ตอนที่12 ปริศนาเงาดำ
แสงแดดที่อบอุ่นของยามเช้าวันใหม่ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้และห้อมล้อมไปด้วยูเาไห่เฉียงปีศาจเงานอนอยู่ใต้พุ่มไม้ใหญ่
“มันช่างดียิ่งนักข้าว่าต้องเป็พวกเ้าแน่ๆ เลย ข้าจะไม่เปลี่ยนใจอีกแล้วรู้หรือไม่ว่าข้ารอเวลานานนี้มานานมากแล้ว พวกเ้าเป็บททดสอบของข้าพวกเ้าทั้งสองต่างเข้าเงื่อนไขบททดสอบของข้าทุกข้อและในที่สุดวันนี้ภารกิจของข้าก็ใกล้สำเร็จแล้วสินะ
อากาศที่สดชื่นแบบนี้! ต้าหลงหลิวเฟย ฮ่า ฮ่า ข้าช่างมีความสุขเสียจริง
เฮ้อ! อากาศช่างวิเศษเสียจริง
แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมายังห้องไม้ไผ่ หญิงสาวได้นอนหลับเหงื่อไหลรินตกลงมาที่หน้าผาก หญิงสาวรู้สึกกระสับกระส่ายไปมาทำไมข้าถึงได้มาอยู่กลางทะเลแบบนี้ทำไมรอบตัวข้าถึงได้มีแตู่เาล้อมรอบตัวข้าไปหมด ข้ารู้สึกอึดอัดเหลือเกิน ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกินแม่ของข้าอยู่ที่ไหนกันนะ หญิงสาวหลับตา แต่น้ำตารินไหลลงมาอาบแก้มขาวนวลอดีตที่ผ่านมาของข้า ข้าหิว หมั่นโถวข้าที่อร่อยที่สุดคงเป็หมั่นโถวที่เหลือตามข้างทางสินะ ฮือ ๆ หญิงสาวร้องไห้ น้ำตาไหลพราก หลิวเฟยได้ลืมตาขึ้นมาเหงื่อที่ไหลทั่วใบหน้า มันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่ ทำไมตอนนี้ข้ารู้สึกร้อนรุ่มอึดอัดไปหมดเลย หญิงสาวได้ลุกขึ้นจากเตียง มือปาดเหงื่อ รวบรวมสติว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“ที่นี่ คือ ที่ไหนกัน”
“หลิวเฟย เ้าตื่นหรือยัง?”
“ข้า ไห่เฉียง?” ก๊อก ก๊อก
“เ้ามีอะไรหรือ?” หญิงสาวขมวดคิ้วถาม...
“เ้าออกมาข้างนอกสิ อากาศมันช่างเย็นสบายเหลือเกิน”
แอ๊ด...หญิงสาวได้เปิดประตูออกไปด้านนอก กลิ่นดอกเหมยสีชมพูสลับขาวส่งกลิ่น ช่างหอมเหลือเกินยามเช้าที่แสนอบอุ่นจากแสงสว่างที่อยู่เบื้องต้นสายตาที่มองไปยังเบื้องหน้าต้นไม้น้อยใหญ่เรียงรายสลับกันไปมามันช่างอากาศสดชื่นจริงๆ แต่ทำไม .....ข้างในตัวข้าถึงได้ดูร้อนรุ่มเหลือเกิน
“ที่นี่ คือ ที่ไหนหรือ ไห่เฉียง?”
“นี่ คือบ้านในชนบทของ คุณชายหวัง เ้าสลบไปเมื่อคืนเลยไม่รู้สินะ”
“เ้าเป็อย่างไรบ้าง?” หลิวเฟย
เสียงเรียกทำให้หญิงสาวหันกลับไปมอง
“เ้าละต้าหลง เ้าเป็อย่างไรบ้าง?”
อืม ... “ข้ารู้สึกว่าตอนนี้ร่างกายข้าแข็งแรงมากพอสมควรแต่ทำไมดูสีหน้าเ้าไม่ค่อยดีแบบนี้ เ้าเป็อะไรหรือไม่”ต้าหลงถามหญิงสาวด้วยความเป็ห่วง
“ ข้าไม่เป็ไรหรอก ”
“เอาละ เอาละ พวกเ้า ข้ารู้สึกหิวแล้ว มาๆ มากินข้าวกันก่อนเถอะนะเดี๋ยวเราจะต้องเดินทางกันต่อ”
ณ เมืองอีกฟากฝั่งอันไกลโพ้น ท่ามกลางหุบเขาที่สูงใหญ่ขาวโพลนไปด้วยหิมะสีขาว “เมืองตงหวิน”
“ท่านหญิง ลู่เฟิงขอรับ”
“ตอนนี้สายข่าวของข้าได้รายงานมาว่าเผ่าจิ้งจอกเก้าหางเหมือนจะสงสัยว่าเ้าสำนักเหวิ่นจิง ได้ฆ่าธิดาของตนตายที่เมืองหยางชิง พวกเราจะทำอย่างไรดีขอรับตอนนี้เ้าสำนักก็กำลังเข้าฌานอยู่หากเซียนท่านอื่นถามมาพวกข้าจะตอบว่าอย่างไรดีขอรับ”
“เ้าสำนักเหวิ่นจิงเข้าฌานอยู่ตลอดเวลาจะมีเวลาที่ไหนไปจับธิดาเผาจิ้งจอกเก้าหาง แล้วเหตุผลอันใดที่ ท่านพี่ของข้าถึงต้องไปฆ่านางละ”
“ ไม่ใช่เพราะราชันหมาป่าหรอกหรือ ที่เป็คนฆ่านางตาย”
“เหตุผลนี้ คือสิ่งที่เ้าจะต้องตอบใช่หรือไม่”
“ ขอรับ ”
ลู่เฟิง เ้าสำนักเมืองตงหวิน น้องสาวของลู่หลานโกรธแค้นที่พี่สาวของตนโดนทำร้ายมาพร้อมคนรัก ซึ่งตอนนี้ได้เข้าฌานเพื่อรักษาตนเองที่เกิดจากการบอบซ้ำทั้งร่างกายและจิตใจ ใครก็ตามที่ทำร้ายพี่ข้า ต้องชดใช้เช่นกัน
เจียงหยาได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามค่ำคืนตรงระเบียงที่พักของคุณชายหวังในเมืองชนบท หญิงสาวได้มองไปยังรอบๆทั่วเรือนนอนมือสองข้างได้กอดประสานไว้ที่อก ผ้าคลุมไหล่ที่เบาบางได้พัดปลิวเป็ริ้วๆตามแรงลมยามค่ำคืน แสงหิ่งห้อยรำไรๆ ลมพัดเย็นโชยมา กลิ่นดอกเหมยยามค่ำคืนช่างหอมคละคลุ้มรู้สึกว่าไม่ได้สดชื่นแบบนี้มานานมากแล้ว
“เมื่อครู่ข้าเจอหลิวเฟย ดูสีหน้านางดีขึ้นมากแล้ว”เจียงหยาได้หันไปมองตามเสียงที่มา
“เจียงหยายิ้ม...น้องสาวของข้าคนนี้คงหาคนที่รักษานางได้แล้วกระมัง”
“เ้าหมาป่าตัวนี้นับวันจะเหมือนมนุษย์จริงๆเข้าแล้วสินะ”
“ใช่ เมื่อเราเจอคนที่ใช่บางทีก็อาจจะทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนไปในทางที่ดีได้เช่นกัน”
“เหมือนที่ข้าได้เจอเ้าใช่หรือไม่”
“ เจียงหยาข้าขอบใจเ้านะที่ทำให้ข้าเป็คนดีขึ้นมาได้แบบนี้”หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มแล้วยิ้มด้วยความรู้สึกดี
“แล้วพวกเราทั้งหมดจะวางแผนไปทางไหนกันต่อดีหลังจากตอนนี้เมือง หยางชิง ได้โดนทำลายไปบางส่วน”
“เมื่อ่สายข้าได้เข้าไปที่ตลาดได้ยินพวกชาวบ้านต่างจับกลุ่มคุยกันว่าที่เมืองหยางชิงและธิดาเผ่าจิ้งจอกตายเป็เพราะราชันหมาป่า”
“ข้าว่าแล้ว ว่าเื่นี้ต้องเกิดขึ้น!”
“แล้วเ้าจะทำอย่างไรต่อข้าคงปล่อยเื่นี้ไว้ไม่ได้แน่ ๆ ที่คนดี ๆ กลับต้องมาถูกใส่ร้ายแบบนี้ พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางไปยังเผ่าจิ้งจอก”
“งั้นข้าจะไปกับเ้านะ เพราะตอนนี้ข้าก็ไม่มีบ้านที่ไหนให้กลับอีกแล้วเ้ายินดีให้ข้าเป็เพื่อนร่วมเดินทางกับเ้าด้วยได้หรือไม่”เจียงหยามองหน้าคุณชายหวัง และยิ้มด้วยความดีใจและยินดี ทั้งสองต่างมองหน้ากันสายตาที่ส่งถึงกัน บ่งบอกถึงความรักและความเป็ห่วงเป็ใยยิ่งนัก
“นี่ท่านพี่เจียงหยาจะออกเดินทางไปที่เผ่าจิ้งจอกจริงๆหรือเ้าคะ”
ต้าหลงและหลิวเฟยได้ออกเดินทางมาส่ง เจียงหยาและคุณชายหวัง ที่ปากทางหมู่บ้านชนบท “ข้าไม่อยากให้พี่ไปเลยมันจะเป็อันตรายหรือไม่เ้าคะ”
“ข้าไม่ได้ปล่อยให้นางไปคนเดียวสักหน่อยนะ” คุณชายหวัง เอ่ยออกมา
“เอาละ เอาละ เ้าไม่ต้องเป็ห่วงพี่พี่คุ้นชินกับเผ่าจิ้งจอกเป็อย่างดี เ้าไม่ต้องเป็ห่วง เ้านั้นแหละที่ต้องดูแลตัวเองให้ดีอาการเ้าตอนนี้ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่”
“อืม...ก็เหมือนดีขึ้นแล้วเ้าค่ะ แต่ท่านพี่ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ”
“ ข้าไปก่อนนะ” หลิวเฟยและเจียงหยาต่างสวมกอดกันด้วยความรัก
“คุณชายต้าหลงข้าอยากจะขอเตือนท่านหากจะออกจากหมู่บ้านชนบทนี้ พวกท่านห้ามไปทางทิศเหนือนะขอรับ”
“ได้ข้ารับปากท่าน” ต้าหลงรับรู้ได้ว่าสิ่งที่คุณชายหวังเตือนมาคงไม่ดีแน่
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัว”
ว่าแล้วเจียงหยาและคุณชายหวัง ได้ออกเดินทาง
ตกดึกในยามที่เงียบสงัด ทุกคนต่างพากันไปพักผ่อนเหงื่อที่ไหลรินตกลงมาที่หน้าผาก หญิงสาวรู้สึกกระสับกระส่ายไปมาทำไมข้าถึงได้มาอยู่กลางทะเล แบบนี้อีกแล้ว หลิวเฟย!หลิวเฟย! หญิงสาวลืมตาตื่นมา เห็นต้าหลงอยู่ใกล้ๆ
“เ้าเป็อะไรไปหรือ”ข้าได้ยินเสียงเ้าร้องไห้ เลยเข้ามาดู
“ต้าหลงข้าเป็อะไรไม่รู้ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าภายในร่างกายข้ามันร้อนรุ่มไปหมดเลย”
หรือ!..เป็เพราะมนต์ดำของข้าที่ข้าให้เ้าไปหรือเปล่านะ? ไห่เฉียง เอ่ยขึ้น
“แล้วเหตุใดหลิวเฟย ถึงได้มีมนต์ดำของเ้าได้!” ต้าหลงได้เอ่ย ถาม
หลิวเฟยและไห่เฉียงต่างมองหน้ากระอักกระอวนก็ตอนที่พวกเราไปนำเขี้ยวพญาเพลิงมาให้เ้าไงล่ะ หลิวเฟยเพลี้ยงพล้ำเ้าปีศาจข้าก็เลย ปล่อยมนต์ดำไปให้หลิวเฟย
“นี่เ้า”
“เ้ารู้หรือไม่ว่ามันอันตรายมากแค่ไหนเพราะในตัวเ้ามีพลังิญญาของเหล่าพวกปีศาจมามากขนาดไหนแล้วนี่เ้ายังไปรับมนต์ดำจากเ้าปีศาจเงามาอีก ก็ถ้าข้าไม่รับมนต์ดำจากไห่เฉียงมาแล้วข้าจะนำเขี้ยวพญาเพลิงมาให้เ้าได้อย่างไรเล่า หลิวเฟย แย้งขึ้นมา!
สายตาของต้าหลงที่มองมายังหญิงสาวจ้องหญิงสาวไม่กระพริบ ดุดัน พร้อมที่จะบีบคอให้ตายคามือโมโหที่หญิงสาวถึงขนาดเอาชีวิตของตัวเองมาแลกเพื่อตน
“ข้าขอสั่งเ้านะหลิวเฟย ว่าต่อไปเ้าห้ามทำแบบนี้อีกคำพูดที่ดุดันแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกเป็ห่วงหญิงสาวตรงหน้ายิ่งนักหลิวเฟยสะอื้นออกมาเบาๆ รู้ว่าสิ่งที่ต้าหลงพูดออกมามันอาจจะดูร้ายแต่เขาก็คงเป็ห่วงข้าสินะ ...
“พวกเ้าข้าว่าเรากลับออกไปจากป่าแห่งนี้กันดีกว่าเราแค่เดินออกมาจากหมู่บ้านมาแค่นิดเดียว แต่ข้ารู้สึกว่ามันแปลกๆไป แล้วอีกอย่างคุณชายหวังได้เตือนเอาไว้แล้ว ว่าเราไม่ควรมาทางทิศเหนือ ตอนนี้ใกล้จะมืดค่ำเต็มทีแล้ว สองข้างทางก็ดูสลัวๆมีแต่เมฆหมอกปกคลุมตลอดทาง” ต้าหลง เอ่ยออกมา
“ทำไมทุกคนถึงเงียบแบบนี้ ข้ามองไม่เห็นพวกเ้าเลยนะ
“ ต้าหลง หลิวเฟย พวกเ้าได้ยินข้าหรือไม่”
ไห่เฉียง! ไห่เฉียง!“เ้าได้ยินข้าไหม?”
“ เ้าอยู่ไหน ข้ามองไม่เห็นเ้าเลย” ต้าหลง แล้วไห่เฉียงล่ะ เขาอยู่ไหนกัน หรือเราจะพลัดหลงกันแล้วทำอย่างไรดี หมอกที่หนาขนาดนี้เราจะหาเขาเจอได้อย่างไร
ั์ตาสีแดงเข้มที่แอบแฝงตนอยู่ที่รากเหง้าต้นไม้ใหญ่จับจ้องมองมายังเสียงที่ได้ยิน
“ไห่เฉียง เ้าอยู่ไหน ”หลิวเฟยและต้าหลงได้วิ่งออกตามหา
สายตาสีแดงกลับกลอกกลิ้งหมุนรอบทิศทางกำลังแอบจ้องมองโดยที่ทั้งสองต่างไม่รู้ตัวทุกการเคลื่อนไหวของหลิวเฟยและต้าหลง กำลังตกอยู่ในสายตาของสิ่งแปลกประหลาด “ทำไมต้นไม้พวกนี้ถึงได้ดูแปลกยิ่งนักนะเหมือนพวกมันกำลังมองมาทางข้าล่ะ”ต้าหลงเ้ารู้สึกเหมือนข้าหรือไม่?
“อืม...เ้าระวังตัวให้ดีนะหลิวเฟยตอนนี้เราเข้ามาในป่าหมอกเมฆาโดยไม่รู้ตัวเข้าแล้ว”
“ป่าหมอกเมฆาอย่างนั้นหรือ?”
เสียงโหยหวนได้ดังมาเป็ระลอกๆ “ ทำไมในนี้ถึงมีแต่หลุมฝังศพทั้งนั้นเลยต้าหลงมองรอบๆบริเวณป่าหมอกเมฆาทำไมมันดูเหมือนสุสานร้างขนาดนี้นะ”สายตาที่ต้าหลงมองด้านหน้าตอนนี้สุดลูกหูลูกตา มีแต่หลุมฝังศพเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด
“ป่าแห่งนี้มันน่าสนใจดีนะเนี่ย แต่ข้าก็ไม่อยากเอาชีวิตข้ามาทิ้งไว้ที่นี่นะ” “หลิวเฟย เ้าอยู่ไหนกัน” ไห่เฉียงหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงอะไรบ้างอย่างดังขึ้นที่พุ่มไม้อาเฉียง! อาเฉียง!
ไห่เฉียงได้เดินตามเสียงที่เรียกหาตนจ้องมองไปยังต้นไม้ใหญ่ทีมีหนามแหลมคมล้อมรอบไปทั่วทำไมข้าถึงได้ยินเสียงมาจากในต้นไม้ใหญ่กันนะ อาเฉียง!ั์ตาของไห่เฉียงตอนนี้ เหมือนกำลังโดนมนต์สะกดเข้าไปแล้ว ด้วยสายตาที่เลื่อนลอยไม่มีสติ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ เข้าไปทุกที
“ ท่านแม่ ! ท่านแม่! ลูกจ้า เรามาเล่นซ่อนแอบกัน เดี๋ยวแม่จะตามหาลูกเอง”ชายหนุ่มเหมือนตกอยู่ในภวังค์ที่ลึก... ท่านแม่
พรึบ! ชายหนุ่มนิ่งเงียบ สายตาที่แข็งกระด้างคลี่ยิ้มมุมปากเบาๆ
“ ได้ขอรับ”งั้นเรามาเห็นซ่อนแอบกัน
ต้าหลงและหลิวเฟย ยิ่งเดินก็ยิ่งลึกเข้าไปเรื่อย ๆ หมอกหนาเสียเหลือเกินทำไมรอบตัวมันรายล้อมไปด้วยหมอกดำทมิฬ ต้นไม้น้อยใหญ่ที่มีเถาวัลย์เต็มไปหมด “เหมือนทุกอย่างกำลังจับจ้องมาที่ข้ากับเ้านะ” ต้าหลง
“เ้าอยู่ใกล้ๆข้านะหลิวเฟย ห้ามห่างจากตัวข้าเด็ดขาด” หญิงสาวได้ชะโงกหน้ามองใบหน้าที่พูดจาดุดันคู่นั้น “ทำไมข้ารู้สึกว่าท่านเป็ห่วงข้าถึงเพียงนี้ ”(หญิงสาวแอบพูดอยู่ในใจ)ยิ้มให้ชายหนุ่มที่ตนกำลังเดินเกาะแขนด้วยความหวาดกลัว
“ อืม...ข้ารู้” หลิวเฟย เอ่ยออกมา
นั้นมันมนต์ดำนี่ เถาวัลย์น้อยใหญ่กำลังคลืบคลานขึ้นสู่ยอดต้นไม้สูงปกคลุมไปทั่วผืนป่าต่างดูยั้วเยี้ยะ เหมือนงูกำลังกอดรัดกัน เต็มไปหมด
เรามาเล่นซ่อนแอบกันดีกว่า พวกเ้าตามข้ามา หาข้าให้เจอไม่งั้นพวกเ้าจะต้องตายทั้งหมด เสียงปริศนาที่ดังขึ้นทั่วผืนป่ากองเถาวัลย์มหึมาต่างกอดรัดพันต้นไม้ใหญ่ทั่วป่าทำให้ตอนนี้เบื้องหน้ามีแต่เถาวัลย์กระจายเต็มไปหมด มา มาเล่นซ่อนแอบกัน หนึ่ง สอง สาม ....
แย่แล้ว! แย่แล้ว!พวกเราวิ่งกันก่อนเถอะ เถาวัลย์ต่างเลื้อยไล่ตามต้าหลงและหลิวเฟย
เอ๊ะ! ทำไมข้าได้ยินเหมือนเสียงของไห่เฉียงเลยนะทำไมพวกเราวิ่ง แล้วมันกลับมาที่เดิมละ นี่มันเขาวงกตชัดๆเลย เร็วหลิวเฟยเร่งตามหาไห่เฉียงให้เจอ อาจจะตกอยู่ในอันตราย ทั้งสองต่างจับมือกันและกันพวกเถาวัลย์มันใกล้เรามาทุกทีแล้ว เร็วเข้า!
ย๊าก!! ต้าหลงและหลิวเฟย ได้ตกลงไปในหลุมดำั์
“ไห่เฉียง! หลิวเฟยได้เจอชายหนุ่มที่ตอนนี้เหมือนไม่มีสติใดๆเ้าอยู่นี่เองหรือพวกเราตามหาเ้า”ไห่เฉียงโดนมนต์สะกดทำให้ตอนนี้ไม่รับรู้ใดๆ ทั้งสิ้น ด้วยอาคมของเ้าป่าหมอกเมฆาแห่งนี้ต้าหลงได้ใช้คาถาอาคมเพลิงมรกต ทำให้ไห่เฉียงมีสติกลับมาอีกครั้ง
“พวกเ้า! ต้าหลง หลิวเฟยทำไมข้าถึงมาอยู่ตรงนี้ได้”
“ เอาล่ะค่อยมาว่ากันตอนนี้เงาปริศนาเต็มทั่วป่าไปหมดแล้ว พวกเ้าเร่งมาหลบหลังข้า!” ต้าหลง ได้ดึงดาบสังหารมารขึ้นมา
“วันนี้ ข้าจะต้องช่วยคนพวกนี้ให้จงได้ ไม่ว่าพวกเงาดำพวกนี้จะเป็ใคร” ต้าหลงได้นำเืที่หลิวเฟยเคยให้ไว้เมื่อครั้งก่อนออกมาผสานให้เืสีแดงสดผสานเข้ากับกระบี่สังหารมาร ลูบไล้ไปที่ดาบ แสงสว่างสีทองประกายได้โผล่ออกมาทั่วดาบเล่มนี้
“กระบี่สังหารมาร! จงฟังข้า วันนี้ข้าขอสั่งให้เ้า จัดการเงาดำตรงหน้าข้าเดี๋ยวนี้” หลังสิ้นเสียงสั่งการขอต้าหลง แสงสว่างก้อนใหญ่วิ่งตรงไปยังกลุ่มเงาดำทมิฬ ที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า
ตู้ม !เงาดำแตกกระจายเป็เสี่ยงๆ เหมือนผงธุลีปลิวล่องลอยลงสู่พื้นดิน เ้าปีศาจที่แอบซุ่มดูที่โคนต้นไม้ใหญ่ก็กลับกลายเป็รากเหง้าของต้นไม้ดั่งเดิม
ไห่เฉียง!
“ เสียงนี้เป็ใครกันนะทำไมมันแว่วอยู่ในหูข้าตลอดเวลาแบบนี้ ไห่เฉียงรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ”
“พวกเ้ารอข้ากลับมานะ”พลันไห่เฉียงได้หายตัวไปในพริบตา นี่เ้า!สถานการณ์แบบนี้เ้ายังคิดที่จะหนีไปเอาตัวรอดคนเดียวหรือ
“เ้าไม่เป็ไรใช่หรือไม่ต้าหลง?” ร่างหนาได้เข้ามาโอบกอดหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเป็ห่วงทันใดนั้นร่างชายหนุ่มก็ได้ฟุบหมดสติไปในอ้อมกอดของหญิงสาว “ต้าหลง”
![[จบ] ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747306204_88552006.webp)
11K
![ระบบเวลา[ time system ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1584979997_34003743.webp)
![[อ้อแอ้อู้โอ้ว!] พ่อของข้าคือผู้กล้าอันดับหนึ่ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3efa93075e69b069983b17f5cb1574d9.webp)
