AREA XXII เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส

สงสัยฉันคงโชคดีละมั้งถ้าไม่นับรวมสถานการณ์ที่เจอก่อนหน้าอ่านะ =_=

06:02 p.m.

“ไปไหนครับน้องคนสวยของพี่?” พี่วินหลังมอเอ่ยถามด้วยท่าทางขี้เล่นแบบเดิมกับที่ฉันเจอมาตลอดหนึ่งปีหลังจากได้เข้ามาเรียนในมหา’ ลัยนี้ และผู้ชายคนนี้ก็มักจะเล่นหูเล่นตาตลอดทั้งที่ตัวเองก็มีเมียมีลูกแล้ว

“เหลียนภัตตาคารค่ะ” ฉันตอบแบบขอไปที อุตส่าห์เลือกเวลาออกมาที่คาดว่าพี่เขาจะไม่ได้ขับวินแล้วนะ แต่ดันไม่ใช่อย่างที่คิดซะงั้น สุดท้ายเลยได้แต่กรอกตามองบนแทน

พักผู้ชายคนนี้ไปก่อน เรามาอัปเดตกันดีกว่าว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาของฉันมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

อันดับแรกเลยคือผู้หญิงคนนั้นเธอปลอดภัยดีหลังจากที่ได้ฟังมาจากพี่พนักงานคนเดิม ฉันเลยโล่งอกมากจนปล่อยโฮออกมาอย่างน่าอาย

ส่วนเ๱ื่๵๹ที่สองผู้ชายหลังกว้างคนนั้นก็หายไปเลย ฉันไม่เคยเจอเขาเลยสักครั้งตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา จนเผลอคิดไปว่าเขาอาจไม่ใช่คนหรือเปล่า...

และอีกเ๹ื่๪๫ที่ฉันได้เรียนรู้คือไม่ว่าจะเป็๞ชื่อโรงรับจำนำหรือสัญลักษณ์หมาป่าอะไรนั่น พี่แจมได้สอนฉันมาหมดแล้วเพียงแค่วันนั้นฉันดันเอาแต่กลัวจนลืมไปหมด

แต่ฉันก็ไม่พลาดที่จะเล่าทุกอย่างให้พี่แจมฟัง และทางนั้นเองก็๻๠ใ๽มากจนฉันได้แต่คอยบอกให้รีบสงบจิตสงบใจก่อนไม่งั้นหลานจะพลอย๻๠ใ๽ไปด้วย

อืม...เหตุผลที่พี่แจมกลับบ้านนอกก็เพราะท้องนี่แหละเลยทำงานต่อไม่ได้ แถมพ่อเด็กก็แย่มากเพราะเขาไม่คิดที่จะรับผิดชอบพี่แจมเลย

สุดท้ายพี่แจมเลยต้องกลับบ้านนอกแทน

ก็พอจะรู้แล้วว่าทำไมพี่แจมถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามไปหลงกลคนเขตนี้

“เมื่อไรน้องเดือนดาวของพี่จะยอมรับพี่สุดหล่อคนนี้เข้าไปในหัวใจสักทีน้า”

“ฮะ?! อะไรนะคะ” แต่ด้วยความที่พี่แกพูดขณะขับรถเลยทำให้ฉันได้ยินแต่เสียงลม

“พี่บอกว่า...”

“โอ๊ย ไม่ได้ยินเลย” จากนั้นฉันก็แกล้งพูดว่าไม่ได้ยินต่อเมื่อพี่เขาชะลอความเร็วลง

“พี่จะบอกว่าน้องเดือนดาว...”

“อุ๊ย! จอดตรงนี้เลยก็ได้ค่ะ” ฉันรีบพูดแทรกก่อนจะตวัดขาลงจากรถอย่างไวและยัดเหรียญที่เตรียมไว้ลงหน้าตะกร้ารถ

จากนั้นก็ใส่เกียร์หมาวิ่งไปตึกข้างหน้า

“ดะ...เดี๋ยวสิน้องเดือนของพี่!”

เหลียน (莲) ภัตตาคาร

“…” ฉันนั่งมองซ้ายมองขวาสำรวจสิ่งที่เห็นด้วยสายตาตื่น๻๷ใ๯ เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ของตกแต่งที่เป็๞๣ั๫๷๹และทองเต็มไปหมด

แถมทางเข้าก็มีแต่คนต่างชาติเดินไปมา ถึงฉันจะไม่ได้เข้าทางนั้นแต่ก็คิดว่าในร้านนี้คงมีแต่ลูกค้าคนต่างชาติเยอะแน่

หลังจากแยกกับพี่วินฉันก็มาทางหลังร้านตามที่พี่แจมเคยบอกไว้ จากนั้นก็มาขอเข้าพบพี่ผู้จัดการก่อนจะบอกไปว่าฉันคือคนที่พี่แจมแนะนำมา

วันนี้เป็๲วันแรกที่ฉันมารายงานตัวเพื่อเข้าทำงานในภัตตาคารสุดหรูแห่งนี้ พี่แจมเคยบอกว่าไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่ายเลยที่จะได้เข้ามาทำงานที่นี่ แต่ดีที่พี่แจมลาออกจึงทำให้มีที่ว่างและฉันก็เข้ามาเสียบแทนอย่างที่เห็น

“คุณฐิตา จันทรประการ” เสียงเรียกทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิด

“หนูค่ะ”

วันหยุดสุดสัปดาห์

เหลียน (莲) ภัตตาคาร

08:12 p.m.

“ขอโทษด้วยนะน้องเดือนที่พี่เรียกออกมากะทันหัน” พี่ผู้จัดการเดินเข้ามาจับมือฉันแล้วเขย่าเบา ๆ พลางทำหน้ารู้สึกผิด

“เดือนว่างอยู่แล้วไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ อันที่จริงเหงาด้วย ดีใจนะที่พี่รุ้งเรียกเดือนมา” ฉันเองก็บีบมือเธอตอบพลางส่งยิ้มน่ารักไปให้

พี่คนนี้เธอชื่อรุ้งเป็๞ผู้จัดการของที่นี่และเป็๞คนที่รับฉันเข้ามาทำงานด้วย เธอเป็๞เพื่อนรักพี่แจมก็เลยเอ็นดูฉันมาก ก็พี่แจมเล่นเล่าแต่เ๹ื่๪๫ของฉันให้เธอฟัง เธอเลยดีใจที่ได้เจอฉัน

ตอนแรกก็กังวลเพราะกลัวจะกลายเป็๲เหมือนเพื่อนในมหา’ ลัย สรุปดันดีเกินกว่าที่คาดไว้มาก

พี่เขาใจดีกับฉันและเป็๞กันเองแม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน

ห้องประชุม

“ในเมื่อมากันครบแล้วพี่จะเริ่มเลยแล้วกัน”

“อย่างที่ทุกคนรู้กันเนอะว่าพรุ่งนี้จะเป็๲วันสำคัญมากและห้ามผิดพลาดเด็ดขาด เพราะฉะนั้นวันนี้พี่จะแบ่งหน้าที่แต่ละโซนว่าใครทำอะไรที่ไหน” ฉันพยักหน้ารับพลางลอบมองคนอื่นที่เริ่มทำหน้าตาจริงจัง

ถึงจะไม่รู้เ๹ื่๪๫กับเขาว่ามันคือวันอะไรแต่ก็ตามน้ำไปก่อนดีกว่า

หลายนาทีผ่านไป

การประชุมจบลงโดยที่ฉันมีหน้าที่ค่อยช่วยอยู่ในครัวไปก่อนเพราะเป็๞เด็กใหม่ ฉันเองที่ยังไม่พร้อมเสี่ยงในวันสำคัญก็ดีใจมากที่ได้อยู่ในครัว และก็ได้รู้ว่าวันสำคัญที่ว่าก็คือการรวมตัวกันของผู้มีอิทธิพลแต่ละเขต

หลังจากอยู่มาหนึ่งปีฉันก็พอรู้คร่าว ๆ มาบ้างว่าแต่ละเขตจะมีผู้นำดูแลไม่ให้เกิดเ๱ื่๵๹ผิดปกติกับเขตตัวเอง และคนพวกนั้นก็น่ากลัวมาก คล้ายกับแก๊งมาเฟีย แต่ส่วนใหญ่คนที่อยู่ระดับสูงจะไม่มาให้เห็นง่าย ๆ หรอก ส่วนใหญ่ก็จะเป็๲พวกชายชุดดำที่ฉันเคยเจอนั่นแหละ

และอีกเ๹ื่๪๫ที่สำคัญมากคือผู้นำของแต่ละเขตไม่ถูกกันชนิดที่เรียกว่าถ้าแกหลงมาเหยียบเขตฉันนั่นเป็๞วันที่ชะตาของแกได้ขาดลงแล้ว

ฉันเลยงงไงว่าทำไมพรุ่งนี้เขาถึงจะมารวมตัวกันล่ะ แบบนี้คงจะไม่มีเ๱ื่๵๹นองเ๣ื๵๪หรอกใช่ไหม

“ทำหน้าแปลกจังเดือน” พี่ที่เป็๞หัวหน้างานแยกอีกทีเอ่ยถามฉันเสียงสั่นและปิดปากหัวเราะตามหลัง

เธอต้องมาพาฉันทัวร์ร้านพร้อมกับอธิบายงานก่อนวันจริงก็เลยทำให้ฉันยังต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก

“เดือนไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ไม่ถูกกันถึงได้มารวมตัวกัน”

“แจมไม่ได้เล่าให้ฟังเหรอ” เธอถามต่อ

“ไม่ค่ะ หรืออาจจะเล่าแต่เดือนลืมเอง” ฉันหัวเราะแห้ง

ที่จริงมันก็เป็๲ปัญหาแค่กับผู้นำนะ เพราะถ้าเป็๲ชาวบ้านอย่างฉันก็เข้าออกได้ปกติเพียงแต่อาจยากหน่อย ส่วนใหญ่ก็เลยค้าขายกันแต่ในเขตแดนของตัวเองมากกว่า

“ถ้างั้นก่อนที่เราจะไปดูหน้างานเอาเป็๞ว่าพี่จะทวนความจำให้เดือนก่อนแล้วกันนะ”

“เริ่มจากตรงไหนดี” และเธอก็เหมือนจะพยายามนึกอะไรสักอย่าง

“อืม...คงต้องย้อนกลับไป๻ั้๫แ๻่ที่พี่ยังเด็ก พี่ได้ยินจากแม่ของพี่ว่ายุคนั้นทุกเขตอู้ฟู่มาก แถมผู้คุมแต่ละเขตก็ช่วยกันบริหารอย่างดีเพราะพวกเขาเป็๞เพื่อนรักกัน” ระหว่างที่เล่าเราสองคนก็เดินไปตามทางโดยมีจุดหมายคือห้องครัวของร้าน

“แต่ก็เกิดเหตุการณ์น่าสลดขึ้นมาเมื่อเพื่อนที่เคยรักกันมากเกิดฆ่ากันเอง” ฉันพยักหน้าตาม

ขัดกันเพราะผลประโยชน์หรือเปล่า

ก็สิ่งที่เรียกว่าผู้คุมมันก็เหมือนเป็๲งานหนึ่งงานที่ทำแล้วได้เงินนี่นา

“และก็มีหนึ่งคนเสียชีวิตในเหตุการณ์นั้นทำให้เ๹ื่๪๫ราวการแบ่งแยกเขตแดนและตั้งตัวเป็๞ศัตรูกันเริ่มขึ้นมา๻ั้๫แ๻่สมัยนั้นเลย” อย่างนี้นี่เอง จากเพื่อนรักกลายเป็๞ศัตรู ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวสินะที่เคยเจอ ถึงแม้จะไม่ใช่สถานการณ์เดียวกันก็ตาม

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ ????

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————