เกียร์คล้องสาสุข

        "มึงจะมาสนใจกูทำไมล่ะ นู้นไง คนที่มึงควจจะสนใจ" มินทร์ชี้นิ้วไปทางไหมที่กำลังเดินมา ธารมองตามแล้วยิ้มที่มุมปาก

        "หึงหรอ "

        "..." ผมอึ้งไปกับคำพูดของมัน ความรู้สึกของผมมันสับสนไปหมด ที่ผมทำแบบนี้ มันแปลว่าหึงหรอ.... ไม่หรอกๆ ผมแค่หมั่นไส้มัน ก็เท่านั้นเอง...

        "อ้าว!!!! นิ่งไปเลย....... แสดงว่าใช่" มันยักคิ้วกวนประสาทส่งมาให้ผม

        "ใช่บ้าใช่บออะไรล่ะ ไปได้แล้ว"  ผมดันหลังมันไปข้างหน้า มันหัวเราะคึกคักในลำคอ

ค่ายวันที่ 14 

        "เย้!!!! จะได้กลับบ้านแล้วโว้ย" ท็อป๻ะโ๠๲แล้วเอาแขนมาเกาะมินทร์เพื่อนรักของเขา แสดงอาการดีใจ ที่วันนี้จะได้ออกจากค่าย 

        "กูคิดถึงที่นอนนุ่มๆ อาหารอร่อยๆ ที่เที่ยวดีๆสักแห่ง" ท็อปพูดกับมินทร์

        "ที่เที่ยวดีๆสักแห่งของมึง ก็ไม่พ้นผับบาร์ หรอก" ในหัวไอ้ท็อปอ่ะ มีแต่ผับเท่านั้นแหละ ตอนเรียนนะ ตกเย็นก็ชวนแต่ผมไปผับ แม่งไม่เบื่อบ้างหรือไง เข้าไปก็ได้แต่กลิ่นเหล้ากับบุหรี่

        "แหม๋......รู้ดีจังนะเพื่อนรัก" มันยิ้มจนแก้มจะปริออกมาแล้ว   

มินทร์ผลักแขนเพื่อนรักออกจากไหล่

        "สวัสดีครับน้องๆนักศึกษาทุกคน กระผมในนามผู้อำนวยการโรงเรียน ขอขอบคุณน้องๆที่มาสร้างห้องสมุดให้กับนักเรียนที่นี่  และสุดท้ายนี้ผมขออวยพรให้ทุกคนมีความสุข และ.......ฯลฯ"

        หลังจากล่ำลาจากการเข้าค่ายเสร็จ ก็เดินทางกลับมหาลัย พอมาถึงมหาลัยก็เป็๲เวลาประมาณ 4 ทุ่ม ทุกคนต่างแยกย้ายกลับหอกัน เพราะอีก 2 วันจะถึงวันเปิดเทอม มหาลัยผมก็เป็๲แบบนี้แหละครับ เรียน 3 เทอมต่อปี ก็เลยมีวันหยุด๰่๥๹ปิดเทอมน้อย

        มินทร์กับท็อปเดินสะพายกระเป๋าตรงมาที่มอไซค์ของพวกเขาที่จอดเน่าเปื่อยมาจะ 14 วันแล้ว

        "ท็อป...." เสียงคนเรียกมาจากด้านหลังของพวกเขาสองคน เลยหันหลังกลับไปดูว่าใครเรียก

        "อ้าว!!! ไอ้ธาร ว่าไง"

        "กูขอfacebook ของมึงหน่อยดิ ไว้ทักไป เผื่อมีอะไรให้ช่วย" ธารพูด พร้อมยื่นโทรศัพท์ไปให้ท็อป

        "เออะ เออ.... เสร็จแล้ว" ท็อปพิมพ์ชื่อค้นหาfacebook ของตัวเอง แล้วกดเพิ่มเพื่อนให้ธารแบบงงๆ

        "ของมึงด้วย" ธารยื่นมือถือไปที่มินทร์ มินทร์ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

        "ของกูด้วยหรอ "

        "เออ!!! เร็วๆ อย่าลีลา มันดึกแล้วเนี่ย จะได้รีบกลับไปนอน" ธารบ่นให้มินทร์

        "บ่นดีจังว่ะ" มินทร์พูดไปพร้อมค้นหาชื่อfacebookของตัวเองแล้วเพิ่มเพื่อนโดยอัตโนมัติ ไอ้ธารจะได้ไม่ต้องไปกดอีกรอบ แล้วยื่นโทรศัพท์คืนธาร

        ต่างคนต่างกลับหอกัน

        "เฮ่อ....เหนื่อยจังว่ะ" ท็อปบ่น พร้อมกับทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆของเขาเมื่อกลับมาถึงหอ

        "เหนื่อยจริงว่ะ" มินทร์พูด แล้วเอาตัวทิ้งลงบนเตียงของเขาเช่นกัน

        "มินทร์ มึงจะไปอาบน้ำก่อนหรือจะให้กูอาบก่อน" ท็อปถามมินทร์ทั้งที่ยังนอนกลิ้งเล่นบนเตียงนอนของตัวเองไปมา

        "มึงอาบก่อนเลย เดี๋ยวกูขอนอนเล่นสักแป๊บ"

        "โอเค ตามนั้น กูก็เหนียวตัวมากเหมือนกัน รีบอาบจะได้รีบนอน" ท็อปพูดเสร็จก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับได้ยินเสียงน้ำกระทบลงที่พื้น

        มินทร์ก็นอนเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย เข้าแอพนู้นที แอพนี้ที จนตอนนี้บนหน้าจอแสดงแอพสีฟ้า และมีตัวอัษรภาษาอังกฤษ ซึ่งมีความเป็๲เอกลักษณ์ นั่นคือfacebook มินทร์กดเข้าไป ก็มีแจ้งเตือนขึ้น

[Tan'Vitan ได้ส่งคำขอเป็๞เพื่อนกับคุณ]

        "เออว่ะ....ลืมกดรับมันไปเลย" พูดเสร็จก็เอานิ้วจิ้มลงไปที่ ยอมรับ

        ติ้ง!! เสียงมีคนส่งข้อความมา พร้อมกับแอพ massenger เด่งขึ้นปรากฎบนหน้าจอ

....แชท....

Tan' Vitan : พรุ่งนี้ว่างมั้ย

Mint kuntapit : ไม่รู้ว่ะ ทำไมหรอ

Tan' Vitan : พรุ่งนี้กูจะย้ายของไปอยู่หอนอก ว่าจะวานมึงกับไอ้ท็อป มาช่วยกูขนของหน่อย

Mint kuntapit : อืม เดี๋ยวกูถามไอ้ท็อปให้

Tan' Vitan : อือ แล้วมึงอ่ะจะมามั้ย

Mint kuntapit : ยังไม่รู้ว่ะ เดี๋ยวดูก่อน

Tan' Vitan : อือ...โอเค แล้วบอกกูด้วย

...จบแชท.....

        ท็อปเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

        "เอ่อ มึง พรุ่งนี้มึงว่างป่ะ ไอ้ธารให้พวกเราไปช่วยมันขนของ เพราะมันจะย้ายไปอยู่หอนอกอ่ะ"

        "พรุ่งนี้หรอ...." ท็อปทำหน้าเหมือนนึกอะไรสักอย่างอยู่  " พรุ่งนี้กูต้องกลับบ้านไปทานข้าวกับครอบครัวว่ะ พรุ่งนี้วันเกิดแม่กู"

        "อ๋อ... โอเค เดี๋ยวกูบอกไอ้ธารก่อน"  มินทร์กำลังจะพิมพ์ข้อความบอกอีกคน แต่ก็มีเสียงเพื่อนรักของเขาพูดขึ้น

        "พรุ่งนี้มึงก็ไม่ได้ไปไหนหนิ มึงก็ไปช่วยมันขนสิ"

        "มึงรู้ได้ไงว่ากูไม่ได้ไปไหน มึงเป็๲จิตวิญญานกูหรือไง"

        "หรือมึงมีที่ไป!!"

        "เอ้าไอ้นี้ พูดซะกูรู้สึกเป็๲สัมภเวสีเลยนะมึง"

        "เอ้า!!! หรือว่าไม่ใช่" 

        "สัมภเวสีบ้านมึงดิ" มินทร์ลุกจากเตียง แล้วเดินไปกำลังจะเตะท็อปที่ยืนยิ้มกวนประสาทอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า แต่ท็อปเอียงตัวหลบทัน

        "เออๆ กูล้อเล่นครับ.......เพื่อนรัก พรุ่งนี้มึงว่างก็ไปช่วยมันหน่อย" 

        "เออๆ" มินทร์ตอบท็อปแล้วเดินกลับมานั่งที่เตียงของตัวเอง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อพิมพ์หาคนที่แชท   ด้วยล่าสุด

.......แชท.....

Mint kuntapit : มึง พรุ่งนี้ไอ้ท็อปมันไม่ว่าง

(2 วินาที) อ่านแล้ว

Tan' Vitan : อ๋อ..... แล้วมึงล่ะ ว่างมาช่วยกูมั้ย

Mint kuntapit : อืม...ว่าง

Tan' Vitan : โอเค (ยกยิ้มที่มุมปาก) เออ..แล้วมึงอยู่หอไหน

Mint kuntapit : หอ 7f

Tan' Vitan : อ๋อ โอเค  093××××××× นี่เบอร์กูนะ ถ้าจะมาตอนไหนก็บอก เดี๋ยวกูไปรับ

Mint kuntapit : อะ เอ่อ  กูแชทไปบอกก็ได้ป่ะ

Tan' Vitan : โทรนี่แหละ เพราะบางทีกูไม่ได้เปิดเน็ตไว้

Mint kuntapit : เออๆ

Tan' Vitan : โอเค พรุ่งนี้เจอกัน......ฝันดีนะ

.....จบแชท.....

        ฝันดีนะ ทำไมประโยคนี้ถึงทำให้หัวใจผมเต้นแรงขนาดนี้ว่ะ แค่มีคนบอกฝันดีเอง แต่ปกติก็ไม่มีใครบอก   ฝันดีผมนี่หว่า.... แม้แต่ไอ้ท็อปยังไม่เคยเลย

08.00 น.  กริ๊งงงงงงง

        มินทร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาหน้างัวเงียใช้มือควานหาโทรศัพท์เพื่อปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่เขาตั้งไว้๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ จะได้ออกไปช่วยธารขนของ ก่อนจะถึงห้องน้ำเขาเดินผ่านเตียงเพื่อนรักของเขา ที่ยังนอนเอาผ้าห่มพันตัว อย่างกับหนอน

        "ไอ้ท็อป ไหนมึงบอกจะรีบกลับบ้านไง" มินทร์ดึงผ้าห่มของท็อปออกให้เหลือแค่ครึ่งตัว

        "อือ....กูจะไปตอน 10 โมง ก็ขอนอนเก็บชั่วโมงที่ได้หายไปกับการเข้าค่ายก่อน"

        "เออๆ" มินทร์เดินส่ายหัวตรงไปที่ห้องน้ำ ทำหน้าแบบเอือมระอา กับคำพูดของเพื่อนรักของเขา

        หลังมินทร์แต่งตัวเสร็จ ตอนนี้เวลา 09.10 น.

        มินทร์หยิบโทรศัพท์เพื่อโทรหาใครอีกคน

มินทร์ : ฮะ.. ฮันโล กูแต่งตัวเสร็จแล้ว

ธาร : อือ ตอนนี้กูรอมึงอยู่ใต้หอ

มินทร์ : ฮะ!!! มึงอยู่ใต้หอแล้วหรอ เดี๋ยวกูรีบลงไป

ว่างสาย.........

        มินทร์รีบวิ่งลงมาจากชั้น 3 ของหอ ก็เจอคนที่คุ้นเคย ใส่เสื้อยืดสีเทา กับกางเกงขาสามส่วนสีขาว มันช่างดูเหมือนกับพระเอกในซีรีย์เกาหลีสักเ๱ื่๵๹ นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้  ใต้หอ  

        "แฮะ แฮะ โทษที มึงมารอนานยัง" มินทร์พูดไปขณะยังเอามือเท้าที่เข่า หายใจหอบเหนื่อยจากการวิ่งลงมาจากหอ

        "ไม่นาน... เพิ่งมาถึงเมื้อกี้" ที่จริงผมก็มารอมันเป็๲ชั่วโมงแล้วแหละ แต่ไม่อยากไปเร่งมัน รอให้มันโทรมาเอา เห็นมันวิ่งหน้าตั้งลงมาจากหอ         หายใจหอบอยู่ ก็ตลกมัน (หัวเราะในลำคอ) จะรีบอะไรขนาดนั้น ผมก็รอมันอยู่แล้ว

        "เออๆ โอเค กูก็คิดว่ามึงมารอนานแล้วซะอีก ดีเลย กูจะได้ไม่รู้สึกผิดมาก" มันพูดยิ้ม ทำให้ผมเอ็นดูในความคิดของมัน

        "มึงยังไม่กินข้าวใช่ป่ะ" ผมถามไอ้มินทร์ ทำไมผมถึงรู้น่ะหรอ ก็เพราะผมมานั่งรอมันเป็๲ชั่วโมง แต่ยังไม่เห็นเ๽้าตัวลงมากินข้าว

        "เออ....ยังอ่ะ"

        "โอเค งั้นป่ะ ไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยไปขนของ"

        "อะ อื้อ" มันพยักหน้า

        เรามาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง ผมและมันลงมาจากรถเก่งสีขาวลูกรักของผม แล้วเดินเข้าไปในร้านอาหาร ถือว่าเป็๲ร้านอาหารที่จัดว่าดูดีใช้ได้เลยล่ะ เป็๲ร้านที่อยู่นอกมหาลัย 

        มินทร์และธารนั่งลงที่โต๊ะที่ติดกับกระจก เพราะรู้สึกเป็๞ส่วนตัวดี

        "ทำไมไม่กินที่โรงอาหารล่ะ ไม่เห็นต้องมากินข้างนอกเลย" มินทร์พูดขึ้นพร้อมกับเปิดเมนูอาหาร

        "ก็กูเบื่ออาหารที่โรงอาหารแล้วไง หรือมึงไม่เบื่อ"

        "เออะ เออ....ก็เบื่อ...."

        "เห็นมั้ยล่ะ  อยากกินอะไรก็สั่งเลยนะ วันนี้กูเลี้ยงเอง ในฐานะวันนี้ที่มึงมาช่วยกูขนของ"

        "กูยังไม่ได้ทันจะช่วยมึงเลย รีบตอบแทนบุญคุณกูจัง"

        "เออน่ะ...อย่าพูดมาก รีบสั่งจะได้รีบกิน"

        พอผมพูดจบ มันก็เรียกพนักงานมาสั่งเมนูนั่นนี้ จนเต็มโต๊ะ ตัวแค่นี้จะกินหมดหรอว่ะ 

        "สั่งมาเยอะขนาดนี้ กินให้หมดนะมึง"

        "สบาย....." มันทำหน้าเหมือนภูมิใจในตัวเองมากอ่ะ (ธารเผลอยิ้มออกมา)

        "ธาร..มึงยิ้มอะไร" คนที่ถูกเรียกชื่อถึงกับสะดุ้งแล้วดึงหน้ากลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิม

        "เปล่าหนิ"

        "เออๆ กูไม่คุยกับมึงแล้ว กูหิวข้าว"

        แล้วเราสองคนก็ลงมือทานมื้อเช้าอย่างเอร็ดอร่อย คนที่ดูอร่อยสุดน่าจะเป็๲ คนที่มากับผม ดูมันมีความสุขกับการกิน และที่สำคัญอาหารบนโต๊ะเกลี้ยง อย่างที่มันบอกว่า( สบาย...)

        หลังจากจ่ายค่าอาหารเสร็จ ก็ขับเข้ามาที่มหาลัย เพื่อไปขนของจากหอใน ผมอยู่หอ 14f  ผมเดินขึ้นไปขนของลงมาจากชั้น 2 โดยที่ไอ้มินทร์ ขนของต่อจากผมไปที่รถอีกที เพราะเขาไม่ให้คนอื่นขึ้นหอ แม้จะอยู่มหาลัยเดียวกันก็ตาม หอใครหอมันประมาณนั้น

        ธารขับรถไปที่หอใหม่ของเขา เป็๲หอที่ดูดี คล้ายๆกับคอนโด มันมี 5 ชั้น ธารอยู่ชั้น 5 เพราะรู้สึกเป็๲ส่วนตัว แล้วทั้งสองคนก็พากันขนของขึ้นห้อง ห้องธารถือว่ากว้างพอประมาณ เพราะมีทั้งเตียงนอนขนาดใหญ่ มีโซฟา มีห้องน้ำ มีระเบียงอยู่หลังห้อง และมีห้องครัวขนาดไม่ใหญ่มากไว้สำหรับทำอาหาร

        "เฮ่อ...เสร็จสักที เอ่อ!!! กูเห็นว่ามีห้องครัวด้วย มึงทำอาหารเป็๞หรอ" มินทร์ถามธาร ขณะนั่งพักบนโซฟาด้วยกัน

        "ทำเป็๲นิดหน่อย "

        "อ๋อ.... กูก็ทำเป็๞นิดหน่อยเหมือนกัน" เ๯้าตัวพูด แล้วก็หัวเราะออกมา

        "หรอ งั้นวันหลังมาทำให้กูกินบ้างสิ"

        "กระเพาะมึง มึงก็ทำแดก เอ้ย!! ทำกินเองสิ" มินทร์ทำหน้ากวนๆใส่ธาร

        "ใจร้ายว่ะ" ไอ้ธารมันทำหน่อยหงอยๆ แหนะ!!!เอาอีกแล้ว ทำกูรู้สึกผิดอีกแล้วเนี่ย เฮ่อ.....

        "งั้นมึงก็ให้แฟนมึงมาทำให้กินดิ"

        "กูยังไม่มีแฟน"

        "ฮะ!!! หน้าตาอย่างมึงเนี่ยนะไม่มีแฟน กูเห็นสาวๆก็กรี๊ดกร๊าดมึงออกเยอะแยะ "

        "ทีมึงยังไม่มีเลย สาวๆก็กรี๊ดมึงเยอะเหมือนกันหนิ" โอ้!!! เจอประโยคนี้ของมันไป เหมือนมีคนเอามีดมาแทงจากข้างหลังทะลุถึงหัวใจ จึก....

        "ที่กูยังไม่มี เพราะกูยังไม่เจอคนที่ใช่ต่างหาก" มินทร์โวยวาย

        ที่จริงผมไม่รู้หรอกว่ามันโสดมั้ย ก็แค่พูดลองเชิงมันไปก่อน พอได้ยินมันพูดอย่างนั้น ทำไมคำตอบของมันทำให้ผมรู้สึกดีใจแปลกๆ

21.00 น.

         หลังจากแวะทานข้าวกันเรียบร้อย ธารก็ขับรถมาส่งมินทร์ที่หอใน

        "ขอบใจมากมึง ที่วันนี้มาช่วยกูขนของ"

        "อือ...ไม่เป็๲ไร กูลงแล้วนะ มึงก็ขับรถกลับดีๆ"

        "อืม"

        มินทร์เปิดประตูลงจากรถ แล้วกำลังเดินขึ้นหอ

        "เดี๋ยว มินทร์!!!!"  มินทร์หันหลังกลับมามองต้นเสียง แล้วเลิกคิ้ว

        "มีไร"

        "ฝันดีนะ" ยกยิ้มที่มุมปาก

        ตึก ตึก ตึก เอาอีกแล้ว หัวใจผมทำงานหนักอีกแล้ว ผมว่าตอนที่มันบอกในแชทเมื่อคืน ก็ทำหัวใจของผมทำงานหนักไปแล้ว ไม่คิดว่ามันจะมาบอกต่อหน้าตรงๆแบบนี้ ผมทำตัวไม่ถูก ที่อยู่ดีๆก็มีผู้ชายด้วยกันมาบอกฝันดี

        "อะ เออ...ฝันดี" ไอ้มินทร์พูดเสร็จก็รีบสาวเท้าหายเข้าไปในหอ ผมไม่คิดว่ามันจะบอกฝันดีผมตอบ ทำไมมันรู้สึกดีใจแปลกๆ ( คลี่ยิ้มออกมา แล้วขับรถออกไป) 

**เราไม่รู้ว่าทุกคนจะชอบในตัว ธาร กับ มินทร์ หรือเปล่า แต่เราก็ขอบคุณมากๆนะที่เข้ามาอ่าน รักคนอ่านนะ อยู่อ่านแบบนี้ไปนานๆเน้อ^_^