ก่อนจะเปลี่ยนใจ บ่นพึมพำ
“องครักษ์ไปไหนหมด ถ้าเป็คนร้ายเรามิตายไปแล้วหรือ” ระริน อกสั่นขวัญหายก่อน จะเดินแบบเร็วรี่ไปยังอ่างอาบน้ำ ระฆังช่วยชีวิตไว้ทันพอดี เปง เปง
“พระองค์ เกิดเหตุอะไรหรือ กระหม่อมได้ยินเสียงเอะอะ” ฮาฟซา องครักษ์หุ่นล่ำหล่อร้าย เข้ามาขัดจังหวะระรินมองคนนู้นทีคนนี้ที
“เ้าระวิน ลุงบุญสมตามหาเ้าอยู่” เสียงทุ่มนุ่มหู พูดพลางพยักหน้าไล่ส่ง ระรินรีบเดินตัวลีบออกไปทันที นึกขอบคุณองค์รักษ์หนุ่มหล่อ
“อย่าเพิ่งให้มันไปให้มันเตรียมน้ำให้เราก่อน” เสียงเกรียวกราด
“ไม่เป็ไรกระหม่อม ประเดี๋ยวกระหม่อมจะเตรียมถวายเอง มันได้เวลารับประทานอาหารเย็นแล้ว ประเดี๋ยวจะไม่ทันเวลาพาลจะอด” องค์รักหนุ่มออกตัวแทน ด้วยทราบอารมณ์ของผู้เป็นายได้ดี ระรินเดินผ่านประตูออกมาช้าช้า ด้วยกลัวว่าคำสั่งจะเปลี่ยนแปลง แต่เงียบไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดใดอ๋อหรือว่าจะเป็คู่จิ้นกันหนอ เหมือนกับจะเกรงใจท่านองครักษ์ใหญ่ชอบกล
“เกือบซวยอีกแล้วชีเ้าระวิน ไม่ดูตาม้าตาเรือ คราวหลังถ้า จะเข้าไปต้อง ส่งเสียงให้ องค์ฟีรอส ท่านก่อนไม่ใช่แอบเข้าไปอย่างนั้นทรงกริ้วมากรู้ไหมดีที่ท่าน ฮาฟซา เข้าไปพอดี” เสียงลุงบุญสมบอกเล่าเื่ที่เธอควรปฏิบัติ
“ไป๊ ไปกินข้าวกันกินได้ไหมอาหารที่นี่มีแต่อาหารมุสลิม เดี๋ยวอยู่ไป นาน นาน ลุงจะพาไปเดินตลาด” เธอซาบซึ้งในความห่วงใยจนเกือบจะร้องไห้ อย่างน้อยคนบ้านเดียวกันก็ไม่ทิ้งกัน
“ทำไม องค์ฟีรอสท่านอารมณ์ร้ายจังล่ะลุง” ลุงบุญสมจุ๊ปาก
“ห้ามนินทา หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง เป็บางเื่ที่ท่าน ขี้โมโห บางเื่ก็แสนจะดี*___*” ตรงไหนหนอ ระรินคิดในใจ จะมีดีดีบ้างไหม
หน้าตาที่แสดงว่าไม่เชื่อของระรินปิดไม่มิด
“เดี๋ยวอยู่ไป นานนาน ก็รู้เองแหละ ว่าองค์ ฟีรอส ท่านดีที่สุดในวังนี้ ไม่เหมือนองค์อื่น พวกเรารักท่านทุกคน”
“............” ระรินกินอาหารมุสลิมอย่างเงื่องหงอยอาหารที่มีแต่อาหารเลี่ยน เลี่ยน คิดถึงอาหารไทยรสจัดที่บ้านจับใจ หนุ่มอีกคนที่ถูกคัดเลือกให้มาทำงานในวังพร้อมกัน มองดูระรินจากที่ไกลไกลก่อนจะขยับเข้าใกล้
“ระวิน นายเคยเข้าไปในห้องบรรทมขององค์ฟีรอสแล้วใช่ไหม” ระรินพยักหน้าแทนคำตอบ
“คือ คือ ว่าเรา อยากขอร้องนาย “ตากลมโตของระรินเบิกกว้าง
“เราเห็นนาย กล้าดี คืออีกอย่างเรา กลัว องค์ฟีรอส ลุงบุญสมบอกให้มาตกลงกันเอาเอง” ระรินยิ่งสงสัยหนัก
“เื่อะไร”
“คือเรามีหน้าที่ ถวาย ปรนนิบัติ แบบ แบบว่าประมาณว่าทำที่หลับที่นอน เออตรวจตราที่บรรทม ประมาณว่าที่ นอนหมอนมุ้งให้องค์ฟีรอส แต่เราอยากขอเปลี่ยนกับนาย เราจะทำหน้าที่แทนทุกอย่าง ข้างนอกนี่ยกเว้น ในห้องบรรทม จะได้ไหม” จนได้ไหมล่ะระรินคิดในใจ แล้วไอ้ที่ยิ้มร่าดีใจ ตอนถูกเลือก กับเสียงหัวเราะที่หัวเราะเยาะเธอเมื่อขอสละสิทธิ์ นี่มันใช่คนเดียวกันไหมที่แบบนี้ ไอ้คนนั้นไปไหนเสียล่ะ
ระรินถอนหายใจยาวเหยียด
“เราทำ แทน ทุกอย่างเลย ทุกอย่างจริงจริง นายทำแค่สองอย่าง ได้ไหมเพื่อน” โอ้ ระรินกลายไปมีเพื่อนตั้งกะเมื่อไหร่
“หรือจะให้เราแบ่งค่าจ้างส่วนของเราให้นายก็ได้นะ” ไปกันใหญ่เลย ระรินรู้ดีว่ามาอยู่ที่นี่ค่าจ้างสูงสิบ งานสบายที่อยู่ที่กินก็ดี ต่างจากพวกที่อยู่ข้างนอกที่ต้องดิ้นรน แต่เธอก็ไม่อยากได้ของใคร แม้จะคิดว่าจะพยายามเก็บเงินให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะได้กลับบ้านไปเรียนต่อถ้าหากไม่ถูกจับได้เสียก่อน
“ไม่เป็ไร เราไปเองก็ได้” ไอ้หนุ่มขี้กลัว เผลอตัวคว้ามือระรินขึ้นมากุมไว้ด้วยความดีใจระรินชักมือออกด้วยความใเหมือนกัน สายตา คมกริบของ ฮาฟซา จ้องมองแบบจับผิด จากมุมหนึ่ง
“ดีใจจริงจริงเลยเพื่อนยาก เริ่มคืนนี้เลยนะเพื่อน” แหวะ ระรินอยากจะบ้าตาย นี่นายกะจะไม่เข้าไปเจอองค์ฟีรอสเลยหรืออย่างไร เฮ้อ!
ยามเย็นที่แสนจะวุ่นวายผ่านไปเสียทีระรินยืนอยู่ที่ระเบียงยาวทอดไปสู่ห้องบรรทม องครักษ์หลายคนประจำตามจุดต่างต่าง ระริน มองคนนู้นทีคนนี้ทีพลางทอดสายตาไปสู่ ดวงจันทร์ดวงกลมใหญ่ ที่ต่างจากดวงจันทร์ที่เธอเคยเห็นเพราะมีขนาดใหญ่กว่า ความสวยงามก็มากกว่า เสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ทำเอาระริน สะดุ้ง
“ใ หรือ” ฮาฟซา เดินมาจากทางห้องพักขององครักษ์ที่อยู่ติดกันกับห้องบรรทม ระรินพยักหน้าน้อย น้อย สายตาคมกริบยังมีแววจับผิด ระรินหลบตาก้มหน้า ฮาฟซา ยิ่งเขม่นมองอย่างค้นคว้า ด้วยว่ารูปหน้าที่งดงาม อย่างหาที่ติไม่ได้ของระริน ความหวานที่ฉาบทาอยู่ไม่อาจปิดบังได้
“มายืนเหม่ออะไรอยู่ที่นี่ ยังไม่พักผ่อนอีกหรือ” เสียงทุ่ม นุ่มหู เจือไว้ด้วยความห่วงใยกลายกลาย
“มารอถวายการรับใช้ใน ห้องบรรทม ขอรับ ท่านฮาฟซา” แม้จะดัดเสียงให้ห้าวหาญเพียงใด ก็ไม่อาจกลบความหวานของน้ำเสียงได้ระรินกระแอมเบาเบา
“อ้าวหน้าที่ของเ้ารึ ตามจริงต้องพลัดกัน สองคนกับ เ้าประพันธ์ไม่ใช่รึ” ฮาฟซาเหมือนจะรู้รายละเอียดในงานของ เด็กรับใช้เป็อย่างดี
“ประพันธ์บอกว่าลุงบุญสมให้ตกลงกันเอาเองขอรับ” แววตาอ่อนโยนด้วยความเห็นอกเห็นใจฉายออกมาเพียงแวบเดียวก็หายไป
“เหนื่อยแย่”
“ขารับปากว่าจะทำอย่างอื่นแทนขอรับ” ฮาฟซาเลิกคิ้วทำท่าใ ทำให้ใบหน้าคมยิ่งน่ามองยามผ่อนคลาย
“เ้านี่กล้าหาญไม่น้อย ใครใครก็กลัว องค์ ฟีรอส ส่วนเ้าช่างกล้า” ทำอย่างไรได้ระรินคิดตกกระไดพลอยโจนแล้วนี่
“องค์ฟีรอส ท่านใจดีจะตายไป คนมาใหม่ใหม่กลัวท่าน ทุกคนแต่อยู่ไป นานนาน เดี๋ยวก็รัก แต่อย่าไปทำให้ทันโกรธหรือขัดใจ ถ้ามีเื่ให้ช่วย บอกเราได้ทุกเวลา ^_____^” รอยยิ้มหวานถ้าเป็เวลาอื่นระรินอาจใจละลายไปแล้วแต่ขณะนี้ไม่มีแก่ใจจริงจริง
21K
