ท้องพระโรงใหญ่แห่งแคว้นโจวถูกประดับประดาอย่างงดงามด้วยผ้าไหมสีแดงสดและทองอร่ามเหล่าขุนนางและแขกผู้มีเกียรติต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหรามาร่วมเป็สักขีพยานในพิธีอภิเษกสมรสระหว่างแม่ทัพเกาเฟยฉีและองค์หญิงสามโจวฟางเซียน
ภายในห้องแต่งตัวที่หรูหราโจวฟางเซียนนั่งสงบนิ่งปล่อยให้สาวใช้ประจำตัวแต่งองค์ทรงเครื่องให้อย่างประณีตบรรจงชุดเ้าสาวสีแดงสดปักดิ้นทองอร่ามขับให้ผิวพรรณของนางดูผุดผ่องราวกับหยก
ทว่าบรรยากาศอันเงียบสงบกลับถูกทำลายลงเมื่อองค์หญิงเจ็ด โจวฟางหรูและไป๋หลี่เมิ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มเย็นะเื
"พี่สาม ดูเ้าสิ วันนี้เ้าช่างงดงามเสียจริง"โจวฟางหรูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเสียดสี"น่าเสียดายที่เ้าต้องแต่งงานกับคนเถื่อนไร้อารยธรรมเช่นเกาเฟยฉี"
โจวฟางเซียนเม้มริมฝีปากแน่นนางพยายามสงบสติอารมณ์และไม่ตอบโต้
ไป๋หลี่เมิ่งแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย"องค์หญิงสาม ท่านคงไม่ลืมเื่ราวในอดีตใช่ไหม"นางพูดพร้อมกับชี้ไปที่ปิ่นปักผมอันงดงามบนศีรษะของตัวเอง"ปิ่นปักผมอันนี้ช่างคุ้นตาจริงๆ ใช่ไหม"
โจวฟางเซียนรู้สึกใจหายวาบนางจำได้ดีว่าปิ่นปักผมอันนี้เป็ของที่เย่ซีเฉินเคยมอบให้กับนางเป็ของขวัญมาก่อนเมื่อนานมาแล้วและนางไม่เข้าใจว่าภายหลังนั้นเขาขอทวงคืนปิ่นปักผมอันนี้กลับคืนไปเพื่ออะไร?
"นี่เป็ของขวัญที่เสนาบดีเย่มอบให้หม่อมฉันเอง"ไป๋หลี่เมิ่งพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ "ข้าแค่บอกเขาว่าข้าอยากได้ของแทนใจที่เป็ของท่านแม่ของเขาเขาเลยเอาปิ่นอันนี้ที่ท่านเคยมอบให้องค์หญิงใหญ่คืนมา แล้วก็ยกให้หม่อมฉัน"
โจวฟางเซียนกำมือแน่นจนรู้สึกได้ถึงเล็บที่จิกเข้าไปในเนื้อความโกรธ ความเสียใจและความผิดหวังถาโถมเข้ามาในใจของนางราวกับคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาชายฝั่งนางพยายามอย่างสุดกำลังที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้
"พี่สาม ท่านคงไม่โกรธเสนาบดีเย่หรอกนะเ้าคะ" โจวฟางหรูพูดเสริม"ท่านก็รู้ว่าเขารักใคร่ไป๋หลี่เมิ่งมากแค่ไหน"
โจวฟางเซียนไม่ตอบนางเพียงแค่มองไป๋หลี่เมิ่งด้วยสายตาเ็า
ไป๋หลี่เมิ่งยิ้มเยาะ"องค์หญิงสาม ท่านคงไม่คิดว่าแม่ทัพเกาจะรักท่านจริงหรอกนะเพคะ เขาคงแต่งงานกับท่านก็เพราะคำสั่งของฮ่องเต้เท่านั้น"
"พอได้แล้ว!" โจวฟางเซียนตวาดเสียงดังนางไม่สามารถทนฟังคำพูดดูถูกเหยียดหยามเหล่านี้ได้อีกต่อไป
"พวกเ้าออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้!" นางชี้นิ้วไปที่ประตู
โจวฟางหรูและไป๋หลี่เมิ่งมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาอย่างสะใจ
"พี่สาม ท่านอย่าโมโหไปเลย" โจวฟางหรูพูด "พวกข้าก็แค่หวังดีอยากเตือนสติท่านเท่านั้น"
"ใช่เพคะ องค์หญิงสาม" ไป๋หลี่เมิ่งเสริม"ท่านควรจะยอมรับความจริงเสียทีว่าท่านไม่มีทางได้หัวใจของใครได้ทั้งเสนาบดีเย่และแม่ทัพเกา ไม่มีใครยอมมอบใจให้ท่านหรอก"
"ออกไป!" โจวฟางเซียนะโเสียงดัง
โจวฟางหรูและไป๋หลี่เมิ่งยิ้มเยาะอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป
โจวฟางเซียนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้รู้สึกเสียใจและผิดหวังอย่างมาก นางไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงต้องทำร้ายจิตใจของนางขนาดนี้
ในขณะที่นางกำลังร้องไห้อยู่นั้นสาวใช้ประจำตัวก็เดินเข้ามาหา
"องค์หญิง ท่านไม่เป็ไรนะเพคะ" สาวใช้ถามด้วยความเป็ห่วง
โจวฟางเซียนส่ายหน้า"ข้าไม่เป็ไร" นางตอบเสียงแ่
สาวใช้ประจำตัวเช็ดน้ำตาให้นาง"องค์หญิง ท่านอย่าร้องไห้เลยเพคะ วันนี้เป็วันมงคลของท่าน"
โจวฟางเซียนพยักหน้านางสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน
"เ้าช่วยข้าแต่งตัวต่อเถอะ" นางพูด
สาวใช้ประจำตัวยิ้มออกมา"เพคะ องค์หญิง"
นางเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ บัดนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว
"ข้าจะไม่ยอมแพ้" นางพึมพำกับตัวเองเสียงแ่"ข้าจะต้องเข้มแข็งและมีความสุขให้จงได้"
ไม่นานนักเสียงพูดของคนดังขึ้นจากด้านนอกประกาศให้รู้ว่าถึงเวลาที่เ้าบ่าวจะมารับเ้าสาวแล้วโจวฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง เตรียมพร้อมสำหรับก้าวต่อไปในชีวิตของนาง
เกาเฟยฉีสง่างามในชุดแต่งงานสีแดงสดที่ตัดเย็บอย่างประณีตด้วยดิ้นทองอร่ามใบหน้าคมคายของเขาแสดงถึงความเคร่งขรึม ข้างกายเขาองค์หญิงโจวฟางเซียนงดงามราวกับเทพธิดาในชุดเ้าสาวสีแดงที่ปักลวดลายด้วยดิ้นทองอย่างวิจิตรบรรจงแม้ผ้าคลุมหน้าสีแดงจะปิดบังใบหน้างดงามของนางไว้แต่ก็ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นและประหม่าที่เปล่งประกายออกมาจากดวงตาของนางได้
ฮองเฮาเสิ่นอวี้ในชุดสีทองอร่ามเดินเข้ามาหาลูกสาวสุดที่รักด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข นางโอบกอดโจวฟางเซียนไว้แนบอกก่อนจะหันไปกล่าวกับเกาเฟยฉีด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "อาฉี น้าฝากน้องด้วยนะเซียนเอ๋อร์อาจจะดื้อไปบ้าง แต่นางเป็คนมีเหตุผล"
เกาเฟยฉียิ้มรับคำของฮองเฮา"กระหม่อมจะดูแลองค์หญิงเป็อย่างดีพ่ะย่ะค่ะ"
เ้ากรมพิธีการก้าวออกมาประกาศเริ่มพิธีเสียงกลองและฆ้องดังขึ้นพร้อมกันเหล่าขุนนางและแขกผู้มีเกียรติต่างยืนขึ้นแสดงความเคารพบ่าวสาวคุกเข่าลงคำนับฮ่องเต้ ฮองเฮา และพระบรมวงศานุวงศ์ ก่อนจะหันมาคำนับกันเอง
จากนั้นเกาเฟยฉีและโจวฟางเซียนก็เดินไปขึ้นเกี้ยวที่จอดรออยู่ด้านนอกท้องพระโรงเกี้ยวถูกประดับประดาอย่างงดงามด้วยดอกไม้หลากสีสัน
ขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นเกี้ยวเย่ซีเฉินเดินเข้ามาหาเกาเฟยฉีด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "ขอให้พวกท่านรักกันนาน ๆได้เห็นองค์หญิงพบคนที่จริงใจ ข้าล้วนยินดี"
โจวฟางเซียนกำลังจะเอ่ยปากตอบชายหนุ่มแต่เกาเฟยฉีกลับบีบมือของนางไว้แน่นสายตาของเขามองตรงไปยังเย่ซีเฉินอย่างไม่เกรงกลัว "ซีเฉิน เ้าไม่ต้องห่วงพวกข้าย่อมมีความสุขอยู่แล้ว ขอบคุณสำหรับคำอวยพร นางเป็ภรรยาของข้าชาตินี้ทั้งชาติข้าจะมีนางเพียงหนึ่ง ไม่มีสอง"
เมื่อกล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็ช้อนร่างบางขึ้นด้วยท่าเ้าสาวเดินตรงไปยังเกี้ยวสีแดงหลังใหญ่
ขบวนเกี้ยวเคลื่อนตัวไปตามถนนหลวงอย่างเชื่องช้าท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของชาวเมืองที่มาร่วมอวยพรให้กับคู่บ่าวสาวดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
ทว่าความสุขนั้นกลับต้องสะดุดลงกลางคัน เมื่อเกี้ยวหยุดลงอย่างกะทันหันราวกับมีบางสิ่งขวางทางอยู่ โจวฟางเซียนที่นั่งอยู่ภายในขมวดคิ้วด้วยความสงสัยนางพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากภายนอก
"องค์หญิง โปรดลงจากเกี้ยวด้วย"
โจวฟางเซียนทำตามอย่างว่าง่ายแต่ยังไม่ทันที่เท้าของนางจะแตะพื้นเกาเฟยฉีก็ช้อนตัวนางขึ้นอุ้มไปวางบนหลังม้าคู่ใจของเขาอย่างรวดเร็ว
"ตัวข้าเป็แม่ทัพหนุ่มเืร้อน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ขออภัยองค์หญิง หากเรานั่งเกี้ยวไปเช่นนี้ คงต้องใช้เวลาอีกเกือบเดือน ตัวข้ายังมีมารดาและชายแดนที่ต้องปกป้องขอให้องค์หญิงทรงอดทนควบม้าไปกับข้าเถิด"
โจวฟางเซียนหน้าแดงก่ำด้วยความใ"ไม่ใช่ว่าท่านกำลังพาข้าขี่ม้าอยู่แล้วหรือ ยังจะขออะไรอีก"
ทันใดนั้นสายลมแรงก็พัดผ่านมาทำให้ผ้าคลุมหน้าสีแดงของโจวฟางเซียนปลิวขึ้นเผยให้เห็นใบหน้างดงามของนางเกาเฟยฉีที่เห็นใบหน้านั้นเต็มตาก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
"องค์หญิง..." เขาพึมพำออกมาเบาๆ
โจวฟางเซียนเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กันนางจ้องมองใบหน้าของเกาเฟยฉีอย่างไม่เชื่อสายตาชายหนุ่มตรงหน้าก็คือบุรุษที่นางพบใต้ต้นไม้ในวันนั้น!
"ท่าน..." โจวฟางเซียนเอ่ยเสียงแ่
เกาเฟยฉียิ้มออกมาอย่างอบอุ่น"ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง องค์หญิง"
โจวฟางเซียนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน..นี่มันอะไรกัน?
เกาเฟยฉีกระชับอ้อมแขนรอบเอวของโจวฟางเซียนให้แน่นขึ้น"เกาะข้าให้แน่นนะองค์หญิง"
จากนั้นเขาก็ควบม้าออกไปอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าสู่ชายแดนอันไกลโพ้น สายลมเย็นปะทะใบหน้าของโจวฟางเซียน นางหลับตาลงซบใบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างของสามี
ท่ามกลางแรงสั่นะเืจากการควบม้านางรู้สึกถึงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรง ไม่ใช่เพียงเพราะความเร็วของม้าแต่เป็เพราะความรู้สึกที่หลากหลายที่กำลังเอ่อล้นในใจ
มีทั้งความตื่นเต้นกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ความหวาดหวั่นกับอนาคตที่ไม่แน่นอนและความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้แต่งงานกับชายหนุ่มผู้บ้าบิ่นเช่นเกาเฟยฉีไม่รู้ว่าชีวิตแต่งงานกับคนเช่นเขาจะเป็อย่างไรจะราบรื่นหรือต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ตอนนี้คงได้แต่ภาวนาขอให้ผ่านพ้นทุกสิ่งไปได้ด้วยดี
10K
