ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

บทที่ 40 เข้าป่าล่าหมูป่า

กู้เหวินเยี่ยน?

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เสิ่นเสี่ยวเยว่แทบจะนึกไม่ออกแล้วว่าเขาเป็นใคร เธอนิ่งงันไปสองสามวินาทีก่อนจะนึกได้ว่ากู้เหวินเยี่ยนคือรักแรกของเจ้าของร่างเดิม

เมื่อพูดถึงเขา ก็ราวกับมีสวิตช์บางอย่างเปิดขึ้น ความทรงจำอันแสนงดงามพลันหลั่งไหลเข้ามาอย่างกับพายุที่โหมกระหน่ำ

แต่เธอรู้ดีว่า ความทรงจำเหล่านั้นล้วนเป็นของเจ้าของร่างเดิม

ไม่ใช่ของเธอ!

ในความทรงจำของเธอเอง มีแต่เรื่องราวการใช้ชีวิตกับสวี่หนิงอันเท่านั้น

เสิ่นเสี่ยวเยว่เม้มริมฝีปาก พูดกับหลินชุ่ยว่า "เขาเป็นเพียงอดีต คนเราต้องใช้ชีวิตในปัจจุบันให้ดี ใช่ไหมล่ะ?"

เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น และเธอมีความสามารถมากพอ เธอก็จะหาทางช่วยเหลือกู้เหวินเยี่ยนอย่างแน่นอน

ถือว่าทำตามความปรารถนาของร่างเดิมแล้วกัน

หลินชุ่ยถอนหายใจอย่างเสียดาย พูดอย่างเศร้าใจว่า "ฟังที่เธอพูดแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ วันเวลาที่เรียนหนังสือยังคงชัดเจนในความทรงจำ แต่แล้วพริบตาเดียว คนที่จากไปก็จากไป คนที่แยกย้ายก็แยกย้าย"

เสิ่นเสี่ยวเยว่พูดต่อว่า "ทุกคนล้วนต้องมองไปข้างหน้าสินะ…ฉันต้องกลับแล้วล่ะ"

หลินชุ่ยยังมีคาบสอนในช่วงบ่าย แม้จะเป็นแค่โรงเรียนประถม แต่ก็ไม่ได้สบายนัก ปกติช่วงเที่ยงเธอมักจะงีบสักพัก

หญิงสาวยกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วแกล้งหยอก

"รีบกลับไปหาสามีสินะ ทำไมต้องรีบขนาดนั้นด้วย?"

สำหรับสามีของเสิ่นเสี่ยวเยว่ เธอซึ่งเป็นคนในเมืองโดยกำเนิดยังรู้สึกดูถูกอยู่บ้าง ถึงขั้นที่คิดว่า งานมงคลครั้งนี้ต่ำต้อยเกินไป

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องร้าย ๆ ที่เกิดขึ้น เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็คงไม่ต้องแต่งงานกับไอ้บ้านนอกคนนั้น

ตอนนี้เธอสนิทกับเสิ่นเสี่ยวเยว่ดี แต่กับสามีของเพื่อนเธอนั้น ก็ยังรู้สึกดีด้วยไม่ได้จริง ๆ

เธอพูดแบบนี้เพียงเพื่อจะแกล้งแหย่เสิ่นเสี่ยวเยว่ แต่ใครจะรู้ว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่กลับไม่มีทีท่าแปลกใจ ตอบกลับมาอย่างใจเย็นว่า "ใช่สิ ฉันร้อนใจอยากรีบกลับไปหาเขามากเลย"

"เธอก็รีบ ๆ หาสามีบ้างสิ ลองดู ๆ "

โอ้โห สวนกลับเธอซะงั้น

หลินชุ่ยแทบจะอยากเตะเสิ่นเสี่ยวเยว่ให้ออกจากห้องของเธอในทันที "ไม่เอาหรอก ดูเธอสิ ถ้ารีบร้อนขนาดนั้น ก็รีบ ๆ กลับไปเลย"

หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงขึ้นจักรยาน ฮัมเพลงอย่างมีความสุขแล้วจากไป

การแกล้งหลินชุ่ยนี่เหมือนแหย่แมวให้ขนฟูเลย สนุกจริง ๆ

เธอไม่ได้กลับบ้านตระกูลสวี่ในทันที แต่แวะไปที่บ้านสกุลเสิ่นเพื่อเยี่ยมซูเหมยก่อน

เมื่อมอบผ้าที่ซื้อมาให้ซูเหมย หญิงแกร่งคนนี้ก็ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ

"เยว่เยว่โตขึ้นแล้ว แม่ดีใจจริง ๆ "

หลังจากออกจากบ้านแม่มา ประโยคนั้นยังคงติดอยู่ในความคิดของเสิ่นเสี่ยวหยวน

ซูเหมย สวี่หนิงอัน สวี่หนิงจิ้ง...

บางทีการที่เธอมาที่โลกแห่งนี้ ก็เพื่อให้พวกเขาได้มีความสุข

เมื่อกลับมาถึงบ้านแสงตะวันก็กำลังจะลับขอบฟ้า หญิงสาวได้กลิ่นโจ๊กหอมฟุ้ง และเห็นพ่อสวี่กำลังช่วยซุนหลานตากผ้าห่มที่เพิ่งซักเสร็จอยู่หน้าประตู

"พ่อ แม่ หนูกลับมาแล้วค่ะ"

ซุนหลานยิ้มพลางพูดว่า "วันนี้เสี่ยวเยว่กลับมาเร็วนะ แต่หนิงอันเลิกงานแล้วก็เข้าไปในเขา ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย"

เสิ่นเสี่ยวเยว่รู้สึกประหลาดใจ "ทำไมวันนี้ถึงเข้าไปในภูเขาล่ะคะ?"

อย่าบอกนะว่าไปล่าสัตว์?

แต่ช่วงนี้ที่บ้านก็ไม่ได้ขาดแคลนเนื้อสัตว์นี่นา

พ่อสวี่ประคองเอวที่ปวดเมื่อย พูดเสียงห้วน ๆ ว่า "ได้ยินมาว่าช่วงนี้บนภูเขามีหมูป่า มีคนเจอแล้วได้รับบาดเจ็บ เขาก็เลยพาพวกหนุ่ม ๆ เข้าไปจับหมูป่าในภูเขา"

พูดจบก็รู้สึกภูมิใจ ลูกชายของเขาช่างเป็นคนดีจริง ๆ

"อะไรนะคะ อันตรายขนาดนั้นเชียว!"

เสิ่นเสี่ยวเยว่พอได้ยินเช่นนั้นก็ใจหายวาบ เมื่อเอ่ยปากอีกครั้งเสียงก็สั่นเครือเล็กน้อย

"เขาไปกันกี่คนกันคะ?"

คุณพ่อสวี่เห็นเสิ่นเสี่ยวเยว่ที่ทำท่าเป็นห่วง จึงยิ้มปลอบใจ

"มีกันตั้งเจ็ดแปดคนนะ เสี่ยวเยว่ไม่ต้องกลัวหรอก หนิงอันแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก วางใจได้เลย"

ซุนหลานเองก็เสริมว่า "ใช่แล้ว หนิงอันก็เคยพาคนไปล่าสัตว์มาก่อน ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก"

"คืนนี้อาจจะได้กินเนื้อหมูป่าก็ได้นะคะ"

สีหน้าของสวี่หนิงจิ้งเต็มไปด้วยความคาดหวังอันสวยงาม พูดพลางยิ้มตาหยี

แต่หญิงสาวยังคงไม่สบายใจ ความทรงจำเกี่ยวกับหมูป่าของเธอยังคงติดภาพตอนยังอยู่ในชีวิตก่อน รูปร่างประหลาดยังพอทน ไหนจะเนื้อหนังที่หนาและแข็งอีก

หนิงอันแข็งแรงมากงั้นเหรอ?

แข็งแรงขนาดไหนกัน ปกติไม่เคยเห็นเขาออกแรงมากเป็นพิเศษเลยสักครั้ง

หมูป่าไม่ใช่สัตว์ที่จะจับได้ง่าย ๆ พวกมันไม่เพียงแต่จะโจมตีคนเท่านั้น แต่ยังสร้างความเสียหายให้กับพืชผลทางการเกษตรได้อีกด้วย

ชาวบ้านมักพูดกันว่า 'หมูป่าแรงกว่าหมี เสือแรงกว่าหมูป่า' จากการจัดอันดับเช่นนี้ก็พอจะเห็นได้ว่าหมูป่านั้นดุร้ายมากจริง ๆ

แม้ว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่จะสามารถต่อสู้กับหลาย ๆ คนได้ในคราเดียว แต่คนกับหมูป่าไม่เหมือนกัน แม้แต่เธอเองก็ยังไม่มั่นใจเลยว่าจะเอาชนะได้ หากเผชิญหน้ากับมันเข้าจริง ๆ 

ยิ่งคิดก็ยิ่งกังวล เธอจึงวางของที่ซื้อมาวันนี้ลงบนโต๊ะแล้วรีบก้าวเท้าออกไป

"พ่อ แม่ หนูไปดูหนิงอันหน่อยนะคะ"

พ่อแม่สวี่มองหน้ากันแล้วส่ายหน้า พวกเขายกยิ้มอย่างจนปัญญา

กระนั้นพวกเขาก็ดีใจที่เห็นความรักความห่วงใย ระหว่างลูกชายและลูกสะใภ้แน่นแฟ้นเช่นนี้

เสิ่นเสี่ยวเยว่เดินไปเรื่อย ๆ ยิ่งก้าวเดินก็ยิ่งสับเท้าเร็วขึ้น ไม่นานก็ไม่ไหวต้องออกวิ่งเหยาะ ๆ

แม้ว่าสวี่หนิงอันจะพาคนไปด้วยเจ็ดแปดคน แต่คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่อาจจะเป็นพวกอ่อนแอระดับเดียวกับจางเว่ยเจี๋ย คงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

ถ้าเกิดเหตุปะทะขึ้นมาจริง ๆ บางทีอาจจะทิ้งสวี่หนิงอันแล้ววิ่งหนีไปเลยก็ได้

เสิ่นเสี่ยวเยว่วิ่งไปพลางก็ตบหัวตัวเองไปพลาง

รีบร้อนเกินไปจนลืมนึกถึงจักรยาน ตอนนี้ต้องวิ่งไป ทั้งช้าทั้งเหนื่อย

ในขณะเดียวกัน สวี่หนิงอันก็กำลังหอบหายใจอย่างหนัก ตอนที่พวกเขาเข้าไปในภูเขาก็ไม่ได้ไปมือเปล่า พวกหนุ่ม ๆ ต่างนำจอบและเคียวที่ใช้ทำงานติดตัวมาด้วย

เดิมตั้งใจจะขุดกับดักก่อน แต่ไม่คิดว่าหมูป่าจะมาเร็วขนาดนี้ พวกเขายังไม่ทันได้วางกับดักให้เรียบร้อยด้วยซ้ำ

ที่ไม่คาดคิดอีกอย่างก็คือ หมูป่าตัวนี้ใหญ่มาก คาดว่าน่าจะหนักถึงห้าหกร้อยจิน เขี้ยวสองข้างทั้งยาวและใหญ่ ดูน่ากลัวมาก

ทุกคนเจอหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้โดยไม่ทันตั้งตัว บางคนขี้ขลาดก็ร้องเสียงดังแล้ววิ่งหนีไป ส่วนคนที่กล้าหน่อยก็โยนอาวุธในมือใส่หมูป่าก่อนแล้วค่อยหนี สุดท้ายก็เหลือแค่สามคนเท่านั้น คือสวี่หนิงอัน หลี่จิ้น และจางเว่ยเจี๋ย

ในสามคน สวี่หนิงอันที่ถือไม้กระบองอยู่ดูเหมือนจะกลายเป็นหัวหน้าของพวกเขาโดยปริยาย

"พี่อัน จะทำยังไงดีครับ?" เสียงของหลี่จิ้นสั่นเครือจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

จางเว่ยเจี๋ยกัดฟันไม่พูดอะไร แต่มือกำเคียวแน่น

เขาที่ยังอยู่ที่นี่ไม่ใช่แค่เพราะความสัมพันธ์ในอดีต แต่ยังมีส่วนหนึ่งในใจที่หวาดกลัวเสิ่นเสี่ยวเยว่ด้วย

ถ้าหากสวี่หนิงอันเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แล้วเสิ่นเสี่ยวเยว่อารมณ์ไม่ดีมาระบายกับเขาจะทำยังไง?

พูดได้ว่าตอนนี้เสิ่นเสี่ยวเยว่กลายเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดในสายตาเขาไปแล้ว

"ฉันจะพยายามควบคุมมันไว้ พวกนายสองคนอ้อมไปทางด้านข้างแล้วล้อมมัน พวกเราต้องฉลาดหน่อย ฟันคอมันให้ขาด" เสียงของสวี่หนิงอันเยียบเย็นมาก แต่ยังคงหนักแน่นและทรงพลัง ทำให้อีกสองคนรู้สึกวางใจขึ้นมาบ้าง

พวกเขารับคำพร้อมกัน "ได้ครับ!"

ยังไม่ทันขาดคำ สวี่หนิงอันก็พุ่งเข้าไปคนแรก หมูป่าก็ไม่ยอมแพ้ พุ่งตรงมาชนเขา

ชายหนุ่มรีบหลบไปด้านหลังหมูป่า ฉวยจังหวะตอนที่มันกำลังหันตัว ยกท่อนไม้ขึ้นฟาดลงไปที่หัวของหมูป่าสุดแรง

เสียงฟาดดังสนั่น ท่อนไม้หักเป็นสองท่อน หมูป่าถูกตีจนเซไปมาหลายที มึนงงไปชั่วขณะ

สวี่หนิงอันโยนท่อนไม้ที่หักครึ่งทิ้งไป แล้วกระโดดขึ้นขี่หลังหมูป่า ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง มือซ้ายเขาจับหนังที่หัวหมูป่าไว้ มือขวาก็ต่อยลงไปซ้ำ ๆ ที่หัวมันอย่างรุนแรง จนหมูป่าเลือดไหลออกมาตามช่องทวารบนหัวหลายจุด ก่อนจะค่อย ๆ ล้มลงกับพื้น

แม้ว่าหมูป่าจะมีหนังหนาและเนื้อแน่น แต่กลับถูกหมัดของสวี่หนิงอันซัดจนไม่มีแรงดิ้นรน

หลี่จิ้นรีบเข้ามาช่วยกดตัวหมูป่าไว้ จางเว่ยเจี๋ยฉวยโอกาสใช้เคียวเชือดคอหมูป่า ทั้งสามคนกดร่างมันไว้แน่น จนแน่ใจว่าเจ้าสัตว์ป่าตัวนี้หมดลมหายใจแล้ว จึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

"ขอบคุณพวกนายมาก"

สวี่หนิงอันไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ อีกสองคนรู้สึกเขินเล็กน้อย เพราะการที่สามารถฆ่าหมูป่าได้สำเร็จนั้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นความสามารถของสวี่หนิงอัน

จางเว่ยเจี๋ยพูดจากใจจริงว่า "พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่"

สวี่หนิงอันเก่งกว่าเขา นี่เป็นเรื่องจริง

เขารู้เรื่องนี้มาตลอด

"ฉันกับซู่ซู่วางแผนจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่วัน ตอนนั้นพวกพี่สองสามีภรรยาก็มาร่วมงานด้วยนะ"

"ถ้าเยว่เยว่ตกลง ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน"

"ฮ่า ๆ พี่นี่เป็นสามีที่ตามใจภรรยาจริง ๆ "

"อืม"

ความไม่สบายใจที่เคยคั่งค้างระหว่างทั้งสองค่อย ๆ จางหายไป

หลี่จิ้นก้มหน้าแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ ตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้นแล้ว เพื่อนสนิททั้งสองของเขาในที่สุดก็ละทิ้งความขัดแย้งในอดีต เขาก็ไม่ต้องคอยเกลี้ยกล่อมทั้งสองฝ่ายอีกต่อไป

ตอนที่เสิ่นเสี่ยวเยว่วิ่งมาถึงเชิงเขา พวกเขาทั้งสามคนก็กำลังแบกหัวหมูป่าขนาดใหญ่ลงมาจากภูเขาอย่างองอาจ

"สวี่หนิงอัน!"