าน้องชายเข้าให้ก็ตอนที่นางลิ้มรสนุ่มละมุ่นของห่านอบน้ำผึ้งในปากของนางเอง
เคอหลิ่งหลินจำใจนั่งลงที่เดิมแล้วใช้มือหยิบจับอาหารเป็ปกติโธ่! นางอุตส่าห์แอบฝึกมารยาทมาอย่างดี แต่ก็ต้องหลงกลน้องชายเผยนิสัยเดิมออกมาได้ ท่านแม่ทัพและฮูหยินหันมามองหน้ากันแล้วลอบถอนหายใจเบาๆความใฝ่ฝันของฮูหยินอี้ ซิ่วคือบุตรีน่ารักน่าเอ็นดูแม้รับเคอหลิ่งหลินมาเป็บุตรบุญธรรม แต่นิสัยนางซุกซนเหมือนเด็กรวมทั้งกิริยามารยาทไม่ได้อ่อนหวานนักขัดกับใบหน้าที่ละมุนละไมของนางมาก
“เอาเถิด แบบนี้ซิถึงจะดูเป็ครอบครัวเดียวกัน”
แม่ทัพจ้าวโบกมือห้ามไม่ให้สองพี่น้องปะทะคารมกันอีกไม่ถือสานิสัยของเคอหลิ่งหลินเพราะรู้ดีว่านางใช้ชีวิตอยู่ในป่า
เขามาั้แ่เด็กก่อนที่จะเข้ามาอยู่ในกองทัพเช่นนี้
“ลำบากเ้าดูแลจิ่นสือจริงๆ” ฮูหยินอี้ซิ่วมองหญิงสาวอย่างเอ็นดูเพราะเคอหลิ่งหลินค่อยติดตามสามีนางในสนามรบจนบัดนี้ก็มาค่อยดูแลบุตรชายคนเดียวของนางอีกทั้งที่เป็หญิงไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่หญิงสาวทั่วไปนัก
“ไม่ได้ลำบากอะไรหรอกเ้าค่ะ” เคอหลิ่งหลินพูดยิ้มๆ อิ่มเอมกับอาหารเลิศรสแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นมาก “เป็ข้าที่ควรตอบแทนบุญคุณท่านทั้งสองที่เลี้ยงดูข้าต่างหาก”
“การปราบกองโจรครั้งนี้นับเป็ผลงานยอดเยี่ยมมาก” บิดาเอ่ยขึ้นเพื่อเปลี่ยนเื่“แต่ก็อย่าชะล่าใจ คอยฝึกฝนตนเองอยู่เสมอ”
“ขอรับท่านพ่อ”แม้จะเล่นหัวกับเคอหลิ่งหลิน แต่เมื่อพูดคุยกับบิดาเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมเสมอ นั้นเพราะเขา้าให้บิดายอมรับว่าเขานั้นเติบโตเป็ผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบไม่ใช่เด็กเล็กในร่างผู้ใหญ่อย่างเคอหลิ่งหลิน
“ไม่เอาน่าท่านพี่จิ่นสือก็ทำสุดกำลังแล้ว ท่านควรผ่อนหนักเบาให้ลูกชายบ้าง”
มารดามักจะตกที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อลูกเสมอ คนหนึ่งแข็งคนหนึ่งอ่อน นางต้องคอยประนีประนอมทั้งสองฝ่าย
“ตอนนี้บ้านเมืองสงบสุขดี เราถึงได้อยู่กับพร้อมหน้า
พร้อมตาแบบนี้”
การออกไปปราบโจรป่าครั้งนี้ไม่ได้หนักหนาอะไรเพียงแต่กินเวลาไปกว่าที่จ้าวจิ่นสือคิดไว้มาก จากเดิมที่คิดว่าจะใช้เวลาเพียงแค่สามวันแต่กินเวลาล่วงไปถึงห้าวันถึงกวาดต้อนโจรป่าออกมาได้หมดรวมทั้งหัวหน้าใหญ่นั่นด้วย
“ข้ามีเื่อยากขอท่านพ่อ โปรดเมตตาพวกเขาด้วยเถิดเพราะความยากจนหิวโหยทำให้พวกเขากลายเป็โจร หาได้มีสันดานเป็โจรไม่ข้าเองก็ไม่้าให้มีการหลั่งเืรดแผ่นดินจิ่นสือเองก็ออมมือไม่ทำร้ายพวกเขา”
เคอหลิ่งหลินเอ่ยตามความจริงในใจ นางเอกเองก็เคยเป็เช่นเดียวกับคนเ่าั้จึงเข้าใจพวกเขาเป็อย่างดียิ่ง
“เื่นั้นเ้าอย่าได้กังวลไป”แม่ทัพจ้าวออกปากรับคำเองจึงทำให้เคอหลิ่นหลิงสบายใจขึ้น “ข้าจะให้จิ่นสือดูแลเื่นี้เอง”
“ขอบพระคุณเ้าค่ะ” ใบหน้าอ่อนหวานคลายความกังวลและแย้มยิ้มราวกับได้ของขวัญเป็ค่าตอบแทนที่นางออกไปช่วยจ้าวจิ่นสือกวาดต้อนโจรป่าในครั้งนี้
“ช่างเถอะๆ อย่าคุยเื่งานเลย เอาเป็ว่าตอนนี้บ้านเมืองสงบสุขเ้าสองพี่น้องเตรียมตัวเข้าเมืองหลวงเถิดนะ”
“เข้าเมืองหลวง?”
จ้าวจิ่นสือชะงักมือไปเล็กน้อย“ไปทำอะไรหรือท่านแม่”
“ฮ่องเต้มีพระราชสาส์นให้ครอบครัวของเราเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยง”
มารดาพูดยิ้มๆ นางไม่ได้เข้าวังไปเจอพี่น้องคนอื่นๆ นานแล้วจึงอดยิ้มอย่างคิดถึงไม่ได้ ฮูหยินอี้ซิ่วเดิมก็คือองค์หญิงอี้ซิ่ว เป็พระขนิษฐาขององค์ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันแต่เมื่อมาสมรสกับแม่ทัพจ้าวซื่อก่วงที่แม้เดิมจะเป็เพียงสามัญชนแต่มากความสามารถในการรบนางยินดีติดตามสามีมาอยู่ชายแดน ทว่า่ที่บ้านเมืองยังไม่สงบแม่ทัพจ้าวร้องขอให้ฮูหยินและบุตรชายรั้งอยู่เมืองหลวงหลายปี จนแม่ทัพจ้าวกวาดล้างเหล่าฏชายแดนได้หมด จึงให้ครอบครัวได้เดินทางมาพำนักพักอยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
“หมายถึงเข้าวังหรือเ้าคะ”คิ้วเรียวก็ขมวดยุ่งขึ้นมาทันที “ข้าต้องไปด้วยหรือ”
สำหรับเคอหลิ่งหลินแล้ว นางเคยเข้าเมืองหลวงแต่ไม่เคยเข้าวังเลยสักครั้งเพียงแค่คิดว่าต้องอยู่ในสถานที่อึดอัดที่ต้องคอยระวังกิริยามารยาทแล้วละก็...
“เป็อะไรไป ผู้กล้าอย่างหลิ่งหลินไม่กล้าเข้าวังหลวงรึ” จ้าวจิ่นสือดูออกถึงความกังวลของนางแต่ก็อดล้อมิได้ก็แน่ล่ะ เขาเติบโตในรั้วในวังก่อนออกมาใช้ชีวิตข้างนอกจึงไม่ได้รู้สึกเป็กังวลอะไรแต่สำหรับคนที่ไม่คุ้นกับพิธีรีตองต่างๆ อย่างเคอ หลิ่นหลิงมันคงเป็เื่ที่น่ากังวลไม่น้อย
“ให้ข้าเข้าป่ายังจะดีเสียกว่า”
ทั้งบิดามารดาบุญธรรมถึงกับสำลักน้ำชาฮูหยินอี้ซิ่วถึงกับหัวเราะออกมา เพราะหญิงสาวช่างทำตัวเหมือนสามีของนางสมัยที่ยังทั้งสองครองรักกันใหม่ๆนัก
“หลินเอ๋อร์แม่อยากให้เ้าไปเป็เพื่อนแม่ได้หรือไม่”
เคอหลิ่งหลินแอบถอนหายใจเบาๆแต่ละเื่ในวังหลวงที่ลอยเข้าหูนางไม่เห็นมีเื่สนุกสักเื่ นางจึงไม่เคยมีความคิดอยากย่างกรายเข้าไปใกล้ แต่เมื่อเห็นสายตาของแม่บุญธรรมแล้วนางก็ได้แต่ก้มหน้าจัดการอาหารบนโต๊ะโดยไม่พูดอะไร
“ปีนี่พวกเ้าทั้งคู่ก็อายุยี่สิบกันแล้วพ่อกับแม่ก็เห็นว่ามันควรแก่เวลาที่พวกเ้าจะแต่งงานกันได้เสียที”
อุ๊ก!แค่กๆ
เป็เสียงสำลักของพี่น้องต่างสายโลหิตโดยเฉพาะเคอ หลิ่งหลินถึงกับเนื้อแกะติดคอ ฮูหยินอี้ซิ่วต้องยื่นมือมาทุบหลังให้นาง
“ท่าน...ท่านแม่ข้าว่าท่านอย่าลำบากคิดเื่นี้ให้ข้าเลย” เคอหลิ่งหลินยิ้มเจือนเหมือนคนปวดท้อง
“ใช่...ท่านแม่ข้าเองก็อยากทำงานรับใช้ราชสำนักเช่นกัน”จ้าวจิ่นสือพูดขึ้นบ้าง
“หลิ่งหลิน” ฮูหยินอี้ซิ่วเรียกสติ“เ้าอายุยี่สิบแล้ว สาวบ้านอื่นออกเรือนั้แ่สิบสี่สิบห้า แต่เ้ายี่สิบแล้วนะ เ้าจะให้แม่รู้สึกผิดที่เ้าไม่ได้ออกเรือนเพราะมัวแต่ช่วยงานท่านแม่ทัพหรืออย่างไร”
“สิ่งที่ข้าทำล้วนทำด้วยความเต็มใจยิ่งแล้วท่านแม่”นางทำหน้าหมองก่อนจะเหลือบตามองคนที่ชะตากรรมเดียวกันแล้วฉีกยิ้มออกมา“ถ้าจ้าวจิ่นสือยังไม่ได้แต่งงาน ข้าจะแต่งก่อนก็กระไรอยู่นะเ้าค่ะ”
“เดี๋ยวๆ เ้าอย่ามาโบ้ยใส่ข้านะ”จ้าวจิ่นสือหันไปถลึงตาใส่เคอหลิ่งหลิน
“ถ้าจิ่นสือยังไม่แต่งงาน ข้าจะออกเรือนก่อนได้อย่างไรกัน”เคอหลิ่งหลินชิงพูดขึ้นมาก่อน แสร้งทำหน้าเป็ห่วงเป็ใยน้องชายที่อายุอ่อนกว่าเพียงครึ่งปีเท่านั่น
“แต่ว่ากันตามจริงคนเป็พี่สมควรออกเรือนก่อนน้องมิใช่หรือ”
เอาซิ! หากนางอยากเป็พี่สาวนัก เขาก็ยกตำแหน่งให้นางได้แต่งงานก่อนเขา
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรยิ่งเ้าเห็นข้าเป็พี่ พี่สาวคนนี้มีหน้าที่ต้องดูแลน้องชายให้เป็ฝั่งเป็ฝาเสียก่อน”นางประสานสายตาอย่างไม่ยอมแพ้
“พอเถอะๆ จะเกี่ยงกันไปไย ถึงอย่างไรพวกเ้าทั้งสองต้องแต่งงาน”แม่ทัพจ้าวอาศัยความเป็บิดามากำราบเด็กสองคนที่ไม่รู้จักโตเสียนิ่งสนิท “จะใครแต่งก่อนแต่งหลังก็ต้องแต่งด้วยกันทั้งคู่นั้นแหละ”
“เอาล่ะๆ เื่นี้คุยกันวันหลังก็ได้เ้าทั้งสองเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนกันก่อนดีกว่า”
“เ้าค่ะท่านแม่”
แม่ทัพกับฮูหยินออกจากห้องไป เคอหลิ่งหลินถอนหายใจยาวแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารเดินออกมาด้านนอก
“ที่หลังของเ้าเป็อย่างไรบ้าง” จ้าวจิ่นสือส่งเสียงถามเจือความห่วงใย
“ไม่ได้เป็อะไรมากหรอก ข้าแค่กลิ้งล้มไปหลายตลบและตกหลังม้าไปครั้งสองครั้งเท่านั้น”
“คราวหน้าคราวหลังเ้าก็เลิกเอาตัวเองมาบังข้าเสียทีข้าดูแลตัวเองได้” เขารู้ดีว่าที่นางาเ็เพราะค่อยปกป้องเขาเสมอ
เคอหลิ่งหลินหมุนตัวกลับมาแล้วยิ้มเ้าเล่ห์เป็รอยยิ้มแบบที่จ้าวจิ่นสือรู้ดีว่า นางมักตีหน้าซื่อให้คนอื่นหลงกลอยู่เสมอ นางยื่นมือไปบีบปลายจมูกของเขาราวกับอีกฝ่ายเป็เด็กน้อย
“หลิ่งหลิน!” จ้าวจิ่นสือปัดมือของนางออก เขาอุตส่าห์เป็กังวล แต่นางกลับทำเหมือนเขาเป็น้องชายที่นางต้องดูแล
“เ้าก็รู้ว่าข้าไม่เป็อะไรง่ายๆยังไงต้องมีชีวิตอยู่ดื่มเหล้ามงคลของเ้า” เคอหลิ่งหลินหัวเราะคิกคักไม่ได้มีกิริยาอ่อนหวานอย่างหญิงสาวทั่วไปสักนิด
“เ้าอย่ามาผลักภาระให้ข้า”
“อย่างไรกันเ้ามีหญิงที่หมายปองในใจแล้วหรือไม่”
จะว่าไปก็อย่างที่ท่านแม่พูด อายุขนาดพวกเขาควรแต่งงานออกเรือนกันได้แล้วแต่ด้วยติดภารกิจชายแดนซึ่งเหมือนข้ออ้างเสียมากกว่าทำให้ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงาน สำหรับเคอหลิ่งหลินไม่มีคำว่า‘แต่งงาน’อยู่ในหัวน้อยๆ ของนางเลย หากไม่ได้หมายความว่านางจะไม่มีชายในดวงใจนี่นะ
“แล้วเ้าเล่าไปถูกตาต้องใจบุรุษบ้านไหนเข้าถึงขนาดฝึกเป่าขลุ่ย เขียนภาพแถมยังอ่านตำราโคลงกลอนต่างๆ อีก”
“จ้าวจิ่นสือ!” นางถลึงตาใส่แถมยกหมัดขึ้นข่มขู่
แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะร่าด้วยความสะใจ เพราะเขารู้ความลับของนาง อย่างเคอหลิ่งหลินนะหรือจะอยู่ดีๆลุกขึ้นมาทำตัวเป็กุลสตรี ท่วงท่าการเดินหรือรับประทานอาหาร ตลอดจนฝึกดนตรีหรือเขียนภาพทั้งที่ก่อนหน้านี่ท่านแม่เคยหาอาจารย์มาฝึกสอนแต่นางก็แทบไม่สนใจเลยสักนิดจนท่านแม่อ่อนใจยอมตามใจนางไม่ส่งใครมาอบรมนางอีก
“เอาน่าพี่สาวอยากให้ข้าส่งเกี้ยวขนาดแปดคนหามไปรับเ้าบ่าวบ้านไหนข้าก็ยินดีช่วยเหลือให้พี่สาวได้แต่งงานออกเรือน”
“นี่เ้าอยากเห็นออกจากบ้านเ้าไปเร็วๆละซิ” เคอหลิ่งหลินแสร้งก้มหน้ายกหลังมือขึ้นเช็ดที่ขอบตา
จ้าวจิ่นสือปรายตามองแล้วส่งเสีย เหอะ! ในลำคอ “เ้าใช้ลูกไม้นี่กับข้าไม่ได้หรอก”
มือที่แสร้งเช็ดน้ำตาชะงักไปแล้วเงยหน้าขึ้นกัดฟันฉีกยิ้มให้“เรียกข้าว่าพี่สาว แต่จิกกัดข้าได้ทุกคำ”
“ก็ใครอยากให้เ้าเรียกข้าว่าน้องชายล่ะ”เขากอดอกยืนตัวตรง แน่นอนว่าเวลานี้เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางคนนั้นอีกแล้ว ไม่หลงมารยาของนางอีกแน่ๆ
“ข้าไม่คุยกับเ้าแล้ว” ที่ไม่อยากคุยเพราะถูกจับผิดได้นะซิเคอหลิ่งหลินหมุนตัวจะเดินกลับห้อง แต่ได้ยินเสียงจ้าวจินสือเรียกไว้ก่อน
“กลับห้องไปพักผ่อนเสีย ไม่ใช่ไปแอบเป่าขลุ่ยให้ต้นไม้
ในป่าฟัง”
หญิงสาวกำมือแน่นข่มความโกรธ เขาเป็พยาธิในท้องนางหรือไรกันถึงได้รู้ว่านางจะทำอะไรเคอหลิ่งหลินหันมาแล้วค่อยๆ ฉีกยิ้มหวานอย่างฝืนใจ เดินตรงกลับห้องพักของตัวเอง
จ้าวจิ่นสือคลี่ยิ้มอ่อนโยนแบบที่เคอหลิ่งหลินไม่มีวันได้เห็นบนใบหน้าของเขาเขาเป็ห่วงนางเช่นพี่น้องห่วงใยกัน หลายปีมานี่เขาคอยเฝ้ามองดูนางเสมอแม้คนอื่นไม่กล้ามองนางเต็มสองตา เพราะหวาดกลัวชื่อเสียงของเคอหลิ่งหลิน
แต่กระนั้นนางเป็คนที่จิตใจอ่อนโยนและขี้สงสารคนเป็ที่สุด นางยอมเจ็บตัวเองเสียดีกว่าต้องลงมือฆ่าใครหากแต่เมื่อใดที่ต้องพรากลมหายใจของมันผู้นั้น นางกลับสงบนิ่งและดูเหี้ยมโหดอย่างที่ใครต่อใครลื่อกันไป เพราะเช่นนี้นางจึงไม่มีใครกล้ามาสู่ขอแต่งงานดูว่านางเองไม่ได้เดือดร้อนใจอะไรนัก แต่ในบางครั้งเขารู้สึกว่า นางคงมีชายในดวงใจที่ทำให้นางอยากเป็หญิงสาวในหัวใจของคนผู้นั้นนางถึงได้พยายามทำอะไรที่ไม่เคยทำแม้ดูขัดเขินพิกลนัก
ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ นางจะปิดเขาได้นานแค่ไหน เขาแค่ไม่อยากสืบเท่านั้นหรอกนะ ใครกันหนอที่ทำให้พี่สาวของเขาหวั่นไหวได้เพียงนี้.
![ผีเสื้อขยับปีก[20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1785235954_68735036.webp)
376
