เดินไปไม่นานนัก ฟู่หยุนชิงก็มาถึงสถานที่ถ่ายทำ เธอถูกทีมงานเรียกตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน ไหนเธอจะต้องทำผมและแต่งหน้าอีก กว่าจะเสร็จก็คงจะใช้เวลามากพอสมควร
ฟู่หยุนชิงได้แต่พยักหน้ายิ้มรับและเดิมตามทีมงานคนนั้นไปอย่างช้าๆ ตามความเคยชิน ทีมงานที่นำทางเธอได้แต่คิดในใจว่าฟู่หยุนชิงเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืนได้อย่างไรกัน ปกติฟู่หยุนชิงจะเดินเร็ว ๆ เพื่อมาพูดคุยกับพวกเขาเื่ต่าง ๆ บ่อย ๆ แต่วันนี้เธอกลับเดิมตามมาอย่างเรียบร้อยเหมือนกับผ้าพับไว้ จะไม่ให้เธอคิดว่าฟู่หยุนชิงเปลี่ยนไปได้อย่างไรกัน
เดินกันไม่นานนักก็ถึงห้องแต่งตัว ฟู่หยุนชิงสอบถามว่าจะให้เธอใส่ชุดไหน ทีมงานชี้และบอกว่าวันนี้ให้เธอใส่ชุดสีเหลืองที่แขวนอยู่ ฟู่หยุนชิงพยักหน้ารับแล้วเดินไปเอาชุดที่ว่าเข้าไปเปลี่ยนในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งทำเพียงใช้ฉากกั้นเอาไว้เท่านั้น ซึ่งการทำเป็ฉากกั้นเช่นนี้ตัวเธอเองเคยชินไปเสียแล้วกับชาติภพก่อน นับว่าเื่นี้ไม่แตกต่างจากการอยู่ในภพเดิมของเธอมากนัก
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ฟู่หยุนชิงก็ไปนั่งรอให้ทีมงานมาแต่งหน้าและทำผมให้เธอ อีกไม่นานเธอจะต้องเข้าร่วมแสดงฉากในงานเลี้ยงวันนี้แล้ว ในบทบาทของตัวละครแม่ทัพหญิงที่เธอได้รับบทนั้น เธอจะถูกทุกคนในงานเลี้ยงกลั่นแกล้ง ดูถูก รวมทั้งยังคิดจะหาคู่แต่งงานให้เธออีกด้วย ทั้งที่เหล่าขุนนางพวกนั้นรู้ว่าเธอเป็ถึงแม่ทัพหญิง แต่ด้วยมารยาท เธอจะต้องอดทนต่อคำดูถูกต่าง ๆ นา ๆ รอบกาย ไหนจะยังต้องเก็บงำความไม่พอใจที่เกิดขึ้นอีกไม่น้อยด้วย ฟู่หยุนชิงคิดว่าบทนี้ช่างเหมือนกับชีวิตเธอในชาติภพก่อนยิ่งนัก เธอคิดว่าเธอน่าจะทำได้ดีในการถ่ายทำวันนี้
ระหว่างการแต่งหน้าและทำผม ทีมงานก็ชวนเธอคุยแก้เบื่อไปด้วย ฟู่หยุนชิงนำความทรงจำของร่างเดิมมาตอบพวกเขาอย่างเ็า จนทำให้ช่างแต่งหน้าและทำผมไม่กล้าคุยกับเธออีกเลย พวกเธอได้แต่คิดในใจว่าเหตุใดวันนี้ฟู่หยุนชิงจึงได้แปลกไปเช่นนี้ เธอมีรอยยิ้มให้พวกเขาก็จริงอยู่ แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างเ็าราวกับน้ำแข็ง จนพวกเขาไม่กล้าคุยด้วยแล้ว
ฟู่หยุนชิงที่ไม่รู้ว่าทั้งสองคนกลัวเธอจนไม่กล้าคุยด้วยก็ได้แต่สงสัยเช่นกันว่าพวกเขาเป็อันใดไป ทั้งที่เธอก็ตอบคำถามของพวกเธอแล้ว แต่ทั้งสองคนกลับเงียบไปเสียเฉย ๆ ในเมื่อฟู่หยุนชิงไม่รู้ว่าเกินอะไรขึ้น เธอจึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ ให้พวกเขาแต่งหน้าทำผมให้เสร็จ เื่อื่นเธอไม่อยากคิดมากอีกแล้ว หากวันนี้เธอยังถ่ายทำได้ไม่ดีอีกล่ะก็ โอกาสในการทำงานบนเส้นทางนี้ของเธอคงต้องจบลงเป็แน่ ซึ่งฟู่หยุนชิงไม่อาจทำให้งานนี้เกิดความเสียหายได้ เพราะเธอไม่รู้ว่าภพนี้เธอจะทำอาชีพอะไรได้อีกบ้างนอกจากการแสดง ในความทรงจำของร่างเดิมนั้นมีแต่งานรับจ้างทั่วไปที่ได้เงินไม่มากนัก ดังนั้น เธอจะต้องรักษางานนี้เอาไว้ให้ได้
กว่าที่ฟู่หยุนชิงจะแต่งหน้าทำผมเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เป็เพราะทรงผมของคนโบราณนั้นช่างไม่ถนัดนัก เธอจึงต้องแก้ไขทรงผมอยู่เป็เวลานานเช่นนี้ แต่ฟู่หยุนชิงก็ไม่โทษใคร เธอเพียงแต่นั่งเงียบ ๆ มองการทำงานของพวกเขาพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ เท่านั้น
ช่างทำผมได้แต่คิดว่า ถึงน้ำเสียงของฟู่หยุนชิงจะเ็า แต่ใบหน้าของเธอจะต้องประดับไปด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ แค่นี้ก็ทำให้เขาคิดว่าเธอไม่ได้แตกต่างจากเมื่อก่อนมากนัก อาจเพราะเธอจมน้ำเมื่อวานนี้กระมัง เสียงของเธอจึงได้ดูเ็า เขาได้แต่คิดไปในทางที่ดี
เมื่อการแต่งหน้าทำผมเสร็จดีแล้ว ฟู่หยุนชิงก็เตรียมที่จะไปบรีพงานกับผู้กำกับก่อนเริ่มถ่ายทำ ปกติแล้วร่างเดิมจะไม่ค่อยกล้าคุยกับผู้กำกับมากนัก ด้วยเธอกลัวผู้กำกับจะดุว่าเธอว่าแสดงไม่ดีอีก แต่กับฟู่หยุนชิงคนนี้นั้นต่างกันออกไป เธอคิดแค่ว่าจะแสดงอย่างไรให้ผู้กำกับพึงพอใจเท่านั้น
ผู้กำกับแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้ฟู่หยุนชิงไม่วุ่นวายอยู่แต่กับพวกทีมงาน แต่เธอกลับมาสอบถามเขาว่าวันนี้เธอจะต้องแสดงอย่างไรแทนเสียอย่างนั้น เมื่อฟู่หยุนชิงกล้าถาม เขาเองก็กล้าที่จะบอกเธอเช่นเดียวกัน อย่างไรเสียการถ่ายทำครั้งนี้เขาก็ไม่อยากให้เสียค่าใช้จ่ายมากเกินไป หากสามารถถ่ายทำเสร็จในเทคเดียวจะเป็การดีที่สุด
ผู้กำกับอธิบายอารมณ์ของตัวละครให้กับฟู่หยุนชิงฟังอย่างตั้งใจ ยิ่งเขาเห็นฟู่หยุนชิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มรับทราบว่าเขา้าแบบไหน ผู้กำกับก็ยิ่งบอกเคล็ดลัพธ์การแสดงสีหน้าให้เธออีกต่างหาก เขายังคิดว่าเด็กคนนี้สอนได้หากเธอสงบนิ่งเหมือนวันนี้
หลังจากอธิบายจบแล้ว ผู้กำกับก็ให้ฟู่หยุนชิงไปลองซ้อมบทก่อนที่จะเข้าฉากในอีกไม่นานนัก เพราะตอนนี้ตัวละครหลักของเขากำลังซ้อมบทกันอยู่ในฉากรออยู่แล้ว ฟู่หยุนชิงที่จะต้องแสดงหลังจากฉากนี้จึงต้องฝึกฝนรอก่อนที่เข้าฉากจริงในอีกไม่นาน
ฟู่หยุนชิงขอบคุณผู้กำกับก่อนจะเดินไปหาที่ว่างซ้อมบทของตนเองตามที่ผู้กำกับบอกเธอมา ทีมงานคนอื่น ๆ ต่างแปลกใจอีกแล้วที่เห็นฟู่หยุนชิงตั้งใจทำงานมากกว่าที่จะมาคุยกับพวกเธอ เพียงแต่พวกเธอเองก็กลัวผู้กำกับเช่นเดียวกันจึงไม่กล้าไปก่อกวนฟู่หยุนชิงในระหว่างที่เธอกำลังซ้อมบทอยู่คนเดียว
ฟู่หยุนชิงจินตนาการตามที่ผู้กำกับบอกเธอเกี่ยวกับสีหน้าของตัวละครเมื่อถูกคนมากมายเหยียดหยาม เธอซึ่งเป็แม่ทัพหญิงจะต้องวางตัวให้ดีตามที่ฟู่หยุนชิงเคยคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้ แต่สายตาและใบหน้าของเธอจะต้องเ็ากับคนเ่าั้ที่เอาแต่พูดล้อเล่นกับเธอเหมือนเธอเป็คนธรรมดาที่ใครจะรังแกก็ได้
ผู้กำกับได้แต่แอบมองฟู่หยุนชิงที่กำลังซ้อมบทอยู่อย่างพอใจ เขานึกทึ่งไม่น้อยที่เธอสามารถแสดงสีหน้าได้อย่างที่เขา้าจริง ๆ หากถึงฉากของเธอแล้วก็คงจะไม่ยากนักที่จะถ่ายทำครั้งเดียวจบฉากกระมัง
863
