ย้อนอดีตกับระบบ Ai

จ้าวกั้ว
หลังจากลู่เซี่ยวเซี่ยวออกจากห้องไป ฉิงเฉินก็ไม่ได้ทำสิ่งอื่นใด นอกจากล้มตัวลงนอนที่เตียงและปิดเปลือกตาลง เพื่อที่จะพักผ่อนในคืนนี้
สุดท้ายเขาก็ได้หลับไหลไปจนถึงช่วงเช้า และเขาก็รู้สึกตัวขึ้นมา
เมื่อฉิงเฉินตื่นสิ่งแรกที่เขาคือการถามเวลาจากเรย์เรีย เธอตอบแทนจะในทันที ซึ่งเวลาในตอนนี้คือ 9 โมง 34 นาที
เขาพบว่าตัวเองค่อนข้างที่จะหลับไปนาน แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะจากการเดินทางมาจากอนาคตผ่านไทน์แมชชีน ทำให้ร่างกายของเขาซูบผอมและอ่อนแอลง
จากนั้นฉิงเฉินก็เดินไปเปิดประตูเพื่อออกจากห้องนอน เขากวาดมองภายในห้องโถงอยู่ชั่วครู่หนึ่ง แต่เขาไม่พบเห็นลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิง เขาคิดว่าพวกเธอน่าจะยังไม่ตื่น
เขาอดไม่ได้ที่จะเดินไปยังหน้าห้องนอนของเธอและเคาะประตูไปหลายที แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา เขาพลันยื่นมือลงไปจับลูกบิดประตูและพบว่ามันไม่ได้ล็อก ฉิงเฉินผลักประตูเข้าไปในทันที
แต่เขาก็ไม่พบเห็นแม้แต่เงาของสองพี่น้อง เขาดึงประตูกลับมาและปิดมัน พร้อมกับขมวดคิ้วขึ้น “พวกเธอไปไหนกัน?”
ขณะที่สงสัยอยู่นี้ ท้องของเขาพลันส่งเสียงคำราม ฉิงเฉินลูบท้องตัวเองเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกหิวขึ้นมา เขาเริ่มเดินตรงไปที่ห้องครัว
แต่ในตอนนี้ สายตาของเขาก็หยุดลงยังโต๊ะอาหาร ที่มันมีอาหารบางอย่างถูกห่อไว้ด้วยพลาสติกใสถนอมอาหาร
โดยไม่ลังเลฉิงเฉินก้าวเดินตรงมาที่โต๊ะอาหาร เขาพบว่าบนโต๊ะมีข้าวห่อไข่วางอยู่หนึ่งจาน มันถูกห่อด้วยพลาสติกใสถนอมอาหาร นอกจากจานข้าวแล้ว บนโต๊ะยังมีโน๊ตสีส้มวางอยู่ เขาเอื้อมมือออกไปหยิบมันขึ้นมาและกวาดสายตาอ่านเล็กน้อย
“ฉิงเฉินเกอเกอ ฉันพาหลิงหลิงไปสมัครเรียนนะ พี่สาวซูเธอเป็นคนใจดีมาก เธอมาแต่เช้าพอรู้ว่าฉันจะพาหลิงหลิงไปสมัครเรียน เธอก็อาสาพาพวกเราไป ฉันทำข้าวห่อไข่ไว้ให้ฉิงเฉินเกอเกอแล้ว เชิญกินได้เลย....จากลู่เซี่ยวเซี่ยว”
พออ่านจบฉิงเฉินยิ้มเล็กน้อยและรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ในโลกอนาคตครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้เขาไม่เคยได้สัมผัส เขานั่งลงและแกะพลาสติกใสถนอมอาหารออกและเริ่มลงมือกิน
หลังจากเขากินเสร็จ เขาก็เข้าไปอาบน้ำและใส่ชุดสูทเก่าๆตัวเดิม เนื่องจากว่าเขามีเพียงชุดเดียวตอนนี้ แน่นอนว่าฉิงเฉินไม่ได้ต้องการที่จะใส่ชุดนี้ไปตลอด วันนี้เขาต้องออกไปเพื่อซื้อชุดและของใช้ที่จำเป็น
ฉิงเฉินนำกระเป๋าสะพายใส่ไว้ที่หลัง จากนั้น เขาเดินออกจากห้อง และลงไปยังชั้นล่างของคอนโดในทันที
เมื่อเขาก้าวออกมาที่หน้าคอนโด ใบหน้าที่คุ้นเคยก็มารีบวิ่งมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ มายืนขวางหน้าของฉิงเฉินไว้
“เมื่อวานแกทำแสบนักนะ ไอ้สารเลว!” เสียงเย็นชาดังออกมา คนตรงหน้าของฉิงเฉินตอนนี้ มีใบหน้าที่ปูดบวมเหมือนหัวหมู เขาก็คือฉงหม่าคนที่เป็นยามเมื่อคืนที่ถูกฉิงเฉินตบไป
ฉิงเฉินมองฉงหม่าและยิ้มขึ้น “คุณเป็นใคร?”
“แก!” ฉงหม่ารู้สึกโกรธมากขึ้นในทันที “แกกล้าลืมบิดาคนนี้!”
“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? ผมจำไม่เคยได้ว่าเคยพบคุณมาก่อน” ฉิงเฉินส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้ แน่นอนว่าเขาจำยามคนนี้ได้ แต่ที่เขาพูดออกมาแบบนี้ เพียงเพื่อยั่วโมโหอีกฝ่ายเท่านั้น
“ดี! ดีมาก แกกล้าลืมบิดาคนนี้ แต่บิดาคนนี้จะทำให้แกจำได้เอง พี่กั้วรบกวนพี่ด้วย” ฉงหม่ากัดฟันแน่น เขาโกรธแค้นฉิงเฉินเป็นอย่างมาก ที่ทำให้เขาถูกไล่ออกจากงาน และที่สำคัญคือฉิงเฉินทำร้ายเขา จนหน้าปูดบวมเป็นหัวหมู
“นี่เหรอ? คนที่น้องหม่าอยากให้พี่จ้าวกั้วคนนี้จัดการ?” ทันใดนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งอายุอยู่ในช่วง 28-29 ปี เดินเข้ามา เขาไว้ผมทรงโมฮอกและย้อมสีเหลืองทอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาคืออันธพาลประจำถิ่น
“ใช่ครับพี่กั้ว ขอเพียงพี่จัดการมันให้ผม เงิน 1 หมื่นหยวนที่ผมตกลงไว้จะเป็นของพี่ทันที”
ความจริงฉงหม่าเป็นชายวัยกลางคนอายุ 40 แต่เขาก็ไม่อายปากเลยแม้แต่น้อย ที่จะเรียกจ้าวกั้วที่อายุน้อยกว่าว่าพี่
จ้าวกั้วพยักหน้าพอใจกับเงินที่ได้ และหัวเราะออกมาอย่างน่ารังเกยจ “ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องเล็กน้อย เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะหักกระดูกขาของมันสักสามท่อน”
ฉิงเฉินมองไปที่จ้าวกั้วเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ทำสิ่งใดนอกจากยิ้มออกมาเท่านั้น สำหรับเขาแล้วจะจ้าวกั้วหรือจ้าวไหนก็ไม่อยู่ในสายตาทั้งนั้น
หากเขาลงมือเกรงว่าซากศพของอีกฝ่ายก็ยากที่จะได้กลบฝัง เพราะมันจะไม่หลงเหลือเศษซากใดเลย!
“ถ้าไม่อยากตาย ตามบิดาคนนี้มา” จ้าวกั้วมองไปที่ใบหน้าของฉิงเฉิน และพูดข่มขู่ออกมาอย่างชัดเจน ภายในตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
ทันใดนั้นใบหน้าของฉิงเฉิน ก็แสดงออกถึงความหวาดกลัว และพยักหน้าหลายครั้ง แน่นอนว่าเขาไม่ได้หวาดกลัวจริงๆ เขาเพียงกำลังแสดงให้เหมือนหมูที่รอจะกินเสือ
“ถุย! ไอ้กระจอก นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็สวะดีๆนี่เอง รีบตามพี่กั้วมา บิดาคนนี้จะร่วมหักกระดูกแกด้วย!” เมื่อเห็นว่าฉิงเฉินแสดงออกถึงความหวาดกลัว ฉงหม่าก็กลายเป็นฮึกเฮิม เขาถ่มน้ำลายออกมาเสียงดัง
ฉิงเฉินได้เดินตามพวกเขาทั้งสองคนเข้าไปในซอยที่ไร้ผู้คน ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากคอนโดมิเนียมซูฉาง
“คุกเข่าลงให้บิดาคนนี้หักกระดูก!” เพียงเข้ามาถึงซอยไร้ผู้คน ฉงหม่าตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เห็นได้ชัดว่าเขาแทบจะทนไม่ไหวที่จะได้ทำให้ฉิงเฉินชดใช้
ปั้ก!
แต่หลังจากฉงหม่าตะโกนจบ ร่างของเขาก็ถูกส่งปลิวออกไปด้วยเท้าของฉิงเฉิน เขายกเท้าเตะไปที่หน้าอกของฉงหม่า จนปลิวกระเด็นออกไป ไม่นานเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือดก็ดังก้องขึ้น
“อ้ากกก!”
“แก!” จ้าวกั้วตกใจมาก เขามองไม่ทันแม้แต่น้อยว่าฉิงเฉินทำอะไรกับฉงหม่า ถึงได้กระเด็นออกไปจนชนกำแพง แต่เขาไม่สนใจมาก รีบพุ่งเข้ามา พร้อมกับหมัดชกมายังใบหน้าของฉิงเฉิน
กร๊อบ!
แต่หมัดของจ้าวกั้ว เหมือนกับได้ชกกับเหล็ก หมัดของเขาไม่เพียงไม่ถึงใบหน้าของฉิงเฉิน แต่กลับถูกบล็อกด้วยมือของฉิงเฉินแทน และมันทำให้มือของเขาหัก
“อ้ากกก!” จ้าวกั้วแผดร้องออกมาในทันที พร้อมๆกับถอยไปด้านหลัง และใช้มืออีกข้างกุมมือของตัวเองที่หัก
จบบทที่ 14

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14 : จ้าวกั้ว

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14 : จ้าวกั้ว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้